मौजमजा

पाणीपुरी हा काय पदार्थ आहे? 'पाणीपुरी' आणि तीही 'खायची'? छ्या. पुरीत भरलेलं पाणी प्यायचं की खायचं? आणि त्यातलं पाणी महत्त्वाचं की पुरी? त्या क्षुद्र पातळ पुरीला खायचं काय? (आणि त्या पुरीतल्या पाण्यात असतं तरी काय? नुस्तं आंबटगोडपणा. उगाचच, दिवस गेलेल्या बाईसारखं वाटतं.) खाणं म्हणजे कसं असावं, ज्यातून आत्मानंद, परमात्मानंद मिळाला पाहिजे. एकेक घास खाता खाता परमोच्च आनंदाची प्राप्ती झाल्याचा फील आला नाही तर ते खाणं कसलं? त्यामुळे आंबटगोड पाणीपुरीविषयी अस्मादिकांची मतं अशी 'तिखट' होती. पण इंदूरला आलो नि पुदिन्याचं पाणी पिऊन दुसर्‍या दिवशी पोटाचं जे होतं, तसे सगळे समज-गैरसमज 'स्वच्छ' झालेत.

"गोडसे" असे म्हटल्यावर तुम्हाला काय आठवते? १) एखादा गोड पदार्थ २) तुमचा आवडता गोड पाळीव प्राणी ३) मुग्धा गोडसे सुचना - वर उल्लेखलेल्या तीन पर्यायांव्यतिरीक्त अन्य पर्याय उपलब्ध नाहीत याची कृपया नोंद घ्यावी आणि धागा अवांतराकडे भरकटणार नाही याची काळजी घ्यावी! स्वग

मात्र रात्रीची गोष्ट भाग ४ *** स्थळ - वेळ - पात्र - नेहेमीचेच. (चौथा पेग होवुन गेला आहे, वाह्यात चर्चा सुरू आहे अशी अर्धवटावस्था.... अशातच पेग ५ आणि मधूनच एका ठाणेकराचे आगमन) मी - परवा भेटायचा विचार आहे... तो- अरे वा ! फटाके फुटणार असतीलच मग ... मी - विचार करतोय फोडावेत की नाही... साला.. नंतर लफडा नको (तेवढ्यात एक जण मधुनच येवुन बसतो... स्वतःची ओळख एक ठाणेकर म्हणुन करुन देतो... बील तोच देणार असे म्हणाल्यावर बसु दिले ) ठा - माफ करा. तुम्ही फटाके जरुर फोडा पण त्याची पद्धत असते...

मात्र रात्रीची गोष्ट भाग ३ ********* स्थळ - वेळ - पात्र - नेहेमीचेच. (तिसरा पेग होवुन गेला आहे, अवांतर चर्चा सुरू आहे अशी स्वप्नावस्था.... अशातच पेग ४ आगमन) मी - काल फिरत फिरत त्या पेठेत गेलो होतो.. तो- हं... दिवाळीची जोरदार तयारी चालु आहे सध्या तिथे मी - आपला तो भेटला होता... तिकडेच खरेदी करणार आहे या वेळेस दिवाळीची तो - हं.. इथली रंगीत कापडं त्याला आवडत नाहीत, डिसेंन्सी नसते म्हणे... घालता येत नाही, अंगात बसत नाही हे सांगत नाही मी - जावु दे ना आपल्याला काय करायचे? पण तो का पुढे पुढे करायला लागला हल्ली.. तो - हल्ली ?

मागील भाग - २ स्थळ - वेळ - पात्र - नेहेमीचेच. (पॅग मोजायचे सोडून दिले आहे... आता कितवा पॅग आहे ते वेटरालाच माहीत) मी - अरे तुला चढली आहे काय ? तो - नाही रे, अजून दोन चार चा कोटा आहे बाकी. मी - ठिक आहे.. बाकी ते कुंपण शेत रखवालदार . तो - अरे काय कुंपण शेत रखवालदार बडबडत आहेस. मी - काहि नाही रे जरा वैचारीक लेखन करावे म्हणत आहे नाही तर गेला बाझार प्रेम कथाच लिहू म्हणत आहे.. तो - अरे वेडा आहेस, जमाना बदल गया. आता लेका तु लेखाचं विडंबन पाडायला बघ. पक्का ५० + - ७०+ प्रतिसाद. मी - काय सांगतोस बे ?

स्थ्ळ - वैकुंठ शीन - हातात 'मादक आणी जहाल'चा मग सहजच घेऊन महालात श्री विष्णू पहुडले आहेत ६० इंची एल्सीडीवर प्रोग्रॅम सुरु आहे जोरजोरात हसण्याचे आवाज येताहेत! (महालात प्रवेश करत) नारद : "नारायण, नारायण!" विष्णूंचं लक्ष नाही असं पाहून पुन्हा एकदा मोठ्याने "नाऽऽरायण! नाऽऽरायण!!" टीवीवरची नजर ढळू न देता विष्णू एका हातानेच थांबायची खूण करतात! एवढ्यात कार्यक्रमाचे प्रायोजक 'मिपाकर स्वयंभोचक संघाची' अ‍ॅड सुरु होते आणी विष्णू टीवी म्यूट करतात. "हा हा हा! मेलो मेलो!! कॉकटेल उडाली ..ठ्यॉ!! बसा बसा मुनिवर!!" "काय हे देवा?

मागील भाग - १ स्थळ - वेळ - पात्र - नेहेमीचेच. (पहिला पेग होवुन गेला आहे, वैचारीक चर्चा सुरू आहे अशी जागृत अवस्था अशातच पेग २ आगमन) मी - घे ! फिश फ्राय चांगलं आहे... सध्या पिंडाचं गोळं खावुन खावुन वैतागला असशील.. तो- हं... काय करणार परंपरा असतात, त्या पाळाव्या लागतात... नाही पाळल्या तर बाप्पा ढुंगणावर टिमकी वाजवेल ना! बर ते जावु दे, ती हल्ली लिहित नाही... मी - नाही लिहित... टिंगल होते म्हणे तो - हं.. पुरषोत्तममधे गाजणारे नंतर समाजापुढे यायला घाबरतात हेच खरे मी - जावु दे ना आपल्याला काय करायचे? तो बघ कसे वैचारीक लिहतो हल्ली..

चड्डीवाला आणि माकडे एक नाना नावाचा टोपी विक्रेता होता. गावातले सगळे लोक नाना टोपीवाला असे म्हणत असत. त्याच्या देशाला स्वातंत्र मिळाल्यानंतर त्याच्या देशात डोक्यात टोप्या घालण्याची फॅशन जरा कमी झालेली होती व लोकं एकमेकांनाच 'टोप्या घालू' लागली होती. आधीच टोप्यांची विक्री कमी व त्यातच आर्थिक मंदीमुळे तंगी आली म्हणुन वेगळा धंदा काहीतरी सुरु करायचे नानाच्या मनात होते. म्हणून आपल्या नानाने विजारीच्या आतुन घालतात तसल्या वेगवेगळ्या चड्डया आणि नाड्या विकण्याचा धंदा चालु केला. आताशा सगळे लोकं त्याला "नाना चड्डा" असे म्हणत असत.

नाडीवरील धाग्यांनी अजीर्ण झालेल्यांना हलकासा सुंठवडा पावलांचे सांगाती देह देवाचे मंदीर म्हणायची पद्धत आहे. त्या मंदिराचा भार पावलावर असतो. बालपणात मऊमऊ तळव्यांच्या अनवाणी पावलांनी बागडणारे वाय जरा मोठे झाले की आपले सांगाती शोधायला लागतात. काहींना काटे-सराटे बोचल्याने् तर काहींना चिखल राड्यातून वाट काढायला लागल्याने बोटांच्या बेचक्यात काहीतरी सरकवून द्यावे लागते. आधी गरज नंतर शोभा म्हणून पावलांचे सांगाती जन्मभर जोडीने प्रवासाला बरोबर येतात.