मांडणी

सुख आणि दुःख, या दोघी दिव्य कांता, माझ्या एका छताखाली, सवे नांदतात आता !!१!! सुख थांबता थांबेना, दुःख वीरता विरेना, दोघी जन्मांच्या सवती, काही केल्या ही जमेना !!२!! सुख - माझी लडीवाळी, मात्र ऐट तिची भारी, नित्य शालू तिच्या अंगी, लोकांची रांग लागे दारी !!३!! दुःख - माझी अर्धांगिनी, तीच एकटी माझ्या उराशी, तिचा एक साडीचा संसार, जशी स्वतःघरी दासी !!४!! सुख - जेव्हा आली माझ्या घरी, साजरे झाले मोठे सण, वायू गेली माझ्या शिरी, अंगी आले मोठेपण !!५!! दुःख - जेव्हा आली ती नांदाया, काळ होता तो कठीण, धुंदी डोळ्यातली गेली, तेव्हा आले मज जाण !!६!! दोघे प्राणवायू माझे, नच कर्मे त्यांच्या वाचून, असे समान

आता माझी कोणाला तमा होतच नाही प्रियजन म्हणून मी "त्यांना"...केली थोडीशी घाई, मी जगलो ज्यांच्यासाठी ते दूरवर निघून गेले, आता खांद्यांवर घेउनी ओझे, घरट्यात एकटा राही !! इमारतीच्या माडीमध्ये कधी तरी दरवळतो ही गंध , तिथल्या भिंती ही साक्षी, मी कैसा होतो बेधुंद, पण जसे पावसात गज गंजावे तश्या गांजल्या सऱ्या नाती, पडक्या इमारतीला आता परत दुरुस्ती होणे नाही !! पारिजात होऊन दारी, मी घातला सडा फुलांचा, घेऊन आश्रय माझा, काही पिल्ले मोठी होत होती, जे बळ आले त्या पंखांना, खग होऊन ते ही उडाले, सारे तसेच होते नंतर ही तरी पारिजात पुन्हा मोहरले नाही !! आयुष्याच्या या वळणावरती आता हा एकटेपण छळतो, "माणूस