मिसळपाव
नेहमीसारखेच - ५
3
काव्यरस
कविता
कविता — मिसळपाववरील मराठी कवितांचा विशाल संग्रह. प्रेम, निसर्ग, समाज, विरह आणि जीवनानुभव यांवरच्या हजारो मराठी कविता, गझल, मुक्तक आणि चारोळ्या येथे वाचा व आपली कविताही प्रकाशित करा.
आयूष्य एक रंगभूमी....
आयूष्याच्या ह्या रंगभूमीवरचे,
आपण जणू एक कलाकारच असतो ।
आपापल्या परीने प्रत्येक जण,
आपापली भूमिका ति बजावत असतो ।
प्रत्येक दीवस तो नवा प्रयोग ह्या,
रंगमंच्यावर मांडत असतो ।
असंख्य अंकांतले विविध प्रवेश हे,
आपण येथे साकारत असतो ।
कुणास जमतो-कुणास न जमतो,
अभिनय येथे परी करावाच लागतो ।
दुःखात हसून डोळे हळूच पुसून,
नाट्यमय देखावा उभाऱ्हावाच लागतो ।
आयूष्य एक रंगभूमी....
आयूष्याच्या ह्या रंगभूमीवरचे,
आपण जणू एक कलाकारच असतो ।
आपापल्या परीने प्रत्येक जण,
आपापली भूमिका ति बजावत असतो ।
प्रत्येक दीवस तो नवा प्रयोग ह्या,
रंगमंच्यावर मांडत असतो ।
असंख्य अंकांतले विविध प्रवेश हे,
आपण येथे साकारत असतो ।
कुणास जमतो-कुणास न जमतो,
अभिनय येथे परी करावाच लागतो ।
दुःखात हसून डोळे हळूच पुसून,
नाट्यमय देखावा उभाऱ्हावाच लागतो ।
असे कुणीतरी यावे.....
असे कुणीतरी यावे,
जिच्यात आपण हरवूनी जावे ।
शोधिता अपुल्यास अपुल्यात अपुल्याला,
तिचेच दर्शन व्हावे ।
हे असे कुणीतरी यावे.....
ओठांतले ते शब्द तिने मग,
अलगद झेलुनी घ्यावे ।
अबोल अश्या ह्या डोळ्यांतले ते,
भाव समजोनी जावे ।
हे असे कुणीतरी यावे.....
मौन धरिले तिनेच जरका,
मी अस्वस्थ असावे ।
अश्या क्षणिमग बोलुनी काही,
मौन तिने सोडावे ।
हे असे कुणीतरी यावे.....
शब्दांचे खेळ...
किती सोपं असत नाई
शब्दांचे असे हे खेळ करणं,
भावनांच्या गुंत्यात गुंतवून
ह्या शब्दांना वाक्यांमध्ये पाडणं ।
पडताना मात्र वाक्यांमध्ये हे शब्द
काहिना-काही अर्थ घेऊन पडतात,
थोडीशी जागा चुकली तर मात्र
हेच... अर्थाचा अनर्थ करून टाकतात ।
पण चुकल्या वाक्यांतील ते शब्द देखील
काहिना-काही सांगत असतात,
चुकीचीच का असेनात.. पण आपापली मते
ते ठामपणे मांडत असतात ।
कविता.....
कविता कराव्या लागत नाहीत,
त्या नकळतच होत असतात ।
मनातल्या भावनांना जसे,
शब्दांचे आधार मिळत असतात ।
जुळवायचीच म्हणून,
वाक्यांतील यमके जुळवायची नसतात ।
वरच्या ओळींची खालच्या ओळींशी,
ओढून ताणून नाती जोडायची नसतात ।
सरळ सोप्या शब्दात भावना मनातल्या,
कवीतेतून ह्या मांडायच्या असतात ।
शब्द असतात भावनांसाठी कवीतेत,
भावना शब्दां साठी नसतात ।
हर्षद प्रभुदेसाई.....(डोंबिवली)
आता मागणे एकची
माझे मागणे एकची, ठेव ताठ उभा सूखी
खोल रुतवले पाय, जरी माती रुखी सुखी
अंगाखांद्यावर खेळे, पिलावळ चिमण्यांची
धरी पानांचा पखवाज, धून अंगाई गीताची
राघू पोपटी, मी तृप्त, बाकदार लाल चोची
श्वास रोखूनी साहतो, पक्व फ़ळावर टोची
कधी ढगही धरती, वेड्या कंजुषीचा हट्ट
तहानला व्याकूळ मी, बंद खजिने ते घट्ट
ओल्या वाऱ्यातून बाहू, शोषी अपुऱ्या जलाते
दवबिंदू चार घेऊन, रस भरतो फ़ळाते
येता मागणी कुठूनी, दांडे कुऱ्हाडींचे काळ
भुंडे करूनीया अंगा, कुणी पेटविती जाळ
दु:ख
दु:ख माझे देखणे , द्रिष्ट त्या लावू नका
एकटा आहे सुखी मी, सोबती होवू नका..
चांदण्यांचा हा पसारा ,चन्द्र तरीही एकटा
शल्य घेवूनी फिरे तो, तेजावरी जावू नका..
पापण्यांच्या आड पाणी, सागराला लाजवी
हासरा चेहरा बघूनी, गोडवे गावू नका...
साद मिटते अन्तरी, शब्द सारे पोरके
वेदनेची आग उरली, ती तरी मागू नका..
घाव आहे जीवघेणा , तरी ही जिव्हारी राखतो
बेगडी या सान्त्वनाची ,आस मज दावू नका...
वाळवंटासारखा -निष्पर्ण मी, निष्प्राण मी
मॄगजळाची ओढ माझ्या , अंतरी उजळू नका...
काव्यरस
विचित्र मन......
मन हे असे का विचित्र विचारात गुन्तते,
दिवसा ढ्वळा पड्ल्या शुन्य स्वप्नात रमते,
ए़़कान्त एकान्त शोधत नुसते स्वतातच रमते,
रस्तातल्या गर्दित सुध्दा स्वतालाच शोधते,
मन मन करतो पण बरे कुठे हे असते,
शरिरातला कुठ्ला कोपरा धरुन हे बसते,
काहितरि नुसते नविन सविन शोधत फिरते,
जे नाहि अस्तित्वात चुकुन त्यालाच का शोधते,
समजावले कितिदा आरे.... असा धावु नकोस,
स्वतासोबत मला असा वेडा करु नकोस.
कदाचित त्याला माझि हि भाषा कळत नसावि,
कुनास ठाउक माझ्याशि खेळ्न्यात मज्या येत असावि,
हेच मन आन्दात तेवढेच मोहरुन जाते,
सन्कटात पण स्वताला तेवढेच धिर देते.
काव्यरस
डु-आयडी थेरपी
नियतीने कोरले जे असे
चेहऱ्यावरती तसे ते ठसे
नित्य मुखवटे तेच खुपावे
बंध किती हे सहन करावे?
नाव जसे मिळविले कर्माने
निष्कलंक नी अबाध्य जपणे
जपती सगळे प्राणपणाने
झुकतो आत्मा ह्या ताणाने
मुक्त श्वास घेण्या तापातून
उपाय असती फ़ार पुरातन
नाट्य, तमाशा, किंवा लेखन
प्रदान करीती अलगच दर्शन
कोणी जाती हास्यगृहांतरी
टिंगू अथवा लंबू दिसे जरी
हसूनी स्वत:ला खरे पोटभरी
मुखवट्याची बोच नष्ट करी
जाल जादुई बघा उभरले
चेहरा पुस्तक तेथ उमटले
ब्लॉग विविध आयडींने केले
समाज दर्पण जणू उभरले