कविता

रंगताना रंगामध्ये यमुनेच्या तिरावर, आवळीच्या झाडावरी दडुनिया बसला गं, नटवर गिरिधारी पाहुनिया राधिकेला, गुपचिप कान्हा आला घेऊनिया पिचकारी, नेम धरितो मुरारी सोडीयेली धार कशी? सररररर रंगताना राधा बोले अररररर बावरता राधा पळे, असे कान्हुला तो छळे तरी चुकेचिना लळे, सावळ्याच्या चाळ्यामुळे मग राधा करुणेने, बोलू पाहे केविलवाणे रंगलेले रूप म्हणे, आहे मला घरी जाणे आतातरी थांब ना रे.....! कान्हा, आतातरी थांब ना रे.....! अरे थांब गिरिधारी नको मारू पिचकारी, रंगामध्ये भिजविशी किती रे मुरारी ...IIधृ०II माळ तुटली कशी?

चालीवर लिहिण्याचा पहिला प्रयत्न ... सोडली जुनी वहाणे .... चाललो पंढरीचे ठायी .... चित्त रमले हरिपायी .... चित्त रमले हरि पायी .... आला न्यानियाचा गाव .... जमले सारे रंक नि राव .... हरिनामाच्या घोषात ... उभा आसमंत न्हाही चित्त रमले हरिपायी .... चित्त रमले हरि पायी .... रूप पाहता लोचनी .... तृप्त जाहलो ध्यानीमनी .... पाहून सावळा मनोहर .... भान हरपून जाई .... चित्त रमले हरिपायी .... चित्त रमले हरि पायी .... विसरुनी रोजचा रहाट .... झाली नवीन पहाट झालो कधी मोकळा .... माझे मलाच कळले नाही ... चित्त रमले हरिपायी .... चित्त रमले हरि पायी ....

वरील मंडल श्रेयअव्हेर - सौजन्य जाल नक्की कोणतं वय असतं ज्या वयात आपली आई आपल्याला उमजते? नक्की कोणतं वय असतं जेव्

प्रलय निनादतो शंख कुणाचा डमडमतो डमरू संगे महारुद्राने का उघडला तिसरा नेत्र नि:संगे विखार तो डंख शेषाचा कडकडतो दामिनी संगे सागराने का बुडवला भयभीत मित्र अंतरंगे पसरतो पंख तमाचा घणघणतो मृदुंग संगे कालाग्नी का चेतवला भाजूनी आकाशछत्र दुभंगे ढळतो पंथ पृथ्वीचा धडधडतो उल्काप्रपात संगे हलाहल तो पचवलेला कंठही लालीत आज रंगे |- मिसळलेला काव्यप्रेमी -| (१७/०३/२०११)

मी कविता लिहू लागलो,तुला मनात ठेउन भारावून गेलो मी,प्रिये,तुला प्रत्यक्ष पाहुन ते रुप,ते लावण्य कसे मनात साठवावे तुझ्या नशिल्या डोळ्यातून किती मद्य प्यावे तुझ्या मोहक चेहरयात गेलो मी न्हाउन भारावून गेलो मी,प्रिये.......................!!१!! तुझी चाल,तुझ्या बोलण्याला तोड नाही गर्व,स्वार्थीपणा याची जरासुध्दा जोड नाही कसा जगू आता मी क्षणभर जरी विसरुन भारावून गेलो मी,प्रिये.......................!!२!! माझ्या जीवनातील आता तूच प्रकाश आहे केवळ तुझ्यामुळे माझ्या जगण्याला अर्थ आहे तुझ्या प्रकाशाने गेले माझे जीवन उजळून भारावून गेलो मी,प्रिये.......................!!३!!

लांबचे येते दिसून जवळ अधिक आहोत त्यात जणु आपण कधी थ्री डि ची आहे जादु कसली दुरुनच साधता येते जवळीक पहावे उतरुन तिच्यात कधी जाणावे तिचे मन माझ्यासाठी करावे हे रोमांच कधी तरी वापरून चश्मा हा अतरंगी डोळेच का नाही दिले बप्पानं थ्री डी असे वाटते कधी कधी अन कधी वाटते कि बरेच झाले आपले तर आपलेच दुक्ख इतरांचे झाले असते किती थ्री डि असावे फक्त एक चयन विरंगुळा म्हणून कधी तरी कळावे मन इतरांचे मला खरे अन माझे त्यांना कधी तरी थ्री डि असावी एक मानसिकता ज्यात आपण व्हावे कुणाचे कधी कदाचित सापडेल औषध रागाचे राग येताच कुणावर क्षणिक.. तु देखिल घाल बप्पा हा चश्मा कधी तुला देखिल ठाउक नसतील तुच बनविल्या ह्य

3

आता आंब्याचा सीज़न सुरु होईल. म्हणुनच हे ख़ास हे आंब्याच गाण आज लिहित आहे. हे मला माझ्या आजीच्या वहीतून मिळाल.

प्रियकरामागून जातेस नीऑन रंगांच्या दरवाज्यातून बेदरकारपणे - होतेस स्वार - गार वार्‍यावर, मागे उडणारी रंगीत वस्त्रे सावरण्याची शुद्ध नाही तुला कोणी बघितले, तरी तुला काय त्याचे? * एकटीच असतेस पांढर्‍या गजांच्या खिडकीसमोर निर्विकारपणे - शहारतेस - गार वार्‍याने, पारदर्शक वस्त्रांतून काटकुळे अंग दिसू नये याची शुद्ध नाही तुला कोणी बघितले, तरी तुला काय त्याचे? *

आठवणी असतात मनात दडलेल्या येतात अचानक नकळत मनाच्या काठावर अलगद पावलांनी नि येतात समोर अनाहुतपणे..... आठवणी कधीकधी भासाच्या कधीकधी त्रासाच्या मनात रुजलेल्या पिंपळाच्या झाडासारख्या खोल पसरलेल्या घट्ट खोल मुळांच्या काही आठवणी नाजूक प्रेमाच्या अलगद मोरपिसी आठवणीच्या अल्लड पाउस नि तिच्या सोबत चिंब चिंब भीजल्याच्या गरमागरम चहाच्या आठवणी नाही होत कधी शिळ्या नाही उडत त्याचा रंग त्या असतात रंगीत आंबट चिंबट मस्त चवीच्या …! आपले जुने मातिचे घर आठवणीतून अलगद येते वर ती श्रावणातील सकाळ परीक्षेचा पेपर....