मिसळपाव
सैतानाचा आरसा - शतशब्दकथा
मी एखाद्या पिसाटा सारखा बेफाम धावत होतो.
पुढे ती जीवाच्या आकांताने सैरावैरा पळात होती.
माझ्या नजरेत विखार होता.
तिला मी रोज पहायचो.
आज तिला सोडायचे नाही असा निर्धारच मी केला होता.
रडत, धडपडत, अडखळत, भेलकांडत धावताना ती मदतीसाठी केविलवाणे किंचाळत होती.
एका क्षणी मी अगदी जवळ पोचून निर्दयपणे तिची ओढणी खेचली.
ती घाबरुन अजूनच जोरात धावायला लागली.
तिच्याकडे पहात धावताना मी एका दगडाला अडखळलो,
तेवढ्यात ती एका बंगल्यात घूसली.
गेट लावायची तिची धडपड सुरु असतानाच मी तिथे पोचलो आणि
चवताळून त्या दिशेने झेप टाकली.