मिपावरची दर्जेदार लेखनाची उदाहरणे.
दर्जेदार लेखन म्हणजे काय?
दर्जेदार लेखन म्हणजे काय?
मला जेव्हा स्वतः चाच राग येतो.......................
" alt="" />
मायबाप मिपाकर,
नमस्कार!!
अखेर.. यक्षनगरीत परतले आहे. जवळ जवळ अडीच महिन्यांच्या सुट्टीनंतर २७ ऑगस्टला मी अमेरिकेत परत आले आहे.
काही परिहार्य कारणांमुळे, ३० जुलै ऐवजी २७ ऑगस्टला यावं लागलं.
"गंध हलके हलके..!!" प्रकाशीत झाला. प्रकाशन सोहळ्याला खूपशा माझ्या आंतरजालीय मित्र मैत्रीणींनी उपस्थिती लावली होती. माझं मन खूप भरून आलं. इतके दिवस आंतरजालावर राहून काहीतरी नक्कीच मिळवलं याचं समाधान झालं.
प्रकाशन सोहळ्याचा वृत्तांत बिपिनदाने लिहिलेला वाचला मी. पण तेव्हा वेळेआभावी सविस्तर प्रतिसाद देऊ शकले नाही.
धन्यवाद बिपिनदा!!
आज काल मिपाचा दर्जा खुप खालवलाय म्हणे.. सारखे कैच्या कैच फुटकळ धागे येत असतात!!!!
आत्ताच एका चर्चेत एक महावाक्य वाचलं आणि लक्षात आलं की हा तर समस्त विडंबकांसाठी अफलातून कच्चा माल आहे. तेव्हा म्हंटलं आपणंच एक मिपावर छोटीशी स्पर्धा आयोजित करु.
युद्ध माझा राम करणार | समर्थ दत्तगुरु मूळ आधार |
मी वानरसैनिक साचार |रावण मरणार निश्चित ||
|| इति अनिरुद्ध महावाक्यम् ||
ह्या धाग्यावर जो ह्या महावाक्याचे सर्वात दर्जेदार बिडंबन करुन दाखवले त्याला ह्या आठवड्याचा बिडंबक पुरस्कार देण्यासाठी मी स्वतः सरपंचाकडे शिफारस करेन.
तर लोकहो येउद्यात एक से एक विडंबने.
आजकाल मिपावर बऱ्याच चर्चा चालू आहेत...सैपाक, मुलीनी दारू पिणे, सरकारने किती करोड खर्च करावे, मोठाल्या दुकानातून समान आणणे, मुसलमान धर्मातील अतिरेकी मते आणि काय काय...
एक अस्सल मराठी माणूस म्हणून आम्हीही या सगळ्यात हिरीरीने भाग घेत आहोत, घेत राहू....बरेच धागे अप्रकाशित झाले, काही वाचनमात्र झाले. आम्हाला उगाचच एक प्रश्न पडला कि अशा चर्चांना काही धरबंध असावा कि नाही? म्हणजे काय प्रमाण असावे? महिन्यातून किती वेळा अशा चर्चा व्हाव्यात? आणि याविषयी आम्ही एखादा कौल काढावा काय?
आपल्यासारख्या थोरामोठ्यांकडून या समस्यांवर काही प्रकाश पडेल अशी आशा आहे.
मागच्या रविवारी पुण्याहून सकाळी निघालो. पाउस नव्हताच. आळेफाट्याला पोहोचलो. तिथून डावीकडे वळून ओतूर गाठले. हवा हळूहळू कुंद बनत होती. सगळीकडे हिरवेगार दृश्य होते. आतापर्यंत दिसत असलेल्या टेकड्यांची जागा आता सह्याद्रीचे महाकाय पर्वत घेत होते. बहुतेक सर्वच हिरवा शालू पांघरून चेहर्यावर ढगांचा घुंघट ओढून बसले होते. मूळ राकट पुरुषी सौंदर्याचे आता हळूवार नाजूक स्त्रीत रूपंतर झाले होते.

पहीलाच प्रयत्न आहे...जरा साम्भाळून घेणे....
जास्वंद
आमची मानीमौु
रेवसहून येतना ..sea eagle
आजकालच्या धकाधकीच्या जीवनात लोक आनंद कसा घ्यायचा ते विसरले आहेत अशी तक्रार जागोजागी ऐकू येते. समृद्धीचे चणे वाढले असले, तरी दात ते चणे खाण्याऐवजी एकमेकांना विचकून दाखवणे, कोणावर तरी धरणे, कराकरा खाणे, स्वत:चाच ओठ चावणे, वगैरे गोष्टींमध्येच गढून जाताना दिसतात. 'थांबा आणि गुलाबांचा वास घ्या' या उक्तीप्रमाणे वागायची इच्छा असली तरी कधी कधी नुसते दुर्गंधीचे भप्कारेच येतात, त्याला आपण तरी काय करणार? त्यात सध्या आयटीने जी क्रांती केलेली आहे, तीमुळे इतकी वर्षं मुकाट्याने काम करणाऱ्या बायकाही आता मारे हपिसात जाऊन चकाट्या पिटून संध्याकाळी नवऱ्याप्रमाणेच थकून भागून आल्याचं सांगतात.
माझा ठाण्यातलाच मित्र देवेंद्र गंद्रे मेरु ट्रेक्स आणि टुर्स नावाने व्यवसाय करतो. १८ जुलै २०१० ला सांदणव्हॅलीला २९ जणांचा ग्रुप घेउन मी जाणार आहे तु येणार का? अशी विचारणा होताच आम्ही लगेच सहकुटुंब होकार कळवला. पहाटे ५ वाजताच ठाण्यातुन प्रवास सुरु झाला. तुफान पावसामुळे आम्चा वेग तसा मर्यादीतच होता. कसारा घाटातच जबरदस्त धुक्याने आमचे स्वागत केले. पुढचे काहे दिसेना म्हणुन मग घाटन देवीच्या देवळातच चहा + नाष्टा करुन पुढचा प्रवास चालु केला. दर्म्यान धुके व पाउस दोन्ही कमी झाले होते. प्रवासा दर्म्यान चालत्या गाडीतुनच शुटींग चालु केले.