सुधरसावरचे वीचार वाचले. सहमत आहे.
वाचल्यावर एक लहानपणची आठवण झाली - गमन्त्शिर आहे म्हणुन लिहीत आहे दुसरे काही नाही.
४६/४७ ची गोस्ट. वडील कायम social कामात असायचे. त्यानी एक परिसद पुण्यात भरवली होती. एका कम्पनीने आब्याच्चे सरबत आणि सुधारस देण्याचे कबुल केले- ते वड्लान्चे मित्र होते. सरबत त्त्यान्च्या खर्चाने आणि सुधारस वडीलान्च्या!
आणखी एक मिपाप निती कथा.
पुर्वी इसापाने जंगलमधले प्राणी पाहून इसाप निती कथा लिहील्या. मिपा नावाच्या ह्या तळ्यात किंवा मळ्यात (काय म्हणायच ते म्हणा) अनेक चित्रविचित्र प्राणी आहेत. स्वभावाप्रमाणे नावे वापरून जरी ते वावरायचा आव आणीत असले, तरी पुष्कळदा निळा रंग धूवून निघाल्यानंतर खरा कोल्हा उघडा पडला, तसेही होत असते.
हे प्राणी अवलोकन करीत अनेक साधु-महात्मे, नाना अवलिया ह्या जंगलात स्वैर फिरत असतात.
जंगलातील एका तळ्यात बुडी मारली तेव्हा, अशाच एका महान पुरुषा (ओह. सॉरी. सत् लावायला विसरलो) बरोबर खालील संवाद होण्याचे भाग्य प्रप्त झाले.
ससा, मधमाशा आणि मासे सारे ॥झाडून॥
अर्थात- मळ्यातले बोल तळ्यात फ़ोल
आधूनिक मिपाप निती कथा
जालावर येउन अनावर आपण सगळेच होत असतो की. डोन्ट डिनाय इट! सांगा बरे तुम्हालाही असे काहीसे वाटते का? तुम्हा सगळ्या अनावरांना समर्पित! :-)
प्रेरणा... भर बाजारात पाध्यांनी फोडलेले थोबाड.
वस्ती लेखकांची स्थिरावलेली होती
हाव पाध्यांची उफाळलेली होती
नशा हो सत्तेची नित्य चढत होती
भूक जुगाडाची चाळवलेली होती
प्रतिसादांत त्या मैथुनी क्लांतता* नव्हती
तरी लाईन तिरकी सर्वच उडवली होती
प्रतिसाद डिलीट ही चाल धूर्त होती
मैत्रीमधेच "त्या" त्यांची मने गुंतली होती
नव्या पाध्यांचे चाळे पुन्हा बहरती
जुन्या नानाची ओळख त्यांना नव्हती
* असे शब्द असलेले लेख प्रतिसाद उडवले जात नाहीत असे समजल्यावरुन.
मिसळपाव