विचार

आज १५ ऑगस्ट ना मित्रा.
आनंदाने भरून आलाय ऊर.
पण घरीच सुट्टी एन्जॉय करूया
झेंडावंदनाचं ठिकाण आहे दूर..

आज १५ ऑगस्ट ना मित्रा,
सांग भारतात स्टेट्स आहेत किती ?
असतील पंचवीस तीस.
आपल्याला स्टेट्स म्हणजे यु.एस. एवढंच माहिती..!

आज १५ ऑगस्ट ना मित्रा,
सांग वंदे मातरम कुणी बरं लिहिलंय ?
कुणी लिहिलंय ते ठाऊक नाही
पण ए. आर. रेहमानने काय गायलंय !

पण सोड ना हे प्रश्न
यांची आता काय गरज !
"कौन बनेगा करोडपती" संपून
झालेत बरेच दिवस !

दिव्य तांडव सुरू जाहले करूनी ललकार
नित्य होती वार जैसे घुमे तलवार..

वीज नभी ची लखलख करिते ढगांवरी वार
कडाडकडकड अभ्र कोसळे सोसूनी प्रहार

जलौघ बरसे वायूसंगे होऊनी बेजार
कडकड गडगड मेघ नादती करूनी चित्कार

'जलद' चालला बरसत धारा टाकीत फुत्कार
कसा जाहला हिरवाईचा त्यासी साक्षात्कार

युद्ध होते ग्रिष्माशी, तो होता ऐसा स्वार
जाती धावूनी हाक देण्या, अवनीची पुकार

रिक्त जाहले मेघ सारे गाऊनी मल्हार
मृदगंधाने भारली सृष्टी देऊनी हुंकार

जिंकले ते युद्ध ऐसे झाला जयजयकार
मंतरलेल्या सृष्टीमधूनी घुमला ओंकार..

- प्राजु

स्वातंत्र्य तर मिळाले

इंग्रज तर पळाले,

पण...

दहशतवाद जन्मला ...तो येथेच आहे.

भ्रष्टाचार जन्मला ... तो येथेच आहे.

स्वातंत्र्य तर मिळाले,

स्वराज्य तर मिळाले,

पण...

महागाई वाढली .. ती जात नाही

बेरोजगारी वाढली ..ती जात नाही

स्वातंत्र्य तर मिळाले,

लोकशाही तर मिळाली,

पण...

लोकसंख्या वाढली ... ती वाढतेच आहे

बेईमानी वाढली .. ती वाढतेच आहे.

स्वातंत्र्य तर मिळाले

इंग्रज तर पळाले,

पण...

इंग्रजी येथेच आहे ... ती जाणार नाही

गरीबी येथेच आहे ...ती जाणार नाही

जयालागी ध्यास,
नामाची आस,
कोण श्रीमंत दास,
तयावीण.

भावाची प्रचीती,
राम स्वयें सांगाती,
प्रेमाची महती,
वर्णावी किती!!

रामाचे पायी,
जया चारी धाम,
विचारांचे काम,
तयासी कैसे.

मोजावे कशास
उरलेले दिन,
नामी समाधान,
आनंदी असावे.

राम ठेवी जोवर,
त्याचे असावे तोवर,
अन् निघावे सत्त्वर,
हाक येता!

नामी राहावे मन,
नाम असावे प्राण,
मुमुक्षूचे आवाहन,
सगळ्यांसी.

मुमुक्षू

[टिप: ही कविता आधी दुसरीकडे याच नावाने प्रकाशीत केलेली आहे. येथेही आवडेल अशी आशा करतो.]

दृष्टी

वर्तमानाच्या खांध्यावर बसून
भविष्याकडे पाहीले.
धुक्यातून काहीच दिसेना
पण ऐकू आले अस्पष्ट नाद.
बोलावणारे, भुरळ पाडणारे.

त्या नादाचे बोट पकडुन
सुखाच्या शोधात जावे म्हटले.
पण ठेच लागण्याच्या भितीने
पाउल पुढेच पडेना!

भुरळ पाडणारे नाद येतच होते.
नंतर तेही धुक्यात विरून गेले.
धुके आणखिनच दाट.
मी मुके धुके ऐकत तिथेच थिजलेला.

..............