विचार — वैचारिक मराठी लेखनाचा विभाग. तत्त्वचिंतन, समाजचिंतन आणि जीवनमूल्यांवरील मराठी विचार येथे वाचा व चर्चेत सहभागी व्हा.
मित्रानो.
दरवर्षी नेमाने येणारा क्षण आज पुन्हा येतोय
या वर्षाला निरोप देवून नव्या वर्षात प्रवेश कराण्याचा क्षण.
नवी नवरी माहेराहून सासरी जाताना तिच्या मनात असते तशी हुरहुर आणि आनन्द अशा सम्मिश्र भवना घेवून आपण हे क्षण जगत असतो.
सरत्या वर्षात काय गमावले /काय कमावले याचे जमाखर्च मांडत आपण नव्या वर्षात काय करणार याचे मनसुबे रचत असतो.
लहानपणी १ जानेवारीला मी गेल्या वर्षी झोपलो ते एकदम थेट्या वर्षीच उठलो असे सांगायचो. ते खरे देखील होते.
कुठूनतरी मरणाशी संबंध असलेली पोस्ट वाटली तरी त्यातली आशा सर्वांना दिसेल अशी आशा आहे.
............
त्यांना चार मुलं आहेत. सर्वजण चांगल्या स्थितीत आहेत. वेळ सेटल्ड.
जोएलनं आयुष्यभर कष्टाची कामं केली. वर्कोहोलिक बनून.
२०११ चे स्वागत करुयात !!!
२०१० ह्याही वर्शी अनेक मित्र्-मैत्रीणी मिळालेत. बरेचदा आपली मैत्री होते, २-४दा फोनही होतात, मात्र मग कामकाजाच्या व्यापात संपर्कात रहाणे राहुन जाते . ऑनलाइन मित्र्-मैत्रीणींच्या बाबतितही तसेच हेच नातेवाईकांनाही लागु. मावस बहिण शेजारच्या एमिरेट्समधे रहात असुनही माझ्याकडुन फोन केला जात नाही. म्हणुन ही मैत्री /नाते टिकवण्यासाठी मात्र मी २०११ मधे प्रयत्नशिल रहाणार आहे.
हाच माझा नविन वर्शाचा संकल्प म्हणायला हरकत नाही.
आता तुमचे संकल्प शेअर करा की !!!
"खजिना" चा अनुवाद करताना माझ्याजवळच्या खजिन्याचे विचार मनात येत होते. खरोखर प्रत्येकाजवळ फक्त त्याच्यासाठीचा अमूल्य खजिना असतोच असतो. खरंय हे. विशेषतः आपण निसर्गासोबत एकट्याने अनुभवलेले क्षण.... ते पुन्हा फिरून कधीच येणार नसतात. आणि ते तसे येणार नाहीत याची खूप वेळा आपल्याला जाणीवही नसते. नंतर उरते ती त्या अनुभवाची मनावर उमटलेली नक्षी. असे 'एकट्याचे क्षण' खरंच किती मूल्यवान ! त्या क्षणी त्या अनुभवाच्या संदर्भात झालेला आत्मसाक्षात्कारच असतो तो ! आणि एक साक्षात्कार त्याच क्षणी झालेला असतो " हे पुन्हा कधीच अनुभवणे नाही !"
खूप अवघड होतंय हे सगळं. काही अनुभव सांगते. सहजच.
न्यू जर्सी मध्ये यंदा खूप म्हणजे खूप बर्फ पडला.आमच्या घराची बाल्कनी तर बर्फाने पूर्ण भरून गेली होती.त्याचे काही फोटो !
बर्फा मध्ये अडकलेल्या गाड्या काढताना नाकी नऊ आले होते अगदी!
बर्फाने झोडपलेल्या खिडक्या व बाल्कनी.
कालच एका जुन्या मित्राचा फोन आला.
"काय अ‍ॅड्या कसा आहेस? मी सुद्धा तुमच्या बैठकीतलाच होतो. पण फक्त चखणा खायचो.
बर्‍यापैकी ओळखीचा आवाज वाटत होता.
"बरं. बोला साहेब..."
"अ‍ॅड्या तुझ्या घराची खरी शोभा काय सांग पाहू?"
"वेळी अवेळी पडिक असणारे माझे मित्र" मी.
"छ्छे.. ते झालंच रे. पण खरी शोभा काय ते सांग ना साल्या!"
अचानक हा शिव्यांवर आलेला पासून माझं टाळकंच सटकलं.
"अरे म्हणजे तुझ्या घरी लोकं का येतात? असं विचारतोय मी. छ्छे! साल्या तुझंच घर आणि तुलाच घराची खरी शोभा काय हे माहीत नाही?" छ्छे छ्छे छ्छे!
"..मला काल रात्रीच कळलं. मग पंचवटीने आलो सकाळी निघून."
"बसायला जागा मिळाली का पण?"
"हो..रिकामी होती आज एकदम..झोपून आलो..ह्य ह्य.."
"ह्य ह्य.."
...
"बरं.. काय झालं एकदम?.."
मिसळपाव