प्रतिभा

मिल्या ह्यांची अप्रतिम गजल 'सोडू नको' ही वाचल्यावर विडंबनधर्मा सोडू नको असे आमच्या मनाने बजावलेच! ;) संपला रस्सा तरी चापायचे सोडू नको! अन प्रसंगी वाडगा चाटायचे सोडू नको! तू तिच्यापासून नक्की वाचशी, सांगू कसे? हेलमेटा रोज तू घालायचे सोडू नको! केस हे पडतील आपोआप त्यांच्या अंगणी रोज तू गच्चीवरी 'कोंबा'यचे सोडू नको! काय झाले सदनिकांतुन लोक पळती शेकडो? तू तुला जमते तसे थिरकायचे सोडू नको! पाहिजे तर काढ सदरा सोड दोंदा मोकळे बावळ्या 'सलमान'ची जिरवायचे सोडू नको! काय हा भारी तुझा पण खर्ज 'रंग्या' लागला गर्दभासम रोज तू रेकायचे सोडू नको! चतुरंग

उरले जे जगायचे, वाया क्षण गतकालीचे, जगूनी क्षण साफल्याचे, माघारी तव फिरुनी यावे. राहीले जे मिटायचे, वाद आप्त - परकीयांचे निपटून सारे वाद, गोडी-गुलाबी परतूनी यावे. राहीले जे अधुरे, स्वप्न मनातील जागपणीचे स्वप्न साकारुन मनीचे, समाधान जिंकून यावे. उरले जे ऋण भाळीचे, संकटकाळी उपकाराचे फेडुन ऋण उपकाराचे, ऋणास त्या वंदूनी यावे. राहीले जे जुळवावयाचे, आप्तसंबध माणूसकीचे जोडूनी नाते माणूसकीचे, माणूस बनुनी माणसांत यावे. राहीले जे योग्य फलाचे, कर्तव्य ते जीवनाचे फळ मिळवून कर्माचे, कर्तव्यदक्ष बनुनी यावे. राहीले जे भोगावयाचे, भोग जगल्या पापाचे भोगुन भोग गतकालाचे, उरले जीवन पुर्ण जगावे. .

वृद्धांच्या समस्यांचे चित्रण करणारी 'एका वृद्धाचे मनोगत' ही जागु ह्यांची कविता वाचली आणि आमच्या डोळ्यासमोर काही बेरकी म्हातारे तरळले! म्हटलं ताणलेल्या मनाला जरा विसावा देऊयात! ;) 'साठी बुद्धी नाठी' व्रत घेतले आहे कांगाव्याने आजाराच्या भंडावले आहे जेवणापेक्षा चटकमटक पोट भरत आहे सल्ले कुणाला देऊ?

वयाबरोबर पाठीनेही बाक घेतला आहे प्रकृतीने आजारांनाही लाडावले आहे आहारा पेक्षा औषधच पोट भरत आहे धार्मिक क्षेत्रात मन आता विसावत आहे जेष्ठ नागरीक म्हणून समाजात ठिगळ आहे देणगी देऊन चबुतर्‍यावर नाव कोरल आहे सढळ हस्ते दिल्यास पुतळ्यालाही वाव आहे सौभाग्यवती मृत होऊन भाग्यवान ठरली आहे दु:खाचे भोग मी घडलेल्या पापांबरोबर भोगत आहे नातवंड खेळवण्यात मनोरंजन उरले आहे मुला-मुलींनी आपाअपले स्वतंत्र संसार थाटले आहेत इस्टेटीच्या वाट्यात मात्र सगळ्यांचे मन एकत्र आहे मृत्युपत्र, सजीव होण्याच्या प्रतिक्षेत आहे तुटपुंज्या पेन्शनमुळे थोडा मान उरला आहे माझा अनुभव, त्यांच्या वर्तमान चालीत वाद आहे कितीही झाले वाद तर

काही गोष्टिंना ठेवावे जतन करुन आठवणींच्या गाठोड्यात गाठ बांधून ! जतन करावी एखादी ओळ गाण्याची रिकाम्यावेळी अर्थासकट गुणगुणायची ! स्मरणात ठेवाव एखाद सुख छोटसं, दु:खावर फिरवण्यासाठी मोरपिस हलकसं ! जपुन ठेवावी एखादी शाब्बासकी, खिन्न मनाची पाठ थोपटण्यासाठी ! लक्षात ठेवावं एखादं स्वप्न आगळ, उत्कर्षाच्या मार्गावर हलकेच शिपंडावं ! आठवणीत ठेवावी एखादी कथा, योग्य वळण लावण्यासाठी स्व: गाथा ! स्मरणात ठेवावी एखादी मैत्री, साठेलेलं सुख-दु:ख वाटप करण्यासाठी !

मी , १५ आणि १६ ऑगस्ट, २००६ ह्या दिवशी 'कोथळीचा भैरवगड आणि हरिश्चंद्र्गड" हा सलग ट्रेक केला, त्यावेळी मला भावलेला निसर्ग शब्दबध्द करावासा वाटला. * * * * अनंत हिरव्या रंगछटांनी सजला डोंगरमाथा बेलागकड्यांच्या मधून फिरती दुर्गम पाऊलवाटा डोंगरझाडीमधुनी खुलते रंग फुलोरी नक्षी हिरव्या पानांआडूनी दिसतो लाल-सावळा पक्षी कडे कपारीवरुनी उतरे वेगाने जलभार कोसळूनी ओढ्यात उधळतो फेनल, शुभ्र तुषार खळाळ जल ओढ्यात पसरते घेऊन तांबूस माती भिजवीत काठावरची सारी हिरवी लव्हाळ पाती धुंद, गार वार्‍यावर डुलते गवतफुलांची काया हळूच उतरे गिरी माथ्यावर मेघ सावळी छाया

सुर्य उगवायच्या आधिच हाक मारतो गजर लगबगिने उठावे लागते चोळत-चोळत नजर भांड्यांच्या खणखणाटाने उठते स्वयंपाक घर कोंडलेला श्वास सोडतो गॅसचा सिलेंडर उठा-उठा वेळ होईल ओरडा खातात मिस्टर एकीकडे नाश्ता- डबा सारे काही भरभर नवरोबाच्या तयारीसही, हाकेमध्ये हजर डबा नाश्ता निघताना आहोंसाठी टेबलवर घाईतही निरोप देण्यास स्मितहास्य गालावर पाय घरात वळताच स्वयंपाकघराची आवरा-आवर अभ्यंग स्नान आटोपुन नहाणीघरातिल शॉवर आमची कधी वेळ?

सागराच्या सामर्थी थेंबा-थेंबाची उसळण, थेंबाच्या बळावर महासागराचे विशालपण ! घराच्या बळकटपणी पायाचं खोल रुतणं, सजिव, निर्जिव भार पेलत घराचं छप्परही सजलेलं चंदनाचे महानपणी सहाणेचं झिजणं, उगाळताना खड्डा सोसून चंदनाचे गुणं टिकवलेलं ! क्षुल्लक गोष्टीतही विसावलं थोरपण, थोरपण जपण्यासाठी जपाव जाणिवेचं उदारपण !