अनुभव — मिसळपाव सदस्यांचे खरेखुरे जीवनानुभव. प्रवास, नोकरी, घर-संसार आणि आयुष्यातील अविस्मरणीय क्षणांच्या मराठी अनुभवकथा येथे वाचा.
लेकरू
========================
ती इतकी निरागस!
ती इतकी सुंदर!
ती इतकी बोलकी!
ती इतकी चंचल!
तिच ते खट्याळ हसणं,
तिच ते सशावाणी उड्या मारणं,
तिच ते फुलपाखरा सारखं
कुणाही भोवती भिरभिरणं.
तिचं आई बरोबर
बोट धरून फिरणं..
तिच देवळात
तल्लीन होवून डोलणं..
तिच कुणाला ही
आपलंसं करणं...
तिच कुणात ही
मिसळून जाणं...
तिच माझ्या दिशेनं धावत येणं..
माझं घाबरत पुढे सरकणं
तिच्या आईच्या डोळ्यात
डोकावणारी उदास खंत
बारा-तेरा वर्षांची ती..
============================
लयदार वळणाची, उफाड्या देहाची
यौवनानं मुसमुसलेली
तारुण्यानं सळसळणारी
बारा-तेरा वर्षांची ती..
बाल्य आणि तारुण्यामधल्या
अवघड झुल्यात हेंदकळत
पाय पोटाशीधरून बसलेली
अवखळ, निरागस भावली..!
हस म्हटलं की हसायची
नाच म्हटलं की नाचायची..
खुलवलं की फुलायची
चिडवलं की रुसायची..
नजरेत दुखरी ,शब्दात बोचरी
हसता-बोलता मध्येच थांबायची
मोजून मापून वागणारी ती
जरा प्रौढाचं वाटायची..!
नमस्कार मंडळी,
तुम्ही आता विचार करत असाल मिशी ह्यावर काही लिहीण्याजोगे आहे का ? पण चला जाता जाता वाचु या.
“ मुछे हो तो नथ्थुलाल जैसी वरना ना हो ! ” हा डायलॊग तर सर्वांना परिचयाचा असेलच.
* कातरवेळची एक आठवण *
मातीच्या त्या भिन्ती,
कुडाची ती घर,
मनातुन जात नाहीत,
ही आठवणीन्ची फुलपाखर !
बन्गल्यापुढे गेट असते,
बान्धकामात असतो आधुनिकतेचा कळ्स,
पण अन्गण येथे दिसत नाही,
आणी दिसत नाही तुळस !
उडुन गेलेल्या छपरावर आता,
उगवु लागली हिरवळ,
जात्यावरली गाणी आता,
येत नाहीत कानावर !
हरवलेली विट्टी आता,
शोधत नाही कुणी
भेन्ड्या लावुन येथे कुणी,
म्हणत नाहीत गाणी !
मध्यतंरी कोल्हापुरला गेलो होतो. त्यावेळी चिमण्यांचा आकाराचे काहि पोटावर पिवळसर झाक असलेल पक्षी अचानकच दिसले.
सहजच म्हणून घराच्या मागच्या बाजुला गेलो आणि बघतोय तर काय मला दिसली ही एक सुखी समृद्ध कॉलनी.
तिच नाव बहुद्धा "आदर्श कॉलनी"च असेल बॉ. :)
बघा बघा तुम्हीदेखील बघा.
मराठी भाषा, मराठी माणूस, राज ठाकरे आणि त्याला अनुषांगिक उपप्रकरणे जया, अमिताभ, युपी, बिहारी वगैरे वगैरे. या सगळ्या विषयांनी गेले काही महिने नुसते गाजवून सोडले आहेत. राज ठाकरे यांची बर्‍यापैकी पाठराखण मराठी प्रसारमाध्यमांनी (छापील आणि दृकश्राव्य दोन्ही) केली आहे. हिंदी व इंग्रजी मीडीयाने मात्र राज ठाकरे हा कुणीतरी गुंड असल्याचे चित्र उभे केले आहे. त्याचाच परिणाम म्हणून की काय पण हिंदी प्रांतातही राज नावाचा कुणीतरी एक राक्षस महाराष्ट्र नामे प्रांतात असून तेथे जाणार्‍या प्रत्येकाला तो मराठी बोलायला भाग पाडतो.
'बॉम्बब्लास्ट' सिनेमा पाहताना त्यातील एक दृष्य. बॉम्बस्फोटानंतर जखमी/मृत व्यक्तीच्या देहांकडे पाहताना रोनित रॉयला उलटी होते. माझा एक मित्र म्हणाला,"खरं तर पोलिसांना हे नको व्हायला." त्यावर दुसरा मित्र म्हणाला,"का? तो ही माणूसच आहे." आधीचे आठवत नाही पण तेव्हापासून असले काही प्रसंग पाहिले/ऐकले की पोलिसांबद्दल,डॉक्टरांबद्दल विचार मनात येतात, 'असं सारखं सारखं बघून त्यांच्या संवेदनावर फरक तर नसेल ना पडत?'
काय सान्गु तुम्हाला, मराठीचा बाज
विदर्भाच्या राणीला, कोल्हापुरी साज,
मराठ्वाड्याला ते, कोकणचे पाणी,
देउन उरला आहे, हा महाराष्ट् आज !
मराठीची लव्हाळी, रोजच नव्हाळी,
जशी देते कळी, गन्ध मन्द !
मराठी तर आहे, आताशी तारुण्यात,
जसे गीत गात, रती यौवनाचे !
माझ्या मराठी मायेचा, वाण आहे जोरकस,
इतर आहेती निकस, हिच्यापुढे !
माझ्या मराठी मायेची, लागली दिगन्ताला आस,
त्यानेही मग कास, हिची धरली !
शब्द ते हो आले, भाषेत या माझ्या,
अर्थ देउन सारस्वता, धन्य केले !
ही घटना मागच्या आठवड्यात घडली. दादरकडे जाणार्‍या बसमध्ये दोन मध्यमवयीन महिला चढल्या आणि स्त्रियांच्या राखीव जागेवर जाऊन बसल्या. त्यातली एक काठापदराचे लुगडे
ती, अगदी नाकासमोर चालणारी. मुलांबददल मनात एक अनामिक भीती बाळगून असलेली. कुणा मुलाशी बोलायलाही न धजवणारी. एखाद्या मुलाशी आपली घट्ट मैत्री होऊ शकेल असा विचारही तिने कधी केलेला नाही. तर त्याची स्थिती मात्र त्याहून जरा वेगळी. नवख्यांसाठी काहीसा अबोल, तर त्याला ओळखणार्‍यांच्या दृष्टीने चालते-फिरते रेडिओ स्टेशन. थोडासा मुडी म्हणा हवं तर. स्वारी रंगात असली की भरभरून बोलणार, नाहीतर घुम्म. अनेक मित्र-मैत्रिणी असलेला. मात्र तरीही एकटाच. कसल्या तरी शोधात. कदाचित मित्र-मैत्रिणींच्या गराड्यातही एखाद्या हक्काच्या अगदी जवळच्या मित्राच्या शोधात.
मिसळपाव