Skip to main content

अनुभव

अनुभव — मिसळपाव सदस्यांचे खरेखुरे जीवनानुभव. प्रवास, नोकरी, घर-संसार आणि आयुष्यातील अविस्मरणीय क्षणांच्या मराठी अनुभवकथा येथे वाचा.

मिपा - अभिरूची कट्टा....

लेखक प्रभाकर पेठकर यांनी रविवार, 24/08/2008 00:08 या दिवशी प्रकाशित केले.

आज सकाळी ११ वाजता सिंहगड रस्त्यावर (नरवीर तानाजी मार्ग) 'अभिरुची बागेत' भेटायचे ठरले होते. धमाल्याचा तसा ऑफिशियल फोनच आला होता. मी तर जाम उत्सुक होतो. ठीक ११ वाजता 'अभिरूची'ला धडकलो. सामसूम. ठार शांतता. ठरल्यावेळी ठरल्या ठिकाणी जाणं आणि इतर सदस्य न आल्याने अर्धा-एक तास लटकणे हे नेहमीचेच. माझे आणि बायकोचे ह्यावरून अनेकदा 'सुखसंवाद' झाले आहेत. (म्हणजे 'सुख' तीला मिळते, मी नुसता वादाचा धनी). तर तिथे कोणीही (मिपाकर) न आल्याने वातावरण तापू लागले होतेच. तेवढ्यात एक जण कोणाशी तरी फोनवर बोलताना दिसला/ऐकला. 'हॅलो! अरे मी मनोबा बोलतोय्... हो मी पोहोचलोय्....बरं! बरं...' फोन बंद.

आता दोषारोपाना जागा नाही आता फक्त प्रेम.

लेखक श्रीकृष्ण सामंत यांनी शनिवार, 23/08/2008 23:48 या दिवशी प्रकाशित केले.

जाता जाता मी शिलाला म्हणालो,
"म्हणूनच मी प्रार्थाना करीत असतो,की मला रोज एक नवी चूक करू दे.त्या चुकेतूनच मी काही तरी नवीन शिकेन.आणि म्हणूनच मी मला माणूस समजेन.मात्र तिच चूक परत परत करणारा माणूस होऊच शकत नाही."

७.२७ ची लोकल

लेखक पद्मश्री चित्रे यांनी गुरुवार, 21/08/2008 16:58 या दिवशी प्रकाशित केले.

मी तिला प्रथम कधी पाहिले आठवत नाही, पन त्या लोकल ला ती नेहेमीच असायची, त्याच मधल्या लेडीज फर्स्ट क्लास मधे. एकटीच. होती साधीच. तिच्या कानाला लावलेल्या यंत्रावरुन समजत होत की की ती मूक-बधीर होती. ती खुप उदास आणि एकटी वाटायची.. आम्ही रोज समोरासमोर उभ्या असायचो पण हसण्यापलिकडे आम्ची ओळख नव्हती. वेळ लवकर ची असल्याने आणि ट्रेन डबल फास्ट असल्याने गर्दी जरा कमीच असायची..

एक सुवर्णयोग !!!

लेखक वैशाली हसमनीस यांनी मंगळवार, 19/08/2008 18:12 या दिवशी प्रकाशित केले.

प्रत्येक माणसाच्या आयुष्यात थोडेफार तरी सुवर्णयोग येत असतात.... कधी कळत तर कधी नकळत. असे हे योग अपार समाधान देऊन जातात. माझ्याही आयुष्यात १७ ऑगस्टला असाच एक सुवर्णयोग अवतरला. प्रसंग होता आमच्या 'ए. आय. एम. एस. टी(एम्स्ट)'विद्यापीठाच्या औपचारिक उद्घाटनसमारंभाचा.

उद्घाटन होणार होते मलेशियाचे पंतप्रधान दातो(माननीय)स्री अब्दुल हजी अहमद बडावी यांच्या शुभहस्ते! आम्हाला सकाळी साडेनऊलाच ग्रेट हॉलमध्ये बोलाविले होते.

आमची पी.एम.टी.

लेखक टारझन यांनी शनिवार, 16/08/2008 19:53 या दिवशी प्रकाशित केले.
पी.एम.टी.

डिस्क्लेमर : खालील लेखात प्रत्येक ऊल्लेख हा केवळ पी.एम.टी. शी संबंधित आहे. नोंद घ्यावी.

मलेशियातील माझे खाद्यजीवन

लेखक वैशाली हसमनीस यांनी रविवार, 10/08/2008 12:09 या दिवशी प्रकाशित केले.

मुंबईहून रात्री निघालेले विमान कोलालंपूरला सकाळी सात वाजता उतरले आणि माझ्या भारतीय मनाला पहिली आठवण झाली ती शरीर आणि मन तरतरीत करणाऱ्या फर्मास चहाची! विमानतळावरील उपाहारगृहात बीओएच टी अशी पाटी दिसल्यावर प्रत्येकी ५रिंगेट (अंदाजे ६२रु, )खर्च करून मोठ्ठा ग्लासभर चहा घेतला. एकघोट घेतल्यावरच मळमळते की काय असे वाटू लागले. कितीही साखर घातली तरी पचकट चव जाईना! शेवटी तो चहा तसाच टाकला. पैसे गेल्याचे दुःख वेगळेच! त्यामुळे कनेक्टींग फ्लाईटमध्ये ग्वावा ज्यूस घेण्यास मन धजावेना. परिणाम दुपारी तीन वाजेपर्यंत उपाशी. ओळखपाळख होऊन विद्यापीठाच्या कॅंटिनमध्ये पाऊल टाकले ते मन प्रसन्न होऊनच.