काणकोण

पेरणा अर्थात चाल :- बीज अंकूरे अंकूरे (जिथे चालीत निमुट पणे बसणार नाही तिकडे दडपून कोंबा) ही चाल जमली नाही तर "डोळे कशा साठी"च्या चालीत बसवा, तेही नाही जमले तर "शुरा मी वंदीले" ते ही नाही जमले तर "आज ब्लु है पानी पानी" ते ही नाही जमले तर "अरुणी किरणी धरणी गगन झलके" आणि ते ही नाही जमले तर नुसती वाचा.

शुभ्र रुपेरी हव्यात लाटा बटाबटांच्या डोक्यावरती नकोच तेव्हा काळीकुरळी बट डोळ्यावर सळसळणारी शेलाटीशी रेघ वक्रशी हातावरती उमटून जावी टिचकी मारून गिरकी घेता झोका माझा खाली यावा डोळ्यांवरती जरा खालती ग्रहण हवे मज चंद्राचे त्या ग्रहणाला मोक्ष नसावा, केवळ अनुभव साक्ष असावा नाजुक साजुक पेरांवरती खोडावरचे रिंगण यावे साल कोवळी मधुमासाची गंध फुलांचा उडून जावा पोटामधले उदंड पाणी खळखळ अवघी डोळ्यांमधली एक मोजता दुजी उठावी लाट बोलकी मिटून जावी पाठीवरच्या पानावरचा रंग केशरी विराट व्हावा त्यावर हलते माळ मण्यांची ताठ कण्याची पाठ रहावी हळुच यावे जरा बसावे आस्ते आस्ते कवेत घ्यावे वयास माझ्या

पेरणा अर्थात प्राची ताईंची मनातल्या मनात क्षमा मागून भेटायला गेलो, गप्पा मारून आलो? माझ्याच घरुन मी चहा पिऊन आलो.. ना थेंब दिलास पाण्याचा पण बोध फुकट दिलास. आपापल्या घरून आपण चहा पिऊन आलो.. मित्र होते वर्‍हाडी, पुण्यामध्ये नवखे ? त्यांना कसे पटावे मी चहा पिऊन आलो..? कप जरी धुतले तरी थोडे पिवळे झाले .. कुणास समजू न देता मी (गुपचुप) चहा पिऊन आलो. पैजारबुवा,

जेष्ठ कविवर्य "अवधुत दादांना " विनम्र अभिवादन, आणि आमचे पेरणा स्थान श्री श्री श्री चामुंडराय यांना सादर प्रणाम, त्यांच्या काव्यप्रतिभेमुळेच आम्ही हे काव्यपुशप प्रसवू शकलो. टिप :- क्रूपया अक्षरास हसू नये मिपा हे दर्जेदार, लेखनाचे, म्हणे व्यासपीठ आहे, विझलेल्या धाग्याला, डु आयडी ने फोडणी, प्रतिसादास्तव आसूसलेले, टुकार लेख अन चर्चा, मिपा हे, दर्जेदार, लेखनाचे, म्हणे व्यासपीठ आहे, लेखांच्या या बाजारातून प्रतिसांदांची दाटी, आणि म्हणावे दर्जा ठरवी शतकाच्या या गाठी, रोजच यावे, धागे चाळावे, धरुन आशा खोटी,

बरे झाले मीराबिरा, राधागिधा तेव्हाच होऊन गेल्या.... मिनिटाला मेसेज, तासाला कॉल, हाऊ आर यूच्या लिक़्विड जमान्यात प्रेमबिम, हळवेबिळवे, मनात संगत ओहो....ते काय असते आणि? आठवण बिठवण वेड्यांचा बाजार... एक कॉल मारायचा नाहीतर मेसेज धाडायचा बात करनेका मामला खतम. मनात आठवण, झुरणे बिरणे अरेरे, हाताबाहेरच्या केसेस... डिजीटल डिजीटल फिजिकल फिजिकल एवढेच काय ते रियल रियल बाकी जग तो मृगजल मृगजल... मीराबाई मीराबाई, तो तुम्हाला उन्हात भासे.... राधाबाई राधाबाई, तो तुम्हाला जलात दिसे.... भ्रम भ्रम भ्रम भ्रम भ्रम नुसते नुसते भ्रम.....

पेरणा अर्थात हळू हळू एकेक करत उलगडत चालले आहे... ज्याच्याकडे पहात पहात आम्ही आमचे मार्ग शोधायचो तो तारा आता कितीतरी मागे पडला आहे आणि तो एकुलता एक चंद्रही... ज्याची स्वप्नं दाखवत दाखवत आईने दुधभात भरवला दररोज नव्याने प्रकाशमान होणार्‍या सत्याला मी तर्काच्या कसोटीवर जोखत राहतो आणि मनातल्या मनात विचार करत रहातो उद्या कोणती नवी जाणीव उलगडेल ! आज सकाळी डोळे उघडले तर ते समोरचे हिरवेकंच झाड मोहराने गच्च बहरले होते त्याचा मंद सुवास आसमंत दरवळत होता आता लवकरच ते मधुर फळांनी लगडलेले असेल या विश्वाच्या पासार्‍यातली एकेक

विहीर खोदण्याचा विचार... डोळ्यांतील उजेड कमीकमी होऊ लागला हसण्यातील सच्चेपणा संपू लागला तेव्हा मी विहीर खोदण्याचा विचार करू लागले.... जमिनीला भेगा, उन्हाच्या झळा पाण्याची पातळी इतकी खोल इतकी खोल.... कि आतला लाव्हाच दिसू लागला! विहीर खोदल्यावर पाणीच लागेल हे मी तरी कशाच्या आधारावर ठरवले? डोळ्यांतील उजेड संपताना, संपू द्यावा उन्हात हसू हरवताना, हरवू द्यावे दुष्काळात विहीर खणू नये जमिनीला कष्ट देऊ नयेत ..... इतकेच काय पावसाचीही वाट पाहू नये आता, डोळ्यातील क्षीण उजेडाला फसवू नये संपू पाहणाऱ्या हसण्याला धरून ठेवू नये..... विहीर खोदण्याचा विचार मात्र.....?? विचार काही माझ्या आधीन नाह

पेरणा अर्थात श्मश्रू पाणावलेला ब्रश खसाखसा साबणावर फिरवूनी सुरुवात जाहली श्मश्रू ला काय बेरहेमीने वस्तरा, चालवला त्या न्हाव्यानी रूळली अधरांवरती मिशी, अन ओघळली दाढी गाली काय मोल त्या केसांना , क्षणात साफ केले त्यानी असो राठ किंवा विरळसे डोके नरम करी पाण्याचे थेंब उडवून ओळखातो न सांगता कोणाची भादरावी कशी ..... - पैजारबुवा

पेरणा अर्थात हिच ती जीवघेणी ठणकणारी गळवे ज्यावर तू हळूवार पणे मलम लावलेस!! थोडीशी हिंमत असती तर ही गळवे सुईने फोडून आतला पस काढून स्वच्छ पुसून टाकले असते... ना हा ठणका राहीलां असता... ना कूठे गेल्यावर हळूवार पणे कमीत कमी दुखेल असे पहात बसावे लागले असते.... ना त्याच्यावर माशा भिरभिरत राहिल्या असत्या.... पहा ना, माझ्या ठणकणार्‍या गळवांना फोडून टाकण्याची शक्ती घटकाभर दिली, तर विधात्याचे काय जाते? पैजारबुवा,

पेरणा एक मुलगा दाराआडून चोरून चोरून बघतो आहे बाहेर किती बाहेर? बाथरुमच्या बाहेर, खोलीमधे जिथे त्याची मैत्रीण बसली आहे मोबाईल वर गेम खेळत त्याचीच वाट बघत, करत असेल का ती ही तिकडून जाण्याचा विचार? समजले असेल का तिलाही तो चोरून तिच्या कडे बघतो आहे, तिच्या जाण्याची वाट बघत ? मुलगा दाराआडून बाहेर येऊ शकत नाही... कारण तो टॉवेल आणि कपडे खोलीत विसरला आहे, ते नेमके त्या मुलीच्याच शेजारी पडलेले आहेत, मुलगी मात्र गुंग होऊन मोबाईल मधे बघत असते.... टॉवेल विसरलेला मुलगा बाथरुमच्या दाराआडून बघत राहतो... हताशपणे वाट बघतच राहत