अद्भुतरस

अल्लखकरण मी तुला पाहताच मनोमन बद्धरुपांतरण| रोजच ते अनुभववावे तव धन्यमरण|| ती आज आली घेऊन गुलमोहतरण| मला देतेसे चषक तेच अल्लखकरण|| अजूनी ते येतातच पाहताच झल्लकसरण| तसे पाहता नजरेचे हे विक्षेपसंक्रमण|| शब्दांचे असे कसे सदैव कर्षित्रचर्वण| एकटाभयाण विचार ते बिंबाणुश्रवण||

व्युत्क्रमी परिकर्म स्वयं-संतुलन कच्चीजप्ती शंकुचाचणी अवसीदन। मिथ्या शस्त्रक्रिया स्व-विमोची रूपद बीजगुणन॥ दुय्यम उघाड दोलनलेखी मळसूत्रउत्परिवर्तन। वालुकाश्मी भित्ति बीज चाचणी अपवाहचक्रन॥ वैतनिकपद व्युत्क्रमी परिकर्म सदापदावर्तन। स्थूनांकन दोष अपवाह गुणांक वनसंशोधन॥ प्रतिवेदक अधिकारीसंचय वायु पुनर्मूल्यन। लालसावर प्रारणप्रतिक्षेप परिपथ प्रत्यावर्तन॥

सुशिरनभाले चरित्रक्रांता लखलख दर्जा झुरतो दर्द शिरशिरी बाधा व्याकूळ साहित्याला लुचतो नवगेयाच्या शिंकाळ्यावर तीर्थ दुपारी झडतो झळझळ जिव्हा हरित भुसनळे सम्यकधावन करतो सुकल्या ओष्ठी निबंधतस्कर मारे वारे स्त्रवतो रुधिर धाबळी साजणलपलप आस्वादातून डुबतो विझल्या पणतीवरी धुराच्या नक्षीलाही गिळतो त्या वातीवर त्या गंधावर शतखंडाने जळतो चिवित्रसंध्या गरळगोजिरे मलम विषारी खलतो अलखपैंजणी परखडमोती निरोप दुर्लभ सलतो शरदिनी.... पुणे २६ मार्च २०१२

स्वप्नाळू राती, सहज एकदा, नदीकिनारी बसले ओढून घेता, पदर नभाचा, रम्य दॄश्य ते दिसले चांदणे होते, चमचमणारे, तीरावरी उतरले पाण्यामध्ये, पोहते तारे, पाहुनिया मी हसले आकाशीच्या पडद्यावरति, चालत होते, मन कुंचले चंद्र सोळा चितारलेले, लख्ख दिवे लखलखले रंगीत संगीत रेषा हलता, जरा जरासे पर हलले फुलपाखरे, फडफडणारी, स्वप्नचित्र असे दिसले.. हिरवाईत होते, शुभ्र रेशमी, ससे देखणे, गोजिरवाणे पिठूर चांदणे, माळून येता, शुभ्रतेत मी न्हाले कुठे एकला, गात होता, चंदन तो ..

घरातील अडगळ झटकताना उडालेली सुवर्णधूळ, झगमगून टाकत खिडकीपुढला आसमंत, गुदमरवून टाकत फुप्फुसाकाश, कोंडला अनंत प्राचीन श्वास, ढकलत कासावीस प्राण. सूर्यशक्तीचे तेजान्न घेऊन उधळणारी हिरण्यधूळ, विखुरते घनमेघांकृतीतून होऊदे तुझा तेजोभंग येताच कल्लोळ्हुंकार व्हॅक्यूम क्लीनरचा. हे वेड्या व्हॅक्यूमक्लीनरा, सुवर्णधूळरूपी अन्न घराच्या कानाकोपर्‍यामध्ये विखुरले आहे, ते तुला खाता येत नाही, कारण आता वीज गेली आहे. --लिखाळचंद्र

घट्ट मिटलेल्या डोळ्यापुढे अस्वस्थ अंधारात रंगीढंगी चित्र-विचित्र विक्षेप करत नाचत राहिल्या आकृत्या लहानाच्या मोठ्या आणि मोठ्याच्या लहान होत ठेंगा दाखवत दात विचकत हसत राहिल्या आकृत्या कान मुद्दाम बंद केले होते हात बांधून कानाशी एका दगडात पाडून टाकले चिवचिवणारे दोन पक्षी तरी राहिले आदळत आवाज भित्र्या भिंतींना भेदून शिरत राहिली नको ती कुजबुज पडदे सगळे छेदून पापण्यांच्या फटीतून तेव्हाच शिरली असह्य तिरीप अंधार पिऊन फाकणारी आणि कानावर पडली चाहूल जरा वेगळी जरबेने पाउल टाकणारी मीच बंद केलेल दार उघडलं कोणी की एक दार बंद केल्यावर आपोआप उघडलीत दुसरी? डोळे उघडून एकदा तरी पाहायलाच हव…

रसरशित टिकटिकी चमचमीत पावली खलपलीत खल्पली मिटमिटीत कावली.. अस्खलीत बाहुली टुकटुकीत साउली नात्यागोत्यांची नाउली आडमुठ्यांची माउली खरखरीत भिंगरी झणझणीत टिंगरी अभ्यागतांच्या मंदिरी कडकडीत किरकिरी तळतळीत मिरमिरी जळजळीत किंकिणी नभनळीत बाजरी लवलवीत पालवी..! -- कॉमॅ. रचना - २७ जानेवारी, २००८.

कवी झाले अंतर, काव्यच वेदना ही, ही रात्र कविता जणू इतरांच्या कवितांना, ए ऐकणारे, हे काव्यही ऐक तू येऊन जरा बघ, मी प्रीत्यर्थ तुझिया, जगतो हे जीवन कसे अश्रुंच्या धाग्यांनी, शिवतो सदा मी, हे घाव जे तू दिले घेऊन तुझे दुःख, आसक्तीद्वारी, मी खेळलो बघ जुगार जरी जिंकलो जग, तरी हारलो तुजसी, हा खेळ झाला असा जे समरसुनी मी प्रेम केले, त्यासम उदाहरण न खास जरी काजवा मी, प्रेमात पेटून, जणू जाहलो सूर्य आज माझ्यामुळे प्रेम, जीवित असे आणि मैफिल तुझी रंगदार जेव्हा नसेन मी, रडत सारे जग हे, हुडकेल माझेच माग ग प्रेम हे, खेळणे मुळी नसे जे, कुणीही खरीदू शके माझ्याप्रमाणे, आयुष्य जळता, ये ध्यानी सारे