हस्तिनापूरच्या राज सभांपासून दूर, वनराईच्या शांत सावलीत एक साधेसे आश्रम जीवन वाहत

चहाकॉर्नरचा व्हरांडा अगदी शांत होता. काचेआडून येणारा संध्याकाळच्या रहदारीचा मंद आवाज आणि छपरावरून टपकणाऱ्या पावसाच्या थेंबांची लय शांत संगीतमय साथ देत होती.

बोतल बोले तो बरबादी.....

पहाटेचा प्रकाश अजून डोंगरांच्या पलीकडेच होता.

गुरुकुलात संध्याकाळ उतरली होती.

संध्याकाळची वेळ होती, आश्रमाभोवतीची झाडे सावलीत हरवू लागली होती.

आरुणी नावाचे एक प्रसिद्ध ऋषीहोते, लोक त्यांना उद्दालकआरुणी य

उच्च शिक्षण म्हणजे केवळ उदरनिर्वाहा साठी, धनप्राप्तीसाठी किंवा

विचार करून सांगा की... एखाद्या बापाने रागाच्या भरात आपल्या सात वर्षांच्या  मुलाला मृत्यूच्या स्वाधीन केले, तर काय होईल? तो मुलगा घाबरेल? रडेल? वडिलांकडे दयेची याचना करेल? 

एखाद्या सर्वसाधारण मुलाने हेच केले असते. पण ऋषी वाजश्रवा यांचा पुत्र नचिकेत जरा वेगळा होता, तो सात वर्षांचा बालक जिवंतपणीच यमलोकाच्या दाराशी पोहोचला आणि मृत्यूदेव यमराजांच्या दरवाज्यात  तीन दिवस आणि तीन रात्री निश्चयाने  उभा राहिला.  का? कशासाठी ? त्याने यमराजांकडे काय मागितले?

त्याला जाणून घ्यायचे होते, “मृत्यूचे रहस्य.”