२०२४ च्या पावसाळ्यात दादरच्या जुन्या बाजारात मी एका अँटिक दुकानासमोर थांबलो. काचेच्या कपाटात एक जुना “टू-इन-वन” ठेवला होता. सोनीचा, करड्या रंगाचा, दोन्ही बाजूला स्पीकर, वर कॅसेटची जागा. माझ्या छातीत काहीतरी हललं. दुकानदार म्हणाला, “साहेब, हा तर ऐंशीच्या दशकातला माल आहे. आता कुणी वापरत नाही.” मी हसलो. “कुणी वापरत नाही,” मी मनात म्हणालो, “पण कुणी विसरतही नाही.”

कारंज्यात गोखले साहेब आल

लकी खारमुरेवाला