तुमच्या पैकी किती जण इंग्लिश medium किंवा convent चे आहेत??

हे सांगणारा मी पहिला.... आहाहाहाहा!!!!!!!!!!!!! किती दिवसांनी पहिला प्रतिसाद दिला...

मय बी दसवी तक मराठी मिडियममैच पढ्या!

लोअर केजी ते २ री - इंग्लिश मिडीयम ३ री ८ वी - सरकारी मराठी शाळा ९ - १० वी - सेमी इंग्लिश

फक्त आणि फक्त मराठी मिडीयम.........

नंतर इंग्रजीतून पदव्युत्तर पर्यंत. सध्या मुले मराठी माध्यमाच्याच शाळेत.

मराठी माध्यम. १० वी पर्यंत. पुढे कॉलेजात इंग्रजी. असो इतकंच विचारलंत, इतकंच सांगतो. शंभरीवाला धागा होण्याच्या जस्ट जवळ पोचलात. :)

मराठी माध्यम. जिल्हा परिषद प्रशाला. आवं, आत्ता जी मंडळी चाळीशी आणि पुढे असतील ती सर्व जवळ जवळ सरकारी आणि मराठी माध्यमातलीच, अपवाद असतीलही. -दिलीप बिरुटे

शतकोत्तर धाग्यासाठी शुभेच्छा ... तो तिकडे दुसरा एक धागा तसाच आहे तो पण बघून येतो ...

मी पदवीपर्यंत मराठी माध्यमात शिकलो, पदव्युत्तर इन्ग्लिशमध्ये. अवांतर/जाहीरातः सहा मानवी आणि तीन संगणकी भाषा जाणतो.

अबे एक उडवा की. राम शाम दोन्ही कशे चालतील?

बारावीपर्यंत मायबोली, नंतर MY बोली.... अडलं नाही पण इंग्रजी पुस्तके वाचू शकलो नाही पेपर वाचण्याइतपतच प्रगती राहिली. अपत्यांनी मराठी न सोडता इंग्रजीत प्राविण्य मिळवावे असे नक्कीच वाटते.(आणि अल्पस्वल्प प्रयत्नही चालू आहेत) या धाग्यावर श्री रा रा धन्या,बॅट्या आणि वल्ली-चौरा प्रतिसाद अपेक्षीत. जिवन शिक्षण मंदीर शाळा विद्यार्थी नाखु

कॉन्व्हेन्ट आणि इंग्रजी माध्यम समानार्थी शब्द म्हणून रुळलेत. यातील कुठल्याही प्रकारातून शिक्षण झालेले नसल्याने इथे लावलेल्या सापळ्यात अडकण्याची भीती नाही. (डिग्री दाखवा, लीविंग सर्टिफिकेट दाखवा, रोल नंबर, ओळखणारे विद्यार्थी, गुरुजी, बाई (तिथे काय म्हंतात) यांच्या साक्षी आणा... आणि शेवट पोलिसांकडून या वर्गातून त्या वर्गात टेक्नोवरात !!)

मराठी मिडीयम...

पाचवीपासून पुढे संपूर्ण इंग्लिश. पदवीसुद्धा इंग्लिश भाषेतील. पण मराठी वाचनाचं काही फार अडलं नाही. ;) कुठचं माध्यम आणि काय याचा तुम्ही कसं वाचता/लिहिता याच्याशी फार संबंध नसावा..

मराठी माध्यम

प्राथमिक शिक्षण जि.प्र. आणि त्यानंतर रयत शिक्षण संस्थेतुन १० पर्यन्त शिकलो.

पदव्युत्तर पर्यंत इंग्रजी माध्यम, बोलीभाषा मराठीच, शाळेत फक्त सातवीपर्यंत मराठी, त्यानंतर संस्कृत त्यामुळे मराठीतून लिहितांना थोडं अवघड जातं, लहानपणापासून मराठी वाचन आहे म्हणून बरंय. मात्र काही 'मऱ्हाटी' माध्यमातील लोकांपेक्षा मराठी पुष्कळ चांगलंय असं म्हणता येईल :)

१ ली ते ४.५ वी - मराठी, जिल्हापरिषदेची शाळा ४.५ वी ते ७ वी - मराठी, जिल्हापरिषदेची शाळा ८ वी ते १० वी- मराठी, विद्याप्रसारक मंडळाची शाळा ११ ते १२ वी - महाराष्ट्रीयन इंग्रजी, (सायन्स असल्यामुळे शिक्षक वाचायचे इंगलिश सम्जवायचे मराठीत) पदवी - महाराष्ट्रीयन इंग्रजी, (सायन्स असल्यामुळे शिक्षक वाचायचे इंगलिश सम्जवायचे मराठीत) पदव्युत्तर - महाराष्ट्रीयन इंग्रजी, (सायन्स असल्यामुळे शिक्षक वाचायचे इंगलिश सम्जवायचे मराठीत) आता ठरवा व्हाट इज माय माध्यम ऑफ शिक्षण ? मराठी - लिवाबोस इंग्रजी - लिवाबोस अहिराणी - लिवाबोस हिंदी- लिवाबोस गुजराती - वाबोस हरियाणवी - वास पंजाबी - स

सायन्स असल्यामुळे शिक्षक वाचायचे इंगलिश सम्जवायचे मराठीत

हे आवडलं!!

मराठी माध्यम तुम्ही मुंबई सारख्या बहुभाषिक शहरात असलात आणि इन्ग्रजी माध्यमातून शिक्लात तर मराठीत मागे पडालच! अर्थात प्रत्येक नियमाला अपवाद असतात. पण वरील विधान ९५% खरे आहे.

आमचे शिक्षक acceleration ला असिलरेशन म्हणायचे. Engineering ला असताना एक जण 'बाय द मी' म्हणाले होते. आम्ही अडाणी (ते नाही नॉर्मल) च राहिलो.

जिल्हा परिषद शाळा- हौदमळा,कराड . मळाईदेवी शिक्षण संस्था ,कराड.

पहाडगंजच्या शाळेत हिंदी माध्यमातून शिकलो, घरी कधी मराठीत तर कधी हिंदीत (हिंदी हि अशी कि त्यात उर्दू, पंजाबी हरियानवी शब्दांचा घोळ) विचार करायचो . आंग्ल भाषेची वैर असल्यामुळे आपले काही भविष्य नाही, पण तरीही सरकारी नौकरी साठी आंग्ल भाषेत काय ते म्हणतात आशुलीपी शिकलो. (आमचे खट्टर सर म्हणायचे was शब्दाचा अर्थ माहित नसला तरी चालेल. जे तोंडातून निघाले ते डोळे बंद करून टिपायचे. डोक्याचा वापर बिलकुल करायचा नाही, अर्थात जनकपुरी आणि टिळक नगर हून अनेक चार्टर बसेस त्यांच्या मुळे चालतात १९७० ते २००० पर्यंत १००० वर आशुलीपिक आणि २००० हून वर बाबू सरकारला पुरवले असतील, पण सकाळी ५ वाजता क्लास घायचे). काय लिहिले आहे, ते कळो न कळो पण आंग्ल भाषेतल्या आशुलीपित प्राविण्य मिळविले. मोठ्या कार्यालयात सर्वोच्च स्तराच्या अधिकाऱ्या बरोबर काम करताना विदेशी लोकांसोबत हि बोलावे लागत होते. च्यायला मी चक्क हिंदीत बोलायचो. (माझे बास दाक्षिणात्य असले तरी म्हणायचे हे ....लोक आपल्या सोबत काही आपल्या भाषेत बोलत नाही, तू हि चक्क हिंदीत बोलत जा गरज असेल तर झक मारून समजतील , किंवा हिंदी शिकतील....). मोठ्या मोठ्या अधिकाऱ्यांसोबत काम करून हि मी कधी आंग्ल भाषेचा वापर केला नाही. एक नमूद करायचे आहे, मुंबईकर मराठी माणसांसोबत मराठीत बोलायचो तरी बहुतेक वेळा उत्तर मोडक्या तोडक्या हिंदीत यायचे, कधी कधी आवर्जून सांगावे लागायचे, बाबा अशी हिंदी बोलण्यापेक्षा मराठीत बोला, मला समजते. असो.

3 री पर्यंत झेडपी..नुकसान ना फायदा मास्तर शिकवायचे नैत मी शिकायचो नै.. पुढे सरकरी शाळा पदवी पर्यंत .. टोटल मराठी माध्यम तरीही इंग्रजी विषय तेवढा इंग्रजीत होता आणी 10 वी ला टॉप कियेला है अंग्रेजीत..

बस काय भाऊ मराठी माध्यम. १० वी पर्यंत. पुढे कॉलेजात इंग्रजी.

मी दहावीपर्यंत कानडी माध्यम...

सातवीपात्तूर मऱ्हाटी. मंग आटवीपास्नं धाव्वीपरेंत ईज्ञान आन घणित विंगर्जीतनं. फुडं समदं विंग्रजी. आंतर्जालावर सुर्वातीस विंग्रजीतनं पर्तिसाद देयाचो. येके दिशी डोस्क्यास शाट लागला. म्हनलं काय म्होटी लागून गेलीये इंग्रजी? म्हराटीत काय कमीये? तिच्यातंच लिवू तिच्यायला फुल्ल पर्तिसाद. मग लागली अक्कल चालाया मऱ्हाटीत. -गा.पै.

आम्हाला अकरावी बारावीला रसायनशास्त्र शिकवणारे प्राध्यापक "ऑक्झॅलिक अ‍ॅसिड" चा उल्लेख विचित्र करत असत. आम्हाला ते "ओसाड ओसाड" ऐकू येत असे.

मला वाटत कुठल्या माध्यमात शिकलो यापेक्षा पाठ्य पुस्तकाबाहेर काहीतरी वाचायची गोडी लावणारे, भाषेतलं, शब्दातल सौंदर्य उलगडून दाखवणारे शिक्षक असले की भाषा सहज येते. तसे शिक्षक मिळाले म्हणून खूप नशीबवान समजते स्वत:ला :)

आमच्या घरातली सध्याची पीढ़ी (पहिली ते पाचवी) जी इंग्रजी शाळेमध्ये जातात त्याना बरेच मराठी शब्द समजत नाहीत किंवा बोलताना आठवत नाहीत. मग मधेच हिंदी किंवा इंग्लिश शब्द वापरतात. टेंशन येत असल मराठी ऐकून.