समईचा घेऊन हार ही रात उभी तलवार
गात्रात पौर्णिमा काळी भरजरी तलम अलवार
उन्मुक्त नदीसे जगणे या अधोवदन वेलीचे
वृक्षाचा खांदा नीरव पर्युत्सुक मंत्र भुलीचे
संन्यस्त शिळेच्या माथी का डाग तप्त चंद्राचा
अतृप्त भग्न वैरागी जोगवा त्यास गीताचा
नखखुडल्या माडांनाही का तृषा जहरभरणीची
जळतीच्या पागोळ्यांची का दिशा पार्थ बाणांची
साकल्यसूक्त गंगेचे भय लोभस हिरवे कहरी
हंबरून गायी सार्या उधळीत दिशा गिरिकुहरी
निर्लज्ज उगवती अंकी उन्मादी गातो पक्षी
पांघरी डोह काळोखी नवरातकिड्यांना रक्षी
अस्तांकित चकवे गहिरे लपवून वनातिल राई
अन राख होऊनी शून्य रंध्रात निनादत राही !!!
आपला वरदहस्त डोक्यावर असताना
शब्दकळा आणि प्रतिमासृष्टी फार
क्खगघ
अतिशय सुंदर प्रतिसाद. आवडला.
स्वर वर्ज्य असणं साहजिकच!
कवितेचे अंतरंग उलगडून
गूगल इंडिक कृपा आहे ती
=)) =)) =))
कवितेचे या धाग्यावरील
तुम्हाला कविता वाचून जो धक्का
काय की दमामि मधला मि मितान चा
मि=मितान तर द=? मा=?
साकल्यसूक्त >> हे सायकलसुक्त
कविता शष्पाइतकीच कळाली. बाकी
ब्याटण्णा
ही ही ही =))
वा वा.
ही कविता समजून घ्यायला, "इन
सुप्राकॉन्शसच्या पातळीवरुन
आक्क्क्क्क्................छी
अभ्या भिंगार्डे ;) की ते
..
नशीब आवाजाकडे लक्ष गेले.
चवळीच्या शेंगेशेजारचा सुरणाचा
क्या बात है . मस्तच
ह्म्म्म!!
साकल्यसूक्त अब समझा.
एपिक लोल!!
मितानतै
साकल्यसूक्त आणि सगळे प्रतिसाद
ही कविता अशी उलगडायची नाहीये.
संधिवाताला तूरडाळ वर्ज्य
मूगडाळीने साकल्य साधता येते
साकल्याच्या शोधात 'वाकल्य'
कविते वरचे प्रतिसाद वाचून
खोखो खेळूया