चोचभर दाण्यासाठी वेशी बाहेर पाखरं टीचभर पोटासाठी घर उंबर्‍याशी वैर || पाणी आटलं डोळ्यात शेत जळलं रानात पोर धाडलं शरात गाव दुष्काळ पिडित || कधीची दारातली तुळस .. कोरडी फट्ट काळी... हं, गोठ्यातली गाय, कत्तल खाण्यात कापली... पांढर्‍या रानागत गावपोरींची कपाळं...दादल्यांनी त्यांच्या, जेंव्हा होता आवळला फास... नाही गोठ्यामधी माय ना टोपल्यात भाकर गुलछडी उभी पेटली काऴळ ठिक्कुर घर || शेतकरी हा अन्नदाता, हे सगळंच झुट... त्याच्या दाताखाली, अन्नाचा कुठ हाय तपास... शासनाची पांढरी बुजगावनी..

ती सर ओघळता सोबतीस मी झरतो तो मेघ झुरावा तैसा मीही झुरतो आपुलेच काही तुटुन ओघळून जावे खेदात तशा मी कणा कणाने विरतो... ती सर ओघळता विझती स्वप्नदिवेही अन दिवसासंगे विझून जातो मीही अन लख्ख काजळी गगनी दाटून येता मी आशेचे कण शोधित भिरभिर फिरतो ती ओघळता मी सुना एकटा पक्षी पंखांच्या जागी असाह्यतेची नक्षी शेवटास मीही काव्यपंख लेवून आठवांभोवती तिच्या नित्य भिरभिरतो ती सर ओघळता उरे न काही बाकी सहवास सरे अन अंती मी एकाकी ती सरीसारखी चंचल आर्त प्रवाही तिज धरू पाहता मीच दिवाणा ठरतो ©अदिती जोशी

तुळजाभवानीचे दागिने कर्मचा-यांकडून लंपास लोकसत्ता 30 नोव्हेबर 2019 देव मानीत नाहीत मंदिराचे कर्मचारी ।। म्हणून लंपास केली मंदिराची तिजोरी ।। तुम्ही करत बसा कोर्ट आणि कचेरी ।। देव मानीत नाहीत मंदिराचे कर्मचारी ।। सोने, चांदी, भांडीपात्र, काही शिल्लक नाहीमात्र।। तुम्ही बसा तपासत, नोंदी आणि हजेरी ।। देव मानीत नाहीत मंदिराचे कर्मचारी ।। तीर्थी धोंडा पाणी म्हणाले तुकोबा जत्रा मे फत्रा बिठाया तिरथ बनाया पानी वाणी ती कबीरी देव मानीत नाहीत मंदिराचे कर्मचारी ।। मंदिरांच्या तिजोरीत सोने चांदी सडती ।। इथे गोरगरीब अन्नाविना रडती ।। करा देव-तिजोरीची निलामी साजरी।। देव मानीत नाहीत मंदिराचे कर्मचा