मिसळपाव | मराठी माणसांचे ऑनलाईन व्यासपीठ

शुक्रवारी रात्री साडेदहा वाजता जेवण करून जरा रिलॅक्स होतोय तर मोबाईल वाजला, बघितलं तर ऑफिसच्या मुरूगनाथनचा कॉल, कॉल घेत असताना थोडा चमकलोच, म्हटलं आता कसा काय याचा कॉल ? मुरूगनाथन: हॅलो, फ्री ? मी: यस, फिनिश्ड डिनर जस्ट नाऊ, व्हाट्स स्पेशल ? मुरूगनाथन: प्लॅनिंग आऊटिंग व धिस संडे. मोकळा आहेस ना रविवारी? मी: हो, काय विशेष ? कुठं जायचंय? मुरूगनाथन: माझा मेव्हणा चेन्नईहुन येणार आहे शनिवारी. मी, अनुप्रिता (मुरूगनाथनची बायको) आणि मेव्हणा नंदी हिल्सला जायचं म्हणतोय. तू पण येणार असशील तर तर आपल्याला कॅबने जाता येईल, वेळ आणि खर्च दोन्हीनं सोयीस्कर होईल ! मी: वॉव ! येईन ना मी, नक्की येईन.

सँडविच स्पर्धा! यात मोजायला गेलं तर हजारो पाकृ बनविता येतील...

फळांचा नाश्ता , सकाळी जर मसालेदार आणि तेलकट नाश्ता कार्याचा नसेल आणि अगदीच अळणी पण खायचे नसेल तर हा नाश्ता करून बघा - चुरा: रोल्ड ओट भाजून घ्या त्यात पाहिजे तर बदाम / अक्रोड यांचा भरडा चुरा पण भाजा ( काजू नको) भाजून गार करण्याआधी थोडीशी गुळी साखर घालावी आणि दालचिनी ची पूड -फळे: पीच , प्लम, पेअर सफरचंद ,माध्यम आकाराचे चिरून घ्या ( केळं घालता येईल पण ते इतर फळांची चव मारू शकते ) यातील पीच / प्लम पेअर चांगले पिकलेलं असतील तर त्यांना रस सुटेल ) वाडग्यात आधी वरील चुरा ठेवून मग टाय प्रथम रस सुटणारी फळे टाका आणि मग सफरचंद वरती योगर्ट ( साधे, गोड वाले नाही आणि क्रीम / साय पण नको ) घाला ( योग

काहितरी करायलाच हवे, त्या खोलीला एक खिडकी होती . ती उघडायचा प्रयत्न केला. पण एकदम ज्याम होती. कधी उघडलीच नसावी. त्या खोलीत एक पलंग त्यावर मळकट चादर आणि एक बाथरूम होते. मला बसायला एक तोडकी मोडकी खुर्ची. तो माणूस यायच्या आत इथून पळून जायला हवे. खिडकी उघडतच नव्हती इथून बाहेर जायचा काहीतरी मार्ग शोधायलाच हवा. मी दारापाशीच उभी राहिले..

मागील दुवा : http://misalpav.com/node/46314 किती वेळ गेला असेल माहीत नाही. मी तशीच दाराच्या जवळ उभी राहिले. जिन्यावर कोणाची तरी पावले वाजली. दाराची कडी उघडल्याचा आवाज. हाच एक क्षण हीच एक संधी.

जण्या ( एक वहीतले पान दाखवत ): गुरुजी, गुरुजी ! बास्टऽऽऽऽऽऽऽऽऽऽऽऽऽऽऽऽऽऽऽऽऽर्ड त्याच्यातला आदेशात्मक व्याकरणाभिमानी शिक्षक जोरात किंचाळला मग स्वतःच्याच रागास गिळत समजावणीच्या स्वरात तुला नाही रे, तुझ्या अमूर्त अबोध कलेला म्हणालोय जिची एकही रेषा सरळ नाही जिचे एकही वळण बरोबर नाही सहपाठी मुरक्या मारत कुत्सितपणे जण्याला हसू लागले तोंड पाडण्याएवजी जण्याबी तोंडवर करुन हसू लागला जण्या मूर्खा गाढवा लाज नाही वाटत वर तोंड वर करुन हसतोस जण्या : त्यो अमूर्त चुकलेलं चित्तर बास्टर्ड म्हजी काडणारा स्लट!

डोहातील गर्ता जर्द.. ते डोळे जहरी होते! खग निष्पाप जरी तो.. ते व्याधच कहरी होते! गावातील नाती तुटती.. ते कपडे शहरी होते... स्वातंत्र्य कुणाला येथे? [मन स्वतःच प्रहरी होते..] पणतीची वातीवर भिस्त! तम दाहक लहरी होते! -- तृष्णांची मनात वस्ती.. अन् मुखात श्रीहरी होते.. राघव

सोशल डिस्टंन्सिंग एकदा टिळक स्मारकला वसंत व्याखानमालेला गेलो होतो. व्याखान आमच्या मित्राचच. सुरवातीला मी, व्याखाते व आमची एक मैत्रिण असे अनौपचारिक गप्पा संयोजकांशी झाल्या. ऑडिटोरियम मधे गर्दी भरपूर झाली होती. सुरवातीच्या रांगा राखीव होत्या. मैत्रिण तिथे पर्स शेजारच्या खुर्चीवर ठेवून बसली मी तिथे शेजारी बसावे अशा सहजप्रवृत्तीने गेलो. तिने नाईलाजाने पर्स मांडीवर घेतली असावी.( हा आपला अंदाज) काही काळा नंतर तिचे बहुतेक लक्ष लागेना. मग तिने माझ्या उजव्या बाजूला पर्स ठेवून पर्सच्या शेजारी बसली. मगच तिचे लक्ष व्याखानात लागले. मी मनातल्या मनात हसलो. कारण मला एक किस्सा आठवला होता.

सर्वत्र कोरोनाच्या चर्चा सुरू असतानाही काल एका वेगळ्याच, अनपेक्षित व त्यामुळे धक्कादायक असलेल्या एका बातमीने लोकांची झोप उडाली. खरे तर अशा घटना कुठेकुठे अधूनमधून होत असतात, पण या घटनेची मात्र जोरदार चर्चा सुरू झाली. अनेकांच्या भुवया उंचावल्या, संशयाचे वारेही वेग घेऊ लागले. नेमके याच काळात, जेव्हा सारे लक्ष एखाद्या संकटाचा सामना करण्यावर केंद्रित झालेले असतानाच असे कसे घडले असेही अनेकांना वाटून गेले. त्यावरही कडी म्हणजे, या घटनेत नेमके काय नष्ट झाले असा, जुन्या घटनेत अधोरेखित झालेलाच सवाल पुन्हा एकदा पुढे आला.

नमस्कार आणि सुसकाळ मिपा मित्र मैत्रिणी सखे सुहृद हो ! बाहेर ऊन आणि कोरोनाविषाणू मी मी, तू तू, तुम्ही तुम्ही म्हणताहेत आणि आत आम्ही आपापल्या वर्तुळात सुखेनैव पण जरासे भेदरलेले , लक्ष्मणरेषा सांभाळत बसलो आहोत. आज लॉकडाउनचा सातवा दिवस ! आपण म्हणजे जगाचं केंद्र आहोत असं वाटू लागलंय. कारण जगामध्ये घटना इतक्या वेगाने घडताहेत आणि आपण एकाच जागी ठप्प ! अर्थात, वर्क फ्रॉम होम सोबतच बरेच दिवस तुंबलेले होम-वर्कसुद्धा सुरू असल्यामुळे वेळ जात नाही ही बातच नस्से ! काही काही सोप्या पाकृ (उपलब्ध आयटेम्स मध्ये) प्रयोगावून घेतल्या. विशेष म्हणजे टेस्टीही झाल्या.

कर्फ्यू, कॉफी आणि बरंच काही...... २२ मार्चला मोदीजींनी एक दिवसाचा जनता कर्फ्यू जाहीर केला. फक्त एक दिवस देखील बाहेर न पडता घरीच राहायचे ही कल्पना अनेकांना अशक्य वाटू लागली. ह्या एका दिवसात घरी पासून काय करत येईल ह्याचे मेसेजेस यायला लागले. हा शिंचा कोरोना लवकर आटोक्यात येणार नाही असे दिसताच '"न भूतो न भविष्यती" असा चक्क २१ दिवसांचा लॉकडाऊन २५ मार्चपासून भारतभर जाहीर झाला. समर्थांच्या "जे जे आपणांसी ठावे, ते ते इतरांसी सांगावे । शहाणे करून सोडावे, सकळ जन" उक्तीनुसार लोकांनी व्हाट्सअँप मेसेजेस फॉरवर्ड करण्याचा धडाका लावला.

Subscribe to

होसूर: एक उनाड रविवार (पुर्वार्ध)

सँडविच स्पर्धा!

फळांचा नाश्ता

मोगँबो - ६

बास्टऽऽऽऽऽऽऽऽऽऽऽऽऽऽऽऽऽऽऽऽऽर्ड

.. तम दाहक लहरी होते!

सोशल डिस्टन्सिंग

रिक्षा आणि सरकार!

लॉकडाऊन : सातवा दिवस

कर्फ्यू , कॉफी आणि बरंच काही......