काही माणस काही माणस जगत असतात मरणाच्या आशेने, थोडेच असतात वेडे जे चालत जातात सरळ मरणाच्या दिशेने. दगडाला वेदना टाकिचे घाव सोसतांना, त्या मूर्तीला यातना ह्या बडव्याना पोसताना. अहो वर्दिला दुखः नको त्याना सलामी, बंदुकी ढाळतात अश्रु नशिबी दहशतवादाची गुलामी. माइकचा कंठ दाटे भ्रष्ट मंत्री खोकताना, लाउड स्पिकराचा जीव जाई खोट्या घोषणा ओकताना. गेंड्यालाही शरम वाटे ह्यांची जाड कातडी बघताना, डासही मुकतात जिवाला रक्त्त यांचे शोषताना. खादीला लाज वाटे ह्या नंग्याना झाकताना, खाकीचा उर फाटे त्या दंग्याना थोपताना. तिरंग्याचा घुतातो प्राण पार्थिव त्यांच झाकताना. स्मशानाला नकोसा जीव प्रेतांचा दुख: सोसताना

लाचलुचपतीचे विडंबन..... काटा रुते कुणाला? काटा रुते कुणाला? चरबीच जाड आहे. मज "फ़ूल" हे समजती, हा कृरभाग आहे ........ रुते कुणाला? काटा रुते कुणाला? सांगू कसे कुणाला ते स्वच्छ शुभ्र बगळे चिरकाल चरणे त्यांचे, साहतात लोक सगळे ........ रुते कुणाला? काटा रुते कुणाला? काही करू कसे मी? सारेच साव ठरले. भरतात पोतडी ते आडदांड बोके सगळे ........ रुते कुणाला? काटा रुते कुणाला? ह्या शर्मवंचितांना काटा कधी रुतेना पाहूनी लूटमारी मज बोच सलत आहे ........ रुते कुणाला? काटा रुते कुणाला? काटा रुते कुणाला? काटा रुते कुणाला? चरबीच जाड आहे. मज "फ़ूल" हे समजती, हा कृरभाग आहे ........ रुते कुणाला?

कडव्याच्या पहील्या दोन ओळीत समस्या आणि नंतरच्या दोन ओळीत पूर्ती असं लिहून पाहीलं आहे.एक प्रयोग. जर टोचते पाठीला जर बोचते दंडाला खसखसूनी घासावी जर मऊ लागते अंगाला. *** निर्‍या काचती पोटाला जीव कासावीस होई एका धुण्यामधी कशी खळ जाईल ग बाई. *** असं कसं पायताण चावे जागोजाग बाई थेंब तेलाचा सोडावा अंगठ्याला सैल जाई. ***