मझ्या घराचा तुम्हा काय सांगू थाट ? रुबाबदार रस्त्यातून एक डौलदार पायवाट! स्वागता असे उभी जाई जुई ची कमान वृंदावनातील तुळशीला असे मोठा मान भवतालीचा बगीचा पशू पक्षांना आसरा कुंपण सभोवती करी काटेरी पहारा दारासमोरील प्राजक्ताचे निर्मळ असे मन विहीरीतील गोड पाणी भागवीते तहान. टांगता कोहाळ दूर ठेवी अरिष्ठ काळी सान बाहुली काढी घराची दृष्ट. ओटीवरला झोपाळा झुलतो झोकात उंबरठ्यावर लक्ष्मी, पावलांच्या रुपात. घरात नाद घुमतो दुडदुडणार्‍या पैजणांचा माझ्या बाळाच्या बोबड्या ओठांचाही चाळा. थोरा-लहानांची माया जसे माठातले पाणी एकत्र कुटुंबाचे, घर कौतूके गातो गाणी.

कॉलेजमधली अत्यंत हुशार, उत्साही, लाघवी आणि नंतर "श्रीमंत पतीची राणी "झालेली एक मैत्रिण अचानक एका लग्नात भेटली. त्यावेळी तिच्या भाग्याचा हेवा करणार्‍या सगळ्याच मैत्रिणींची तिच मनोगत ऐकल्यावर जी अवस्था झाली, तिच वर्णन करण कठीण होत. तरीही या गझलेत तिच्या भावना मांडण्याचा प्रामाणिक प्रयत्न केला आहे. भूमिका मांडण्याच कारण इतकच, की सगळीच दु:ख आपली नसतात, पण ती आपली कधी होतील, याचा नेम नाही. त्यात व.पुं. च्या भदेप्रमाणे आम्ही लोकांची मानसिक दुखणी उसनी घेण्यात तत्पर!

रस्ते सारेच रस्ते तीच्या घराकडे जाणारे , मोरपीस. एक-दोन-तीन-चार म्हणताच काटा आणणारे, एखादाच रस्ता असतो गुहेत सावज दाखवण्यासाठी निघालेला, ती च्या भावाच्या गँगलाही माझ्यापर्यन्त आणून सोडणारा.

"ह्यांच्या धाकाने आमच्यातला कवी मेला!" असं म्हणणारे प्राडॉ जेव्हा तब्बल तीन-तीन कवितांचा नजराणा घेऊन आलेले बघितले तेव्हा माझ्या आनंदाला पारावार राहिला नाही आणि आम्ही लगोलग मुद्याला हात घातला ;) कवितेच्या बागेत कळ्या सजतात कविता कळ्यांना स्वतःच्या केसात खोपा करुन माळतेही. तसा विडंबक आसुसलेला असतो कळ्यांच्या निवासी खोप्याला, होतं काय, ओळींतून सुकलेली फुलं पडतात आणि विडंबक निराश होतो! दोन गावंढळासारखी दळता येत नाही पिठासारखी भसाभस कविता मुकाट्यानं शांत बसावं एका जागी, तर तेही नाही जालावर येतो हायसे वाटण्याचे क्षण मिळावेत म्हणून, तर इथेही कवीच्य