दु:ख स्वतःला वेदना होऊ नये म्हणून प्रयत्न करतात रक्त वाहू नये म्हणून पट्टी बांधतात दु:ख दिसले की त्यावर इलाज करतात सज्जन माणसे! पण लोकांना दु:ख दिसत नाही अथवा बंद डोळ्यामागे जागे असते दु:ख!- इथेच सगळी गोची आहे रक्ताने माखलेले सैनिक आक्रोश करणारी लहान मुले भूकबळी, हुंडाबळी, आत्महत्या करणारा शेतकरी खाटिकाकडे बांधलेली मुकी जनावरे सगळे जेव्हा लोकांसमोर येते तेव्हा शांत झालेले असते सजलेले, सजवलेले , फोटोच्या चौकटीत असते मोहवणारे असते खर आहे- लोक वाईट नसतात, दु:ख चलाख असते!

आठवतात का ते क्षण तुला? किती सहज विचारले होतेस आवडते का मी तुला? खूप विश्वासाने दिला होता होकार तुला..... कारण वाटले नव्ह्ते कधी सोडुन जाशील मधेच मला. आठवतात का ते क्षण तुला? किनार्‍यावर वाळूत खेळताना,वाळूत आपली नावे लिहिताना, आलेल्या लाटेने फक्त माझेच नाव पुसल्याचे जाणवले होते मला. वाटले नव्ह्ते कधी सोडुन जाशील मधेच मला आठवतात का ते क्षण तुला? एकत्र प्रेमाच्या आणाभाका खाताना ,शेवट पर्यंत साथ देण्याचं वचन देताना का कुणास ठावूक पण आभाळ भरुन आल्याचं आठवय मला. वाटले नव्ह्ते कधी सोडुन जाशील मधेच मला आठवतात का ते क्षण तुला? किती अवघडली होतीस लग्नात माझी ओळख करुन देताना, पण तेव्हा मात्र धुसर

तु नाही म्हणालीस, ह्या वादळात आणि अश्रुंच्या पुरात, माझ्या मनाने बांधलेले तुझे-माझे आपलं इवलसं घर उध्वस्त झाले पण परसातली रातरानी तशीच आहे, ती वाट पाहतेय, कोणाची ते माहीत नाही अंगनातली बाग वाहुन गेली पण मोगरा तसाच आहे, त्याच्यातली कुठ्ली ही जिद्द माहीत नाही, त्याला कोणाच्या केसांत माळायचे आहे, माहीत नाही अंगणातली तुळस ती पण तग धरुन आहे , का कोणासाठी ते माहीत नाही आणि त्या माझ्या मनातल्या उध्वस्त घराजवळ, आभाळाएवढ माझं वेडं मन इवलसे होउन बसलय, घराकडे येणार्‍या हिरव्या पाऊलवाटेकडे डोळे लावुन, का कोणास ठाउक ...