वार - प्रतिवार... शह - काटशह..., अरे ला कारे.... नुसतेच सारे..., शब्दांचे पसारे....! नखं गळालेला जर्जर वनराज, त्याच नखांनी परस्परांशी..., झुंझताहेत छावे...! सामर्थ्य, सत्ता ... अनुत्तरित...? प्रश्न अस्मितेचा (?) विखुरलेले सारे कळप मेंढरांचे! बलाबलावरुन भांडताहेत ... अनियंत्रित...,मेंढपाळ भरकटलेले! त्यांचे राजकारण, फरफट कुणाची? कुणीही यावे टिकली मारुन जावे नियती आमची कधी बदलणार? संतप्त, विव्हल ... गांधारीचे शाप ... आम्हालाही कायम भोवणार...! आमच्याच भांडणात... सत्तापिपासु लांडगे... नेहमीच ...,मेजवान्या झोडणार! आम्ही तसेच उपाशी.... ते मात्र सुखाचा ढेकर देणार ! विशाल

आसमंती लाघवी गंध जेव्हा लाजले मोगर्‍याने गे तुझे, नाव तेव्हा घेतले पैंजणांच्या किलबिली, पाखरे नादावली थिरकता तव पावले, सूर साती छेडले मोकळ्या ओल्या बटा, फिरविता वार्‍यावरी थेंब ते सारे झणी, चातकाने झेलले भास्कराने पाहता, वळविला तू चेहरा अन नभीचे मेघ ते, पश्चिमी झेपावले गौर अंगाला तुझ्या, चुंबणारे ऊनही ती झळाळी कांचनी, लेवुनी सरसावले स्मित गाली विलसता, दशदिशा आसावल्या हात अपुले गुंतुनी, जगपरिघ आकुंचले शब्द ही ना बोलल्या, पाकळ्या अधरातल्या श्वास माझा तोलती, अर्थ ते नजरेतले