Skip to main content

ऐक माझ्या मुला

लेखक सन्जोप राव यांनी शुक्रवार, 30/04/2010 05:27 या दिवशी प्रकाशित केले.
माझी प्रेरणा - पण एक सांगा, सतत दुसर्‍या कुणाच्या तरी प्रकाशात राहाण्याचा आरोप मी सहन का करावा? (अशा वेळी साधारणतः 'आम्ही' हे सर्वनाम वापरण्याची प्रथा आहे.

मन.....

लेखक स्पंदन यांनी शुक्रवार, 30/04/2010 03:11 या दिवशी प्रकाशित केले.
मूसळधार पावसात..... अंग चिंब चिंब भिजले भिजलेल्या अंगातील..... मन मात्र तहाणलेलेच राहीले. ~ स्पंदन ~

फुकट वेळ असला की हे असं होतं...

लेखक मेघवेडा यांनी शुक्रवार, 30/04/2010 02:36 या दिवशी प्रकाशित केले.
किती दिवस झाले मुखपृष्ठावरचा डावीकडचा 'लेखन करा' टॅब खुणावत आहे! आज मात्र मी मनावर घेतलंय. आज मी काहीतरी लिहिणारच! एखादा वैचारिक लेख लिहावा लिहावा असं कधीपासून मनात होतं. मीही विचारवंत होणार! मीही काहीतरी अर्थपूर्ण लिहिणार.. माझ्याही लेखावर प्रतिसादाच्या खिरापती वाटल्या जाणार!! केवळ विचारानंच बघा कसं गारगार वाटतं! मग एका क्षणात भावी विचारवंताच्या मनाला एक विचार हलकेच स्पर्श करून जातो.. कशाला इतका तो प्रपंच? वैचारिक लेख लिहिणं म्हणजे काय विचार करण्याइतकं सोप्पंय होय? शिंप्याने कपडे शिवावे- ते त्याचं काम, धोब्याने ते धुवावे.. ('ते' म्हणजे कपडे..

किस्सा मुंबई पोलिसांचा (२)

लेखक नेत्रेश यांनी शुक्रवार, 30/04/2010 00:25 या दिवशी प्रकाशित केले.
हा अनुभव माज्या नात्यातील एकाला आलेला. साधारण ४ - ५ वर्षांपुर्वीची गोष्ट आहे. हा कमर्शीयल आर्ट कॉलेजच्या शेवटच्या वर्षाला. उत्तम चित्रकार. हातात जादु म्हणाना. तसेच खुप कष्ट करायची तयारी. काही वेगळे, थोडे इंटरेस्टींग असे दिसले की पठ्याचा हात चालु लागलाच म्हणुन समजावे. कायम स्केच पॅड, पेन्सिल्स वगैरे साहित्य असलेली बॅग खांद्याला. एक दिवस कॉलेज मधुन उशीराने घरी परत येताना बस स्टॉप वर बसची वाट बघत बराच वेळ थांबला होता. काळोख पडत आला होता. बस स्टॉपवर १ - २ लोक होते. बाजुलाचाच मुंबई पोलीसांची नीळी जीप उभी होती. एक दोन पोलीस आत बसले होते आणी एक बाहेर जीपला हात टेकुन पान खात तीरका उभा होता.

कविता (देवद्वार छंद)

लेखक आरसा यांनी गुरुवार, 29/04/2010 22:36 या दिवशी प्रकाशित केले.
पुढील दोन वर्षासाठी महाराष्ट्र मंडळाच्या कार्यकारी समिती मधे सहभागी होण्याचे ठरवले आहे. नव्या जोमाने, काही बदल घडवून आणण्याच्या उमेदीने वार्तापत्र मराठी मधे काढण्याचा हट्ट नवीन समितीने धरला आहे, अन त्या कामाला सुरुवात देखील झाली आहे. घरी माझी आई, बाबा, मुलगी , नवरा, सगळेच मराठी कविता करतात, पण मी कधी त्या वाटेला गेले नाही, हा माझा प्रांत नव्हे ... परवा अचानक मनातले विचार या रचनेत प्रकटले...

ऐक माझ्या फुला..

लेखक प्राजु यांनी गुरुवार, 29/04/2010 19:36 या दिवशी प्रकाशित केले.
ऐक माझ्या फ़ुला, तू जरा, तू जरा गंधल्या अंतरी, दे मला, आसरा कोवळे रूपडे , नाजुका कोमला गौर हा वर्ण गं, साजिरा गोजिरा आसमानीच गं तू परी लाजरी सावरी, बावरी .. तू कुणी अप्सरा गोड वाणी तुझी गं मरंदापरी तू असे मंजुळा की असे शर्करा! मी अबोली म्हणू, कि म्हणू सायली तू निशीगंध की तू असे मोगरा!! ही निळाई तुझ्या लोचनी दाटली धुंदला रंग हा, लाजवी सागरा पल्लवाचे तुझ्या मेघ, गाती जणू छेडती दादरा त्या खुल्या अंबरा साद तू घातली, चैत्र हुंकारला ऐक माझ्या फ़ुला, ऐक ना तू जरा - प्राजु गालगा, गालगा, गालगा, गालगा
काव्यरस

प्रिया माझी "शहाजहान" ! ! !

लेखक निरन्जन वहालेकर यांनी गुरुवार, 29/04/2010 14:09 या दिवशी प्रकाशित केले.
ताजमहाल च्या मालकीबद्दल सध्या बराच वादविवाद मिपा वर सुरु आहे पण ताजमहाल अमर प्रेमाचे प्रतिक आहे यात सर्वाचे एकमत आहे. त्यासंबंधी सुचलेला विनोद . प्रिया माझी "शहाजहान" ! ! ! होता बादशहा धनवान ऐसा, " ताज " त्याने निर्मिला. प्रेमवंचित आम्हां गरिबांना कायमचे करण्याचा स्वार्थ त्याने साधला. '' ताज " नाही ना " सदनिका " शक्यही नव्हते "झोपडे " झालो घर जावई गातो आता “ त्या तिथे पलीकडे स्मारक अभिनव, अमर प्रितीचे, माझिया प्रियेचे ( महालासम ) झोपडे “ निरंजन वहाळेकर
काव्यरस

प्रिय अमुचा एक महाराष्ट्र देश हा

लेखक विकास यांनी गुरुवार, 29/04/2010 09:07 या दिवशी प्रकाशित केले.
महाराष्ट्र राज्य स्थापनेस ५० वर्षे पूर्ण होत आहेत. त्याच्या पूर्वसंध्येस महाराष्ट्र स्थापनेच्या मुहुर्तापासून आज हयात असलेल्या/नसलेल्या कमीत कमी एक आणि जास्तीत जास्त तीन स्फुर्तिदायी मराठी व्यक्तींची नावे येथे प्रतिसादांमधे लिहीत हा धागा मोठा करूया. त्या व्यक्ती महाराष्ट्रस्थापनेच्या आधी जन्माला आल्या असल्या तरी हरकत नाही.

चक्रव्यूह

लेखक राजेश घासकडवी यांनी गुरुवार, 29/04/2010 04:37 या दिवशी प्रकाशित केले.
(हे मात्रावृत्तातलं काव्य आहे, पण वृत्ताचं नाव माहीत नाही. जाणकारांनी सांगावं) पूर्वेपासुनि परवामधुनी उजव्या बाजुस आणि उद्या पसरूनी जणु रक्त शरीरा भिंति सदोदित खड्या उभ्या सूर्य उगवतो अन् मावळतो काही सावल्या हालवतो स्थितप्रज्ञासम स्तब्धस्थित त्या स्थितिक्कणांना न्याहळतो चंद्रप्रकाशी न्हाउन जाउन भिंति दुग्धिमा पांघरती भव्य भयानक भीषण सुंदर आणि विषण्ण त्या दिसती जगड्व्याळ या जंजाळातुन उगीच उंदिर शोधे वाट अडवणुकीचे सुखही न त्यांना ना सुटकेचे दु:ख मनात कुरतडूनही जरा न तुटती अशाश्वताच्या शाश्वत गाठी निराश उंदिर चाले पुढल्या चक्रव्युहा अभिमन्यूपाठी