क्षणात हसले क्षणात रुजले, वसंता तूझे गीत कोवळे.. दंवे सुखाने तृणही रमले, कळ्यात हळवे भ्रमर गुंतले ! प्राजक्त फुले गंध दरवळे, फुलूनी आली बकुळफूले.. गुलाब गाली ओज झळकले, समीरानेही अंग झटकले ! माळरानी रानफुल एकले, त्यानेही तव गीत ऐकले.. तोर्‍यात उभी निशिगंधा बोले, मला सख्याचे वेड लागले ! हळुवार तुझी चाहूल वसंता, बघ वसुधेने बाहू पसरले .. विरह व्याकुळ प्रिया जणू , भेटाया तुज मन आसावले ! विशाल

कामगार आम्ही कामगार असतो कामगार आम्ही कामगार असतो ठिणगी ठिणगी एक होतो धमन्यातले रक्त जाळतो मोठ्या आगीचे एकक असतो कामगार आम्ही कामगार असतो देशाच्या प्रगतीची ओळख असतो वेगवेगळे हात एकवटतो तुकड्यातुकड्यांचे एकसंध निर्मीतो कामगार आम्ही कामगार असतो श्रमांचे आम्ही मोल असतो कपाळावरच्या भाग्यरेषांतूनी घामाच्या नद्या वाहवतो कामगार आम्ही कामगार असतो भक्कम हातांच्या मुठी वळवतो वज्रालाही पिघळवतो मनगटासारखे कांबवतो विश्वकुटूंबातील घटक असतो भिन्न देश अन भाषा जरी असो संकेतांना अनुसरतो विचार कृतीत रुपांतरतो अजस्र यंत्राचा एक भाग असतो आम्ही हलतो, विश्व तोलतो समुहाच्या नात्यातून कामगारांती

पहिला पाऊस वळ्वाचा पाऊस आधी देखील पडला होता, पण्..कालचा पऊस मात्र, माझ्या साठी पहिलाच पाऊस होता दोघा॑नी पहिल्या॑दा एकत्र पावसात भिजण्याचा आन॑द लुटला होता, तु मात्र माझी वाट पाहुन ओलाचि॑ब झाला होता मी भिजु नये म्हणुन अडोशाला था॑ब म्हणत होता मी मात्र त्या दिवशी हट्टाला पेटले होते तुझ्या सोबत पावसात मला देखिल ओलेचि॑ब व्हायचे होते तुझ्या गालावरुन ओघळ्ण्यार्‍या दव बि॑दुत मला माझे प्रतिबि॑ब पहायचे होते माझ्या बटेतुन गळणारे पावसाचे थे॑ब तुझ्या खा॑द्यावर पाडायचे होते छत्री न्हवती म्हणुन काय झाले एका ओढणी खाली दोघा॑नी बसायचे होते, पण्..तु सा॑गितल्यावर पावसाने ही था॑बायचे ठरवले होते अ॑गावर शहार