लेकराला मायेच्या ह्या मायेची तहान मायेनेच दिला सूर, उजळाया रान आजीच्या कवतिकाचा सोनियाचा तोडा, आईच्या पदराचा आधारही थोडा मायेच्या गावाला या नाहीच किनारा मऊशार पंखाखाली साजिरा निवारा. थोडी आभाळात आता नवी दिशा दिसे. नव्या क्षितिजाचे मला लागलेले पिसे. नव्या नव्या पंखाना या भरारीची आस कधी स्वच्छ सूर्य, कधी ससाण्याचा भास खोलखोल दरी आणि माणसे निश्चेत प्रेमानेच सावरले पुन्हा घेऊन कवेत मायेनेच दिले लख्ख, मायेनेच प्राण मायेचाच ठेवा आता, नाही काळा क्षण.

आमची प्रेरणा हा शब्दांच्या गुणसुत्रांचा दोष असावा हा आयटिच्या सर्व मुलांचा दोष असावा सैपाकाचा वर्थ कसा त्यांना उमजावा कधीतरी भेंडीची भाजी मला जमावी कधीतरी मज भात मसालेही समजावा घर-ऑफिस ह्या दोन मितीच्या प्रतलामध्ये सैपाकाचा वेळ कसा सांगा बसवावा युगे बदलली काळ बदलला किती बघा हा पतीपत्नी संवाद ट्विटरनेच घडावा करू कशाला घरी परतल्यावर मी कामे पती कामसू आणिक सुग्रण मज लाभावा उगाच चर्चा तू तेव्हा केली तायांशी राग तुझ्यावर घरातला सगळा काढावा अता तरी संपावी इतिहासाची चर्चा धाग्यांमधला लोकांचा दंगा थांबावा अजून किती मी

नुकत्याच मिपावरच्या पौगंडी विचारसरणीच्या लेखनाची परखड टीका केशवसुमार यांनी एक समर्थ विडंबन लिहून केली. ती वाचून शब्दांच्या गुणसूत्रांचाच दोष वगैरे कारणं देण्यापेक्षा तसल्या लेखकांनी आत्मपरिक्षण करावं असं आम्हाला वाटलं. (ते लोकांनी करण्याआधी आपणच केलेलं बरं, नाही का? कारण काही काही वेळा सिगार हा फक्त सिगार असतो) त्यातून या स्वडंबक कवितेचा जन्म झाला. प्रेरणा अर्थातच अभ्यंकरांची उत्तम कविता.

वाटते बोलायचे राहून गेले तेच रडगाणे पुन्हा गाऊन गेले भेटले जे,ते मला फसवून गेले हे फुकट आहे कळाले त्यांस जेव्हा, पोट भरलेले,तरी खावून गेले मतलबी झालो इथे मी, काल जेव्हा आप्त माझे पाठ मज दावून गेले माफ केले पाप ते सारे तुझे मी आसवांसमवेत जे वाहून गेले पक्ष कसले?काय्?हे कळते न ज्यांना, आपला झेंडा इथे लावून गेले जाहले '' कैलास '' सारे सांगुनी पण, वाटते,'' बोलायचे राहून गेले '' डॉ.कैलास गायकवाड

शेवटी वाटते व्हावे न केव्हा,तेच झाले शेवटी सांत्वनाला माझिया,शत्रूच आले शेवटी हाव केली त्या क्षणी,काही मला ना लाभले निर्विकारी जाहलो,सारे मिळाले शेवटी लोक दगडासारखे,कोमल हृदय माझे इथे लाख मी सांभाळले पण्,वार झाले शेवटी भिस्त माझी खास होती,ज्या कुणा मित्रांवरी लोटुनी मज संकटी,तेही पळाले शेवटी देतसे व्याख्यान दारुबंदि वरती जे कुणी, पाहिले त्यांच्याच मी,हातात प्याले शेवटी भार मी वाहून ज्यांचा,दुखविले खांदे सदा तेच मम खांदेकरी होण्यास आले शेवटी जन्म गेला हा तुझा '' कैलास '' पुष्पांच्या सवे घेतले(स) हातात का बंदूक भाले शेवट