सुशिरनभाले चरित्रक्रांता लखलख दर्जा झुरतो दर्द शिरशिरी बाधा व्याकूळ साहित्याला लुचतो नवगेयाच्या शिंकाळ्यावर तीर्थ दुपारी झडतो झळझळ जिव्हा हरित भुसनळे सम्यकधावन करतो सुकल्या ओष्ठी निबंधतस्कर मारे वारे स्त्रवतो रुधिर धाबळी साजणलपलप आस्वादातून डुबतो विझल्या पणतीवरी धुराच्या नक्षीलाही गिळतो त्या वातीवर त्या गंधावर शतखंडाने जळतो चिवित्रसंध्या गरळगोजिरे मलम विषारी खलतो अलखपैंजणी परखडमोती निरोप दुर्लभ सलतो शरदिनी.... पुणे २६ मार्च २०१२

टीचली काच बिलोरी, दुखा:चा हलला पारा, अस्फुट वेदना जाते, मग वाहे उदास वारा.. एकाकी होता कोणी, रिचवित विषाचे प्याले, हळुवार तरल जखमांचे, गुंफीत मोती ओले.. शब्दांतुन द्यावे त्याने, चरचरीत तलम हुळहुळते, अन जग शोधित बसते, त्याच्याशी आपुले नाते.. रक्तातील गहरी त्याने, काजळी लपवली नाही , नक्षीत कवडश्यांच्या, कधी प्रकाश चोरला नाही.. कोंडले आतुन काही, विष्षण्ण नाद निनादे, झुंबर दचकुन हलले, अन लोलक एक उनावे.. -- शैलेंद्र

जीवणाच्या भावगर्दित मेहमान अस्तित्व माझे बसू कसा पंक्तीत तुमच्या, बदनाम अस्तित्व माझे निसर्गाच्या चक्रात अडकले सूर्य,चंद्र,तारे भावनांच्या बाजारात, बंदिवान अस्तित्व माझे घायाळ नजर शोधती, ओळखीच्या खानाखुना आसवांच्या गावात, गुमनाम अस्तित्व माझे माणसांच्या कल्लोळात हरविले मनाचे स्वैर बंध भासांच्या ताटव्यात, सुनसान अस्तित्व माझे सुगंधाच्या मायाजाळात अडकली फ़ुलपाखरे झुगारले नभाला असे, बेगुमान अस्तित्व माझे रात्रीस, सांजवेळी साद घालतो जख्मी सूर्य झाकोळले अंधारात, दीपमान अस्तित्व माझे छप्परविरहीत घरट्यात उभ्या असंख्य भिंती नभांकणात विखुरले, बेभान अस्तित्व माझे स्वरविरहीत शब्दांचे उठते निशब्द क

ही ऊन उतरली संध्या भावप्रखर तळपते जे नसते नशीबी त्याचे कढ काढून काढून जळते मज प्रेमच वाटे माझे जरी फिरलो माघारी दोष जरी का माझा दुसर्‍याच्या माथी मारी तो पसरी रंग सोन्याचे ढळता भास्कर गगनी अभागी आम्ही मात्र रमतो आत्मभजनी हर्ष असो वा दु:ख राग लोभ वा मत्सर अपुल्या मनाचे घोडे सावरून घे क्षणभर!

ऒंजळीत हिरव्या काचा माझ्या रिकाम्या हाती प्राणसखी ती माझी मज सोडून झाली पुढती हा काळ एकटा झाला की नशीब माझे रूसले गालावरले झरले थेंब मी स्वहस्ताने पुसले या वेळी संसाराच्या का तुजविन जगणे आले आठवणीच सार्‍या तुझया अन् कल्लोळ मागे थांबले कोण जाणील सांग गूढ गुपीते अपुली अंधारातही धरली होती माझ्यावर तु सावली व्यसन झाल्या सवयीचे हे खुंटत कुढणे काय? माणसांचा भवती पसारा मला ओळखील काय? आता धरतो उराशी सगळे कढ तुझे नी माझे शांत एकटाच आता म्हणतील मला हे मागे.