ऒंजळीत हिरव्या काचा

भारी समर्थ जे न देखे रवी...
ऒंजळीत हिरव्या काचा माझ्या रिकाम्या हाती प्राणसखी ती माझी मज सोडून झाली पुढती हा काळ एकटा झाला की नशीब माझे रूसले गालावरले झरले थेंब मी स्वहस्ताने पुसले या वेळी संसाराच्या का तुजविन जगणे आले आठवणीच सार्‍या तुझया अन् कल्लोळ मागे थांबले कोण जाणील सांग गूढ गुपीते अपुली अंधारातही धरली होती माझ्यावर तु सावली व्यसन झाल्या सवयीचे हे खुंटत कुढणे काय? माणसांचा भवती पसारा मला ओळखील काय? आता धरतो उराशी सगळे कढ तुझे नी माझे शांत एकटाच आता म्हणतील मला हे मागे.
वर्गीकरण
लेखनविषय:
4 टिप्पण्या 1,203 दृश्ये
शेअर करा: 📱 WhatsApp

Comments

मिसळलेला काव्यप्रेमी नवीन

कोण जाणील सांग गूढ गुपीते अपुली अंधारातही धरली होती माझ्यावर तु सावली
__/\__
निश नवीन

भारी समर्थ साहेब, अप्रतिम एक हळवी कविता. निव्वळ लाजवाब कविता. कविता वाचावयाला सुरुवात केल्या केल्या मनाचा ठाव घेते. आणि मग कधि डोळे पाणवले ते कळलच नाही. मस्त मस्त मस्त..
चौकटराजा नवीन

भारी बुवा प्रेमात पाडूचा काय माका ? ( मालवणी शिकत आहे जपून वाचा ) तुम्ही लिहित रहा . लिहितच रहा . उगीच कौतिकाची थाप म्हणजे आपल्याशीच प्रतारणा उठसूट लिहित रहा असे म्हणावे का असावी अशी धारणा ? असे ज्याचे मत आहे तो म्हण्तो आहे लिहित रहा . यातच सारे आले.