सुखासीन आयुष्य अळणी कदाचित चवीला व्यथाही जरूरी कदाचित म्हणावे तशी ती न जगली कधीही जराही असोशी नसावी कदाचित पुन्हा चंद्र, तारे झगडले निशेशी पुन्हा अवस येण्याचि नांदी कदाचित अपूर्णास पूर्णत्व येण्याचसाठी तुझी भेट झाली असावी कदाचित जरा लांबलेलीच ती रात्र होती दिशाहीन झाली असावी कदाचित नको आणखी कोणताही उतारा नशा वेदनांची पुरेशी कदाचित उभा जन्म गेला करूनी गुलामी हिशेबात अजुनी उधारी कदाचित पिते ताक फुंकून फुंकून अजुनी कुणी पोळलेली असावी कदाचित सुखालाच केले म्हणे जायबंदी बरळणे असावे खरेही कदाचित जयश्री अंबासकर

काल एका कवीच्या, गाली होत्या खळ्या चष्मा उचलून म्हटले "ते", अल्सर आहे खुळ्या पुन्हा होती कवितेत, काळजामधे चिता पुस्तक काढून म्हटले ते, पोर्शन कुठे होता जास्वंदीच्या ओठांना, भुंगा दंशून गेला स्केच काढून म्हणाले, ओठ कुठे गेला मी ही आता ठरवलंय, हुश्शार जरा होऊ लपून छपून झाडीमधे, टोचा मारत जाऊ.. कविता आता शिकणारै, मेडीकलला जावून कथा लिहून देईन बाई, टॅलीक्लास लावून तरीदेखील म्हणेल कुणी , हद्द झाली बाई म्हणेना का लगेच आम्ही, दिवे देत नाही - संध्या अवांतर :कवितेत काही शास्त्रीय चुका असतील तर कळवाव्यात ही नम्र विनंती. अतिअवांतर :दिवा घेणे हा शब्दप्रयोग अन्यत्र हलकेच घ्यावेसाठी रूढ आहे.

गर्वास झोडपावे, हा दोष ना कुणाचा प्रशंसुनी स्वत:ला, घ्या रोष का कुणाचा जे काम ज्यास येते, त्यानेच ते करावे स्नायू फुगून मेले, हा जोश का कुणाचा माझ्याच उल्लेखाने, भरल्यात या कविता दिसते छबी स्वत:ची , आक्रोश हा कुणाचा सांगून ना कळाले, शब्दांतले इशारे नादान पोर आहे, बेहोश हा कुणाचा शब्दांत शांत माझ्या, काव्यात ली झळाळी सहजी उठून आली, हा दोष का कुणाचा तरवार धार ज्यांची, स्नेह्यांसही दिसावी घायाळ तेच व्हावे, हा दोष का कुणाचा - संध्या (एका ठिकाणचा वृत्तभंग चालवून घ्याल ही आशा )