माझ्यासाठी ठेवलेल्या पिंडाकडे पहात, मी हटवाद्या सारखा बसलो होतो, जाताजाता तिला अडकवल्या शिवाय, मी पिंडाला मुळी शिवणारच नव्हतो, तिच्या एका निर्दय नकारा मूळे, मी हे जग सोडले, हे सर्वांना ठाउक होते, तेव्हा मी अगतिक होतो, आता तिलाही तसेच झालेले मला पहायचे होते, बर्‍याच शपथा घेतल्या आणि घालल्या गेल्या, मी कशालाही बधलो नाही, आजूबाजूचे कावळेही प्रचंड दबाव टाकत होते, पण मी जागचा हललो नाही, मला खात्री वाटत होती, अजुन थोडेसे ताणले, की ती नक्की येईल, या जन्मी जरी नाही जमले, तरी पुढच्या जन्मीचे वचन नक्की देईल, मग दिमाखात पिंडाला चोच मारुन, तिच्या समोरुन मला उडून जायचे होते त्या आधि, एकदातरी माझ्यास

आत्ताच आलो मिपावर,अंगात आहे कळ ! उडी मारली ज्या धाग्यावर तो माझाच होई ! होती बरीच रद्दी थोपु+ब्लॉगात ! कुठे न बघता,येथे टाकत राही ! उरले न आता काही,ठेविले जे मागे ! ते माझे मलाच वाचवत नाही ! फेकुनी देई झमेला,या नव्या त्रांगड्यात ! सुट्टे ना जे मिळाले मोजूनी आता पाही ! उघडून पाह्तो धागा,प्रतीसाद एक नाही ! वाचनांची संख्या वाढत मात्र राही ! काही करू तरी जिल्बीकंड शमेना ! वाहव्वाच्या भुलथापेत मी चूर राही ! रोज नवे धागे प्रसवीत मीच आहे ! वाचक पकला तरी निराश मी नाही ! टाकला धागा पहिला,लॉगिन झालो तेव्हा ! चावेल का मला कोणी, वाचेल तो जेंव्हा ! उमजून घेण्या थोडे,उगा रूजवात क