अन्न, वस्त्र, निवारा किंवा “आहार निद्रा भय मैथुनंच” इतक्याच काय त्या जीवनाच्या मूलभूत गरजा असतात, असा आपला समज असतो. तसा तो सततच करून दिला जात असतो. मात्र हे खरे नाही. जीवनाला आवश्यकता असते ती गतीची. ह्याची आपल्याला जाणीवही क्वचितच करून दिली जात असते. काळाची गती अपरंपार असते. काळासारखी गतीमान वस्तू तर जगात दुसरी कुठलीही नसेल. मनुष्य कालवश होतो. मग आपण सांत्वना करत असतो, की ईश्वर मृतात्म्यास सद्-गती देवो. म्हणजेच गतीला आपण हवीशी मानत असतो. मनुष्याच्या पूर्वसुकृतांनुरूप चांगली वा वाईट गती त्यास प्राप्त होतच असते. मात्र गतीविरहित जीवनाची कल्पनाच करता येत नाही. सर्व चराचर सृष्टी सततच बदलत असते.

इंडियन एज्युकेशन शाळेच्या सांस्कृतिक हॉलमध्ये आज जल्लोषाला उधाण आल होत. निमित्त होत तब्बल सतरा वर्षानंतर होणारे दहावी 1998 बेचच्या रियुनियनचे. सगळीकडे उत्साह, आनंद नुसता ओसंडुन वहात होता. आजवर झालेल्या सगळ्या रियुनिअनपेक्षा ह्या रियुनिअनला फ़ार जास्त प्रतिसाद मिळाला होता. सहाजीक होत म्हणा. ह्या रियुनिअनच्या ऒर्गनाईजर्सनी फ़ार फ़ॊलोअप केला होता सगळ्यांचा. त्याचीच परिणीती म्हणुन ह्या रियुनिअनला परदेशी वास्त्यव्यास असलेले विद्यार्थीही उपस्थीत होते. पुन्हा नव्याने होणार्या भेटीगाठींसोबत जुन्या आठवणी मोकळ्या होत होत्या.

अफगाणिस्तान-कंदाहार पहाटे २.००-२.३० भयानक थंडीच्या त्या रात्री सगळं कंदाहार दुलईमधे गुरफटुन झोपलेलं होतं. अपवाद होता तो कंदाहारपासुन जेमतेम ३ कि.मी. अंतरावर असणार्या एका भग्न हवेलीचा. कोणे एके काळी अंगभर वैभव मिरवलेली ती इमारत आज मात्र साध्या चुन्याच्या रंगाला पारखी झालेली होती. बाहेरच्या दिड-दोन पुरुष उंचीच्या भिंती जागोजागी कोसळलेल्या होत्या. कोणे एके काळी जिथल्या खोल्या तेलबत्तीच्या दिव्यांनी उजळलेल्या असायच्या त्यापैकी बहुतांश खोल्या आता मात्र कायमच्या अंधाराच्या मगरमिठीमधे गारद झालेल्या होत्या.

चंदाचे ऑफिस नवी दिल्लीत कश्मीर हाउसच्या जवळ होते. चंदाला चांगलेच आठवते, तो शुक्रवारचा दिवस होता. त्याचाच कार्यालायातली ती म्हणजे चांदनी पहिल्यांदाच त्याच्या केबिन मध्ये त्याला भेटायला आली. चांदनीला ऑफिसमध्ये सर्व ऐश्वर्या राय म्हणायचे, मध्यम बांधा, गोरा रंग, मोठे डोळे, सोनेरी लांबसडक केस आणि माधुरी दीक्षित टाईप कोलगेट स्माईल. कोण फिदा नाही होणार तिच्यावर. त्याच्या सारखे कित्येक तिच्यावर लाईन मारण्याचा प्रयत्न करायचे. पण ती कुणालाच भाव द्यायची नाही. तिला पाहताच चंदाच्या हृदयाचे ठोक वाढले. त्याच्या तोंडून एवढेच निघाले, काय सेवा करू आपली.

द स्केअरक्रो भाग ७ द स्केअरक्रो - भाग ‍८ (मूळ लेखक मायकेल कॉनेली ) पार्कर सेंटर - एल.ए. पोलिस डिपार्टमेंटचं मुख्य ऑफिस - आपल्या शेवटाकडे चाललं होत. शेवटची घरघर लागली होती असं म्हटलं तरी चालेल. जवळजवळ पन्नास वर्षे पोलिसांनी इथूनच शहरातली कायदा आणि सुव्यवस्था सांभाळली. काही लोकांच्या मते पार्कर सेंटरमधून पोलिस डिपार्टमेंट दहा वर्षे उशिरा बाहेर पडत होतं . जे काही असेल ते पण या इमारतीने शहराची सेवा चांगली केली. दोन मोठ्या वांशिक दंगली, अगणित निदर्शनं, अनेक गुन्हे - या सगळ्यांशी पार्कर सेंटरचा संबंध आला होता.

बॉडीलाईन - १ एम सी सी चा संघ ऑस्ट्रेलियात दाखल होताच डग्लस जार्डीनच्या स्वभावाची चुणूक पुन्हा ऑस्ट्रेलियन पत्रकारांना अनुभवण्यास मिळाली. टेस्ट मॅचेस सुरु होण्यापूर्वी ऑस्ट्रेलियाच्या स्थानिक संघांविरुद्ध एम सी सी चा संघ काही सामने खेळणार होता. या सामन्यांपूर्वी पत्रकारांना संघातील खेळाडूंची कोणतीही माहिती देण्यास जार्डीनने ठाम नकार दिला! त्याच्या जोडीला नेहमीच्या पत्रकार परिषदांमध्येही अनेकदा ऑस्ट्रेलियन पत्रकारांच्या प्रश्नांना उत्तरं देण्यास त्याने नकार दिला!