चार दिवस पुरणारे अत्तर असते प्रेम तसे मग बाकी खडतर असते सुटकेचा आयास निरर्थक असतो कैद तिच्या डोळ्यात दिगंतर असते आपण अपुली सांभाळावी दुनिया सूख जरासे दु:ख निरंतर असते आकाशाला हातच पोचत नाही नी स्वप्नांचे व्यस्त गुणोत्तर असते प्रश्न तुला मी तोच कितीदा केला तुझे आपले एकच उत्तर असते कुठून कोठेतरी जायचे नुसते.. प्रेम शेवटी एक अधांतर असते डॉ. सुनील अहिरराव

शहरातुन गावाकडे होणारा प्रवास थेट भूतकाळात घेऊन जातो आधूनिक वादळात हरवलेल्या मनाला गावची जुनी ओळख करून देतो खिडकीतून दिसणारी पळणारी झाडे कुठे नदीचे किनारे नारळ पोफळीच्या बागांत स्वैर घोंगावणारे वारे नटलेल्या हिरव्यागार शेतामध्ये पिवळ्या फुलांची बहार उंच उंच कड्याकपारीतून कोसळते शुभ्र पाण्याची धार दूर डोकावणारी कौलारू घर त्यातून उठणारा स्वैपाकाच धूर आजीच्या हातच्या जेवणाची आठवण करून देते पुरेपूर सौंदर्य निसर्गाचं न्याहाळताना गाडी कधीच वेशीवर येउन थांबलेली तरळून गेलं डोळ्यासमोरून जुनं गाव