ब्लॉग दुवा आज एका अंध माणसाचा हात धरून त्याला बस स्टॉपपर्यंत जायला मदत केली, बसमधे बसवून दिलं. हे सांगणं खरंच आवडलं नाही पण सांगितल्याशिवाय राहवलं नाही तोच तो प्रवाह तोच तो जमाव आयुष्य नावाचा धावता बनाव त्यात एक काठी माझ्या बाजूने वाट शोधत चालत होती वाटेवरची अवघी गर्दी काठीला त्या टाळत होती 'टक टक' काठीच्या त्या आवाजाची राखण होती 'काय मंदासारखे चालतात लोक' ही अनेकांची अडचण होती 'कुठे जायचंय काका?' आपसुक प्रश्न केला मी 'प्लाझा' म्हणाले आणि त्यांचा लगेच हात धरला मी गेलेही असते आपले आपण, त्यांना नव्हती भीड त्याची

कधी उमलत्या फुलांची उडून गेली अत्तरे, सोबतीच्या क्षणांची कशी झाली एवढी अंतरे? प्रश्न करून पोरके का निघून गेली उत्तरे, घेतला निरोप ज्या ठिकाणी, का सुन्न तिथले सारे? तू जाता सांग का आठवणींचे मृगजळ पाझरे वेचले जिथे मोती, का उद्विग्न आज ते किनारे? तुझ्या येण्याने कधीकाळी बहरली जी शहरे, परतून तू जाता घरी,का अनोळखी वाटते मला सारे?