भावनांना नेहमी का आवरावे आणि अर्ध्यातून सारे का हरावे धार का लागे तिच्या दो लोचनांना काय त्याला हे कळावे बारकावे चूक होते त्यात काही गैर नाही मान्य ती त्याने करावी मोठ्या मनाने एकदा त्याने तरी माघार घ्यावी नेहमी मागे तिनेची का सरावे डाव आहे दोन वेड्या पाखरांचा दोन वेड्या पाखरांनी सावरावे एक रडता एक का हसतो कधी हो रुद्ध झाल्या पाखराला हासवावे हासता हातात घ्यावा हात त्याने ना पुन: होणार आता आर्जवावे

गावाकडच्या मावळतीचे …….रंग बिलोरी प्रसन्न पिवळे, गडद गुलाबी निवांत निळसर, कबरे करडे पाहून निवती माझे डोळे …....निब्बर शहरी प्रसन्न पिवळ्या संध्याकाळी खेळ अ॑गणी रंगुनी जावा दावण तोडुन, आचळ सोडुन ....अचपळ गोऱ्हा .....पिऊन वारा....

होय मी लाल दिवा बोलतोय . . . . . . माझं मन आज पहिल्यांदाच मांडतोय . . . . . मी तोच ज्याची शान आगळीच होती . . . प्रतिष्ठेची एक खूण म्हणून मजा वेगळीच होती . . . दुतर्फा रस्ते रिकामे व्हायचे, कित्येकजण दर्शनासाठी तिष्ठायचे . . "टोल"वाटोलवी म्हणजे काय ते तर मला कधीही नाही समजायचे . . . . गाडीवर असता विराजमान . . . पाहिले फक्त जोडलेले हात अन् झुकलेली मान . . . . माझ्या अस्तित्वाने गाडीतले व्हायचे माजोरी . . . भरतच राहिले ते आपापली तिजोरी . . . जनतेच्या पैशाने जनतेचेच प्रश्न सोडवायचे . . . . पैसे मिळायचे साहेबांना पण प्रश्न तसेच रहायचे . . . . आजूबाजूला कायम लवाजमा . . .

माराल काय तुम्ही तयांना हाती त्यांच्या समशेर आहे हात तुमचे बांधलेले क्षमा याचनेची आर्जव आहे निः शब्द मौनता तुमची कमाल आहे भ्याडपणाची त्यांनी किती कुरापती काढल्या परी षंढ तुमचा जागा आहे लाज असे तुमची तुम्हाला सभ्यतेतही भीड भरली काय तुम्ही कराल सामना अशा जनांचा वा मनाचा