आठवतो तुला तो दिवस? ज्या दिवशी आपण गुंतलो एकमेकांत! आधिच निरोप आला होता फक्त पाहायला येणार आहात आधीही पाहील होतस लांबुन मी तुला आणि तु मला आवडले म्हणूनच आलास परत तुझ्या परीवाराला घेऊन मला दाखवायला अन निरखायला. आतच बसले होते मी धडधडणारे ठोक्यांवर मात करत. एकीकडे तुला पाहण्याची ओढही होती तुही आवडला होतास मला म्हणूनच तर हुरहुर चालू होती मला बोलावल तुझ्या आत्पेष्टांनी मी आले तुमच्या समोर थरथरणार्‍या कप बशांना सावरत ! सगळ्यांची नजर एकदाच माझ्यावर शांत झाली, कपबशांची किणकिण मात्र जास्तच जाणवू लागली. मला बसवले तुमच्या सोबत तुझ्याच माणसांनी आणि विचारले , "आमचे घर सांभाळशील का ?

१. प्राक्तनात प्राण लाचार जगण्याचे आंदण मिळते फांदीच्या ओलाव्याला नवजात बांडगूळ गिळते . . २. फळभरल्या झाडावरुनी पाखरे निघाली जाया घरट्याचे छत्र गनिम नजरेत विषारी माया . . ३. देवडी विसावून पायी परमार्थ असे बसलेला पानांचे प्राण खुडून अर्पितो दान देवाला . . ४. सावलीत शांत झाडाच्या मरणाची केवळ भ्रांत खंगलेला, खिन्न मनाचा झोपला देह विश्रांत . . ५. रसशुष्क वाळली फांदी वाळीत टाकली कोणी ? डोळ्यात वाळव्यांच्या मगरीचे भावुक पाणी . . . .

आम्हा गरीबांचे बघा सारे पत्त्यांचे बंगले. वेदनेच्या पायावर आमच्या सुखांचे ईमले. शीळ्या भाकरीचा घास, तेही तुकडे जळके. चार कुडाच्या या भिंती, वर छप्पर गळके. काजळल्या कन्दिलाचा प्रकाशही काजळला. सुख - सौख्याचा आस्वाद आम्हा कधी ना कळला. आमचे जग हे स्वप्नांचे सारा स्वप्नांचाच खेळ. आसु आणि हासूमध्ये कधी नसतोय मेळ. आम्हासाठी जीवन हे असे अळवावरचे पाणी. न भावे जगजेठी मना सखी वाटते विराणी...