************************************* कोपर्‍यात रस्त्यांच्या कलेवर अहिंसेचे... संपले दिवस बापु.., तुमच्या रामराज्याचे आता उरली भयाण केवळ..,शांतता शेवटाची किं गर्भ कोवळे हे उद्याच्या अनावर हिंसेचे? रक्ताने भरली झाडे.., फळे शस्त्रांची... किं पुरावे ते अमुच्या...? कोडग्या मुर्दाडपणाचे ... द्वेषाने बरबटली मने .., वाहले पाट रुधिराचे हे फक्त कोसळणे मानवतेचे ... किं संपणे संवेदनांचे ? ****************************************** विशाल.

सोनपावले ही तुझी... काळे ढग नैराश्याचे होते जीवनात माझ्या. हर्ष घेउनिया आली सोनपावले ही तुझी. होतो एकटा प्रवासी वाटेवरी या जगाच्या. आली वसंत घेउनी सोनपावले ही तुझी. अंधारात या निशेच्या डोळे शोधती प्रकाश. झाली मंगल प्रभात सोनपावले ही तुझी. होतो प्रेमाच्या शोधात मरुभुमीत वैराण. झाले मृण्मयी किनारे सोनपावले ही तुझी.

आम्हीच निवडून दिलेले नेते आमच्याच पैशांवर स्थूल होतात आणि मग आमचेच प्रश्न "स्थूल्"मानाने सोडवतात (?????) तेंव्हा ओठी येणारी ही वीराणी .....

गवगवा..... बघ पुन्हा शब्द आले अन् अर्थ नवा ल्याले अंधारी अडखळता तू तुजसाठी दिवा झाले ! हरवलेला सूर तुझा लोपले संगीतही शब्द तेच , साद तीच दुवा खरी, दवा झाले ! मग बहरलीस तू अशी विसरलीस सहज मला तूच माझे विश्व सखे, तुझे अस्तित्व....वानवा झाले ! ताकद बघ शब्दांची सह्स्त्र लोक गुणगुणले माझ्या भावनांचा पक्षी - एक आपोआप थवा झाले ! आलीस मग परतून तू मन मोरपिशी हवा झाले ऊष्ण तुझ्या अश्रूंचे स्पर्श माझ्या शवा झाले ! शब्द माझे गाऊन तू लोळतेस ऐश्वर्यी संपल्या म्या भणंग

गर्दकाळी रात्र सारी, तेवणारा चंद्र दे जीवघेणी ही निराशा, जीवनाला स्पंद दे.. ध्येय नाही फ़ार मोठे जीवनाचे माझिया सत्य व्हावे, स्वप्नं ऐसे, पाहण्या आनंद दे.. नको कोसळ भिजवणारा तापलेल्या भूमिला चार थेंबानी खुलावा, आगळा मृदगंध दे.. बधिर झाल्या भावनांची कास का मीही धरू? वेदनेला पेलण्याला, या उरी आक्रंद दे.. रोज जोडूनी तुटावे हे असे धागे नको जीवनाला बांधणारा एक प्रेमऽबंध दे .. मी न मीरा, मी न राधा, ना तयाची प्रेमिका दर्शनाने मुग्ध व्हावे, तोच देवकिनंद दे.. स्तोम नाही प्रार्थनांचे, दक्षिणेची लाच ना लीन व्हावे ज्या पुढे मी, त्या तुझा बस्स! छंद दे.. - प्राजु

संदीप खरेची 'नास्तिक' ही कविता बरेच दिवस मनात ठाण मांडून होती, आणि आज अचानक अनेक दिवसांनी ....... एक खरा खुरा विडंबक जेव्हा कवींच्या टांकसाळीबाहेर थांबतो तेव्हा खरं तर साहित्यात भरच पडत असते की कोणीतरी आपल्यापुरता सट्ट्याशी का होईना, पण प्रामाणिकपणे चिकटून राहिल्याच्या पुण्याईची ! एक खरा खुरा विडंबक जेव्हा कवींच्या टांकसाळीबाहेर थांबतो तेव्हा होते निर्माण गरज कवींनी आपले काव्य पाडणे थांबवून टांकसाळीबाहेर येण्याची ! एक खरा खुरा विडंबक जेव्हा कवींच्या टांकसाळीबाहेर थांबतो तेव्हा शोधक नजरेने पाहत राहतो सभोवतालच्या कविता,