पुणेरी बाजीरावाने माझी कविता पळवली तेव्हां काव्यगुरु निकाळजे शनवार वाड्यावर गजला करत उभा होता बाजी बोलला जमवायचं कसं ? त्यावर तो शून्यात नजर लावून म्हणाला सगळंच विझलंय अगदी गझल कार्यशाळेचीही राख झाली आता मायबोली सर्चमधून तेच तेच जुने मतले काढून राजकारणाचे धागे पेटवण्याचा प्रयत्न करतो. ... मात्र उजवीकडून येणारा याकुबचा जनाजा म्हणाला भगविच्या , बघतोच तुला ! एव्हढ्य़ाचसाठी रोखून धरलेलं कधीचं एका काफियासाठी प्राण डोळ्यात आले असताना पन्नास हजार हिरवे कानात कुजबुजले तुझ्या सम्मेलनात इतकी माणसं जमतात का? मतले आणि काफिये फुकटात देइन उर्दू साहित्यातून. बाजी बोलला...

पाऊल फीरते कधी माघारी या वाटेवर चालताना.. आसु दाटले डोळ्यांमध्ये चुकून कधी हसताना.. सर्व जाणतो तरीही का मी चुकून ही चुकतो.. शब्द सुचेना आता मजला रूसुन मी बसतो... येते सारे मलाच म्हणुनी गर्वाने मी फुललो.. सोडून मी कार्य माझे भासांना भुलून फसलो... ध्यास कोणता..लक्ष कोणते ..काहीच आठवेना.. शुन्यातुन मी घडलेलो पुन्हा शुन्यातच विरलो... वेळीच मला समजावणारा साथी थकुन गेला... आज नको उद्या करु यात वेळ ही निघुन गेला... आता नव्याने सुरवात करू..पण आज नको रे उद्याच करू.. आळसाचा डोंगर आधीच होता पण आता कळस केला ... शोक करणे पुरे आता रडणे ही खुप झाले. निश्चय कर पण नित्याचा अंतर्मन हे बोले.. लेखनी मजसोबत आली

काव्यचोर ======== वृत्त : चौर्यकर्म चाल : बिघडलेली सदर कविता चोरीला जाऊ नये या उद्देशाने लिहीलेली असल्याने तीत आशय पाहण्याचे करू नये. नवीन वाहनचालक वाहन चोरीला गेल्यावर ज्याप्रमाने काळजी घेईल तशीच ही कविता समजावी. सज्जन आनि सभ्य वाचकांना दिवाळीच्या हार्दीक शुभेच्छा !

एका रणरणत्या दुपारी काळ्या रंगाचे कपडे घालून (जे की त्या रंगाचे उन्हात वापरू नयेत!) एक मुलगी रस्त्यावरून जाताना पाहिली आणि फक्त तिच्या त्या काळ्या कपड्यांच्या निवडीला पाहून ही पहिली कविता स्फुरली! अर्थात त्यात इतरही काही गोष्टींचा अंतर्भाव हा ओघाने आलाच!