माझ्या अंतर्मनावर ओरखडे ठेवून तू क्षितिजापार गेलीस मावळत्या संध्येसारखी, क्षितीजाचं रसरसलेपण तसचं ओरखड्यात ताजं अन् ती कातरवेळेची हुरहूर मला मावळत असते. मुठ्मातीनंतर मी कितीदा ठरवलं, तुझ्या "त्या" चीरशांतीच्या विश्रामस्थळास भेट देईन का कुणास ठाऊक ? फाटकाच्या आत पाउल कधी पडलचं नाही मात्र गंजलेल फाटक कुरकुरत असताना मी तुझं ते पांढरं आच्छादन न्यहाळत असतो, पुसट होत जाणारं वाढत्या रात्रीबरोबर कमी होत जाणा-या हुरहुरीसारखं . हळूहळू सगळच पांढूरकं होत जात अन् तुला शोधणं मुश्कील होतं तू लहानपणी दडवलेला तो लाकडी रंगीत घोडाही सापडत नाही कुठतरी हरवलायं रंग हरवल्यासारखा.

संक्रांत आणखीन एक वर्ष सरले. थंडी घेऊनच नवीन वर्ष अवतरले. गार हवेची शाल लपेटून माणसाचे मन सुखावले. गार झुळकेने पतंग प्रेमी आनंदले. तीळ - गुळाच्या गोड वासानी पोटच भरले. संक्रांतीचे दागिने घडले. नवीन नवरीला त्याचेच अप्रूप झाले. जावईबुवा हलव्याचा हार आणि नारळ मिळणार म्हणून खुश झाले. फोटो काढले , आधी हलव्याच्या दागिन्यांचे आणि मग मुलगी -जावयाचे. आणखीन एक सण पार पडला म्हणून सासूबाईनी हुश्य म्हटले. संक्रांतीचा सण आला आणि गेला. दरवर्षीच येतो आणि जातो. पतंग उडवले जातात आणि कापले पण जातात. पतंग कधी कागदाचे असतात तर कधी स्वप्नांचे . कधी तरी माणसावर संक्रांत कोसळते.

एक सांगू? ऐकशील? ते कंगव्यातून सुटणारे केस राहूदे तसेच, भुरभुरूदे तेवढाच त्यांना विरंगुळा ...अन् मलाही! वाराही कधी लाडात येतो पदराशी सलगी करतो तू तशीच राहा, मला सावरू दे खेळू दे त्या दोघांना ...अन् मलाही! मोकळी छान हसताना इकडे तिकडे पाहताना वेडी डूलं झुलत राहतात झुलू दे त्यांना मजेत ...अन् मलाही! गालावरच्या खळ्यांना लाल ओठ नि चंद्रबिंदीला न्याहाळत बसतो आरसा पाहू दे ग निवांत त्याला ...अन् मलाही! - संदीप चांदणे