मिसळपाव | मराठी माणसांचे ऑनलाईन व्यासपीठ

नमस्कार मंडळी. गेल्या महिन्यात माझ्या मुलाच्या टीमने टीन एजर्स आणि एसटीडी या विषयावर वाय प्रेस साठी स्टोरी केली. इंडियानापोलिस स्टार या न्युज पेपरच्या ब्लॉग मधे ही स्टोरी उपलब्ध आहे. http://blogs.indystar.com/ypress/2011/12/17/in-battle-against-stds-deni… इथे शाळेत सेक्स एज्युकेशन अगदी सुरुवातीपासून आहे तरीही एकंदरीत समज गैरसमज थक्क करणारे! आकडेवारीही काळजी करायला लावणारी. भारतातही मॉर्निंग आफ्टर पिल्सचा वाढता वापर बघता एस टी डी चा धोका लक्षात घेतलाच जात नाहिये असे वाटले.

गालावर येणारी अवखळ लट मानेला हिसका देऊन बाजुला सारण्याची तुझी जीवघेणी लकब... त्याचवेळी तुझ्या डोळ्याचे कोपरे हळूच बघून घेतात समोरचा तडफडणारा जीव अजून जिवंत आहे किंवा कसे? काळ्याभोर लटेचा तो हिसका बसताच खोलवर दडलेले कुठलेसे बीज तरारून थरथरते आणि वरवर यायला बघते ते धुमारे काळ्या डोहात कसलासा आकार घेत आहेत असे वाटू लागते तोच टिक टॉक सॅंडल्स उडवित तू निघून देखील जातेस समोरचा पाचोळा बेफिकीरीने उधळीत उडालेली धूळ काळ्या डोहात धुमार्‍यान्ना गुदमरून टाकीत पाण्यात विलीन होते अस्वस्थ तरंग देखील नि:शब्द होतात शब्दावाचून कुठली कविता? तू येते आणिक जाते......

आता पर्यंत ईर्शाळ्याला तीनवेळा गेलो.. एक :: दर गणपतीला,मोहरमला,दिवाळीत आणी नववर्षाला आमच्याईकडं "उचलाउचली" व्हायची.ती नावापुरती असली तरी ते लॉक-अप मधले दोन तास लै जिवावर यायचे,आणी वर पोलीसांना दिवाळी किंवा ईतर सणाबद्दल फुकटचा बोनस भेटायचा तो वेगळाच.पण काही वर्षापुर्वी नागपुरचाळीतल्या सामान्य गुंडानी ह्या परंपरेला तडा द्यायच ठरवल आणी मग पळापळ झाली.कोणी गावाकडे तर कोणी पाहुण्यांकडे पळाल.पण आम्ही सगळीकडेच तोंड काळं केल्याने काय कराव ह्या विवंचनेत होतो.कातकरी समाजच्या प्रदीपदादांचे वडील येरवडा जेलमध्ये चतुर्थ श्रेणीतील कामगार होते आणी आमचे शेजारी होते.त्यांच्या गावी जायचे ठरले,ते गाव म्हणजे ईर्शा

मी काढलेली काही निसर्गाची छायाचित्रे.

लेखक जयंत कुलकर्णी यांनी गुरुवार, 29/12/2011 11:31 या दिवशी प्रकाशित केले.

नाखव्याचा ह्रदयभंग........

शहरी उदास पाऊस.......

ही वाट दूर जाते..............कोकणातील गावा...

क्षितिज आणि मी...

रोज मरतो रोज मरतो रोज मरतो सकाळी कामावर निघालो की कचरा कुनडीवर कचरा वेचणारी भुकेने रडणारी ति अनाथ मुल बघुन रोज मरतो रोज मरतो रोज मरतो स्टेशनवर येतो तिथे दिसत एक म्हातार जोडप व ते अडचण आहेत नविन घरात अस मानुन त्याना गावाला पाठवणार तरुण जोडप,ते बघुन रोज मरतो रोज मरतो रोज मरतो लोकल येते फलाटावर नेहमिसारखी डब्ब्यानमध्ये गुरानसारखी घुसलेली मानस बघुन. रोज मरतो रोज मरतो रोज मरतो दुपारी जेवणात येणारी आकार लहान झालेलि वाढणार्‍या महागाईने बिनतेलाची असलेलि रोजच असलेलि बटाटा भाजी व पोळी ,ते बघुन रोज मरतो रोज मरतो रोज मरतो तरी पण ह्या मरण्यातुनच रोज येते नवि उभारी जगण्याची जेव्हा घरी ये

नुकताच तारुण्याच्या उंबरठयावर प्रवेश केलेला मी. सळसळतं रक्त,ओहटी न येणारं अविरत उधाण. सतत खळखळणारं मन स्वप्नांचे ढिगभर मनोरे, तरी पण का बरं वाटतं एवढं बोअर कुठून येत असेल ही अस्वस्थता जग भन्नाट वेगानं बदलतय मीच मागे पडतोय काय? का छळतेय ही बेचैनी ? का गुदमरतो जीव? का मोकळा श्वास घेताच येत नाही ? असेल प्रेम भंगाचा विरह? प्रेम तरी का म्हणावं त्याला? की असेल उतुंग भरारी घेतांनाच झालेला संधीपात? नि मग वाटते मरून जावसं... का बरं वाटत असावं असं..का? का हाच माझ्या जन्माचा हेतू? नाही नाही नाही .... आई बाबांना सांग, अर्धवट सोडून जाणार नाही हा गेम. नवं वर्षाच्या पूर्व संध्येला....

काव्यरस

करुण