पूर्वी म्हणे जग फार फार छान होत पिंपळाला सोन्याचं खर खर पान होत पूर्वी म्हणे विमान आमचे आकाशात उडायचे धनुष्याच्या लढाईनंतर तिथून फुलं पडायचे बाण घेवून आमचे ऋषी समुद्राला नडायचे साध्याश्या गाईसाठी पण राजाशी लढायचे पूर्वी म्हणे शेतात सकस अन्न पिकायचे बालपणी बचावलेले शंभर वर्ष टिकायचे एका एका गर्भाचे शंभर क्लोन करायचे मोठे मोठे राजे साध्या क्षयाने मरायचे आत्ता आत्ता चाळीत माणुसकी नांदत होती रोज सकाळी नळावर पाण्यासाठी भांडत होती आपल्या वाट्याची मिलो प्रेमाने कांडत होती भरलेल्या एसटीमधून गावो गाव सांडत होती जे होते जसे होते त्याला आपला नमस्कार जिथे आहोत बरे आहोत नको आता माघार आमचं