मौजमजा

(चाल: ब्रह्मा विष्णू आणि महेश्वर सामोरी बसले-) रगडा पॅटिस पाणीपुरीवर फरसाणही दिसले मनीं हे ' फस्त करू ' म्हटले .. |धृ| जाय उभी ही गाडी करुनी पुढ्यात, भैया पाहे वळुनी - हॉटेलवाले शांत बिचारे गल्ल्यावर सुकले .. |१| पाणी भयंकर सुटता तोंडी खमंग बनते शेव पापडी रिक्षामधले प्रणयपाखरू खुषीत का हसले .. |२| तुमची ' माया ' - माझी किमया कृतार्थ झालो , म्हणतो भैया , भेळकचोरीसाठी गिऱ्हाईक खोळंबुन बसले .. |३|

आमची प्रेरणा : ही भयभीषण कविता कुंथताति अक्षरे गे आदिती तू बास कर विसर षंढ-गंध आता , जाळुनीया राख कर वेड होते त्या मिपाला, मांडिशी तू भोंडला वेड 'तात्या'ला तुझे जो, कायमीचा झोपला यायचे ते ना पुन्हा, तू वाट बघणे बास कर.. कुंथताति अक्षरे गे आदिती तू बास कर टांगण्या वेशीवरी तव लक्तरे सारे पुढे चिंधड्या तव "कव्वितेच्या" फ़ाडती शेंबडी मुले ना कुणी तुज तारीफेला , तू अपेक्षा लाख कर!! कुंथताति अक्षरे गे आदिती तू बास कर कोण झोपे, काय झाले, ना इथे पडले कुणा "भीक नाही , काव्य आवर" बाकी कुणी काही म्हणा "जळ्ळीं मेली लक्षणे ती, हे रसीका तूच मर!"

(चाल: नसतेस घरी तू जेव्हां -) तळतेस भजी तू जेव्हां - जीव 'सुटका सुटका' म्हणतो.. मिरच्यांचे वरती तुकडे तोंडात घास का फिरतो ? बघ फेटून पीठ- कसाही का गोळा कच्चा जळतो ! ही जिव्हा रुचीहीन होते - अन्