सर्पणाला एकदा पालवी फुटली त्यालाही जगण्यात मजा वाटू लागली सर्पणच ते चुलीत जळायचेच होते इतरांसारखेच राख होऊन वर जायचे होते प्रेतांच्या ढिगाऱ्यात असेच पडून होते स्वगत सर्पणाचे == फुंकलास का जीव तू या शुष्क देहात ? कधी राख होईन , हि भीती मनात पुन्हा जन्म घेऊनि काय रे तो अर्थ जगावे वाढावे ते कोणा प्रित्यर्थ ? उभा जीव अमुचा तुझ्या लेकरांशी ती खेळती नित्य आमुच्या जीवाशी कुणी तोडे पान, कुणा आवडे फुल कुणी घेई जीव ,पेटवण्यासाठी चूल किती देऊ फळे , जरी आमुची बाळे तरी नाही शमले त्यांचे नीच चाळे आम्ही वाढतो देण्यासाठी ते श्वास ते श्वास घेता घेता घेती आमचाच घास गतजन्मी असणार

खुशाल कोडगं व्हायचं कशाला मनाला लावून घ्यायचं मनाला लावून घेण्याने परिस्थिती थोडीच बदलणार आहे अवतीभवतीची माणसं थोडीच बदलणार आहेत कशाला पाहिजे हळवं संवेदनशील मन लहान सहान गोष्टींनी चरे पाडून घ्यायला ओरखडे पडायला काय सुख मिळतं संवेदनशील मनाने चार ओळी लिहिता येतात पानभर खरडता येते...

तुझ्या नकळत तुझे शहर फिरून आलेय – डोळे न उघडता तुला पाहून आलेय रस्ते ओलांडताना तुझा हात धरला आहे – तुझा हात घामेजला आहे मंदिरातले कासव ओलांडले आहे – तुझ्या हातावर तीर्थ ठेवले आहे दर्ग्यातल्या जाळीतून डोकावले आहे – लोबानचा गंध दरवळत आहे मिठाईच्या दुकानात इमरती घेतली आहे – हात चिकट, तोंड गोड झाले आहे भर बाजारात चिक्कीच्या बांगड्या घेतल्या आहेत – तुझे डोळे चमकत आहेत रसवंतीत पांढऱ्या मिशीचा रस प्याले आहे – तुझा रुमाल पुढे, हसू मागे आहे त्या झाडाखाली क्षणभर थांबलो आहोत – तू सावली, मी नि:श्वास झालो आहोत लाचा घेताना मी गोंधळले आहे – तू म्हणतोस, रंग जाऊ दे, आठवणी राहू देत

ती म्हणाली " चिमणी " मी म्हणालो भुर्रर्रर्र ती म्हणाली " कावळा " पुन्हा उत्तरलो भुर्रर्रर्र आलतूफालतू उत्तरं देऊन आमचं प्रेम झालं सूर्रर्रर्रर्र लक्षात ठेवून होतो चांगलंच गुढघ्यात असते अक्कल डोकं बाजूला ठेऊन काम होतंय थोडीच पाहिजे शक्कल कशाला करावा अभ्यास ? कशाला हवी ती नोकरी ? कुणी सांगितलंय घासायला पटवावी श्रीमंत बापाची छोकरी सासरा बिचारा राबेल कन्या भोळीच असेल होऊन जायचं घरजावई आपोआप झोळी भरेल {{{ सिद्धेश्वर विलास पाटणकर }}}