जीवनमान

निर्झर निर्झर होता एक बारीकसा; हिरव्या डोंगरातून वाहतसा असुनी तो लहान छोटा; ठावूक नव्हत्या पुढल्या वाटा || धरतीवरच्या वर्षावाने; जीवन त्याचे सुरू जहाले धरणी जाहली माता ती; अल्लड खट्याळ उदकाची || नित नवीन भरून जलाने; ठावूक त्याला भरभरून वाहणे चंचल उत्कट उल्हासीत पाणी; घेवूनी जायी दो काठांनी || पुढेच मिळाली सरिता त्याला; सवे वाहण्या पुसे खळाळा विचारही न करता तो मिळाला; निर्मळ नदीत एकरूप जाहला || - पाषाणभेद १५/०७/२०१९

कधीकधी मी हळवा होतो बघुनी देव दानवांत का उगविली हि बीजे तू ? अर्धपोटी मानवात कधीकधी मी कठोर होतो बघून साऱ्या वेदनांना भळभळ त्या वाहत असतात पण पुन्हा करतो सुरुवात कधीकधी मी हळहळतो कोमेजल्या कळ्या बघुनी नव्या उमलताना बघून त्याला करतो कुर्निसात कधीकधी मी बिथरतो भविष्यकाळ चिंतूनि कल्पनांच्या माध्यमातून पेटवतो नवी वात कधीकधी मी शोधतो हरवलेली जुनी वाट मिट्ट काळोख दूरदूर आता हीच माझी वहिवाट हीच माझी वहिवाट .... {{ सिद्धेश्वर विलास पाटणकर }}

सुखाच्या सीमेवर दुःखांची घरे वसतात तुम्ही हसा प्रसन्नतेने ,मग बघा आजूबाजूला कश्या चीता पेटतात तुमच्या हसण्याची किंमत , तुम्हालाच ठाऊक नाही तुम्हाला हसताना बघून, त्यांचं स्वतःच कामच होत नाही त्यांचं खिन्नपण जणू तुमच्याशीच निगडित असतं वाया घालवत असतात वेळ , हळूहळू प्रारब्ध बदलत असतं रोवूनीया झेंडे कैक , कैफ मिरविती एकमुखाने एक हास्याची लकेर मात्र , सारं काही उधळत असतं कोण कुणाच्या मनी वसला , तरीहि गवसत नाही कुणाला फक्त एका हर्ष होता , सारे बैसती पुसत दुःखाला षड्रिपूंच्या विळख्यात सारे ऎसेकाही गुरफटलेले बघा इथे ओ पूर आला , जो तो संगे वाहत गेला विचारले मी त्याला , हसण्याचे कारण

सर्पणाला एकदा पालवी फुटली त्यालाही जगण्यात मजा वाटू लागली सर्पणच ते चुलीत जळायचेच होते इतरांसारखेच राख होऊन वर जायचे होते प्रेतांच्या ढिगाऱ्यात असेच पडून होते स्वगत सर्पणाचे == फुंकलास का जीव तू या शुष्क देहात ? कधी राख होईन , हि भीती मनात पुन्हा जन्म घेऊनि काय रे तो अर्थ जगावे वाढावे ते कोणा प्रित्यर्थ ? उभा जीव अमुचा तुझ्या लेकरांशी ती खेळती नित्य आमुच्या जीवाशी कुणी तोडे पान, कुणा आवडे फुल कुणी घेई जीव ,पेटवण्यासाठी चूल किती देऊ फळे , जरी आमुची बाळे तरी नाही शमले त्यांचे नीच चाळे आम्ही वाढतो देण्यासाठी ते श्वास ते श्वास घेता घेता घेती आमचाच घास गतजन्मी असणार

खुशाल कोडगं व्हायचं कशाला मनाला लावून घ्यायचं मनाला लावून घेण्याने परिस्थिती थोडीच बदलणार आहे अवतीभवतीची माणसं थोडीच बदलणार आहेत कशाला पाहिजे हळवं संवेदनशील मन लहान सहान गोष्टींनी चरे पाडून घ्यायला ओरखडे पडायला काय सुख मिळतं संवेदनशील मनाने चार ओळी लिहिता येतात पानभर खरडता येते...