हात द्या, मात द्या वा कुणी काट द्या सोसतो कालचा आजही नाट द्या भावना ओतल्या घागरी साठल्या धावण्या शब्द हे सागरी लाट द्या दान जे चोरले भासलो क्रूर मी सज्जना पाहण्या मोकळी वाट द्या मानपाना दिली पांघरा शाल ही येतसे लाटण्या तेच बोभाट द्या भ्रांत या जीवनी साधले नेमके शांतता द्या वरी, आंत गोंगाट द्या थाट मांडू नका बोलण्या पोरका जेवण्याही नको कोरडे ताट द्या वासरे लागली दूध चाटावया पीडितां एक अश्रू तरी दाट द्या आज जोश्यांस या काय रे पाहिजे ? मागणे थोडके शेवटी खाट द्या

विक्षिप्त यांची सुंदर गज़ल'समजूत' ही आमची प्रेरणा -------------------------------- कुठल्या दिशेस दडले समजून ओतणारे? ग्लासात पेय 'तसले', समजून ओतणारे 'सोडा'च द्या बरोबर, त्यांना किती विनवले नाही मुळीच बधले समजून ओतणारे रिचवून पेग बसलो ओठात कोरडा मी आणी तहानलेले समजून ओतणारे सर्वांसमक्ष देऊ धूम्रास ओठ कैसे? गेले धुरात गेले समजून ओतणारे येताच चिकन पुढती मजला कसे कळेना झडपून संपविती समजून ओतणारे? पेल्यास टेकवूनी, पेले पिती किती ते शिवराळ भांडतीका समजून ओतणारे जेव्हा मला म्हणाले 'घेऊ' नको आता तू पुढच्याच पेगि रमले समजून ओतणारे 'रंग्या'स हसत

मी ही लिहीन म्हणतो सारे जुने नव्याने संदर्भ भेटले मज आपापल्या कलाने उकरून काढला मी इतिहास आज थोडा केले जिवंत काही मुडदे पुन्हा नव्याने डोळ्यात आज माझ्या मी ही बघेन म्हणतो नजरानजर घडावी केव्हा तरी अशाने चुकलेच आज माझे संवाद साधला मी होईल वाद आता येथे नव्या दमाने ठाऊक सर्व होते होणार काय आहे! लिहिलेच मी तरीही का नाव ते दवाने? नावे कुणा कुणाची घ्यावीत, हे कळेना? चाळून पाहिल्या मी जखमा क्रमाक्रमाने ओढून बांधले मी अर्थास दावणीला येतील शब्द त्यांच्या मागून हंबर्‍याने नाही प्रकाश आला झाली अनेक वर्षे होती सताड उघडी गाभ्यात तावदाने गाडून टाक त्यांना होईल त्रास त्यांचा गुंतू नये कधीही स्

हार माझी या घडीला , पण उद्याची जीत आहे कौतुकाचा मी भुकेला, आसवांना पीत आहे ! संपले जरी सूर कंठी , जिद्द आहे गायची दाटल्या कंठात माझ्या अन उद्याचे गीत आहे ! जा, सुखाने झोप तू , माझाच हा वनवास आहे सवय नाही भोगण्याची-त्या "सुखाला" भीत आहे ! जिंकला जो या पटावर तो सिकंदर खास आहे "हारलो का?" हे पहाणे , जिंकण्याची रीत आहे ! काय तुम्ही मागुती या जीवनाच्या नाचता? मुक्ती जे देहास देई, "मरण" माझी प्रीत आहे !

इथे वरचेवर लिहिणारे, वावरणारे सभासद, लेखक यांच्यासाठी ही कविता. कोणतेही कवितेचे बंधन न पाळता लिहिलेली. जितकी नावे आठवली इथे सापडली आणि कवितेत गुंफण्यास सोपी वाटली त्या सभासदांचि नावे घेतली आहेत.. कोणाच्याही भावना दुखावण्याचा माझा हेतू नाही. ही निव्वळ कविता आहे.. आणि सगळ्यांनी हलकी घ्यावी हि विनंती..

मिसळपाव नावाच्या कुरणामध्ये लहानमोठी मेंढरं जमवतो,
तात्या मेंढपाळ स्वतःला मात्र विसोबा खेचर म्हणवतो..

ओंकार,निलकांत असती या कुरणाचे राखणकर्ता,
दाढा कोरत बसतो प्रसाद, बिपिन म्हणे मी कार्यकर्ता..

3

'पाडणे' जरी मी तुझे चुकवले होते तोंडावर अमुचे काव्य अपटले होते 'त्या' विडंबनाचे दुःख कराया हलके का उगीच नवखे शब्द प्रसवले होते? लक्षात ठेव ते शेर दोन फसलेले (तू मुळात नुसते शब्द बदलले होते) राहिल्यात मागे नकोनकोशा ओळी ते घाव मी जरी सर्व विसरले होते थेंबातलि कवने किती टपकली होती! पाऊस 'पाडणे' कुणा न जमले होते!! नको तुला रे शंकाच तुझ्या कवनाची! बघ खुळे पुन्हा ते लोक हासले होते!!

मूळ गझल फासले ऐसे भी होंगे.......ये कभी सोचा ना था ..... सामने बैठा था मेरे.....और वो मेरा ना था!!!!!! वो की खुश्बू की तरह.....फैला था मेरे चार सू...... मैं उसे महसूस कर सकता था......छू सकता ना था..... रात भर उस ही की आहट कान में आती रही...... ....झाँक कर देखा गली में....कोई भी आया ना था...... अक्स तो मौजूद थे पर .....

प्राजू यांची सांज.. ही अप्रतिम कविता वाचून काहि ओळी सुचल्या पंढरीचा ठेका उदरी घेऊन झांज आली चिपळ्या-ढोलकाला साथ देऊन झांज आली गाभार्‍यात पेटलेले निरांजन तेलवातीचे गजरात माऊलीचे समाधान पाहून झांज आली हरीनामाचा गजर आसमंतात भरलेला कृतकृत्य विठ्ठलाला निरखून झांज आली ना संपतो कोलाहल, भोवती गर्दीही लोटलेली गुलाल अबीर बुक्क्यात रंगून झांज आली वारकर्‍यांच्या रिंगणाची, गावास ओढ लागलेली दिंडी पोचली वेशीवरी सांगून झांज आली कृष्णेकाठचा सोहळा पाहूनी शहारली गात्रे बेहोष होऊन वाळवंटी नाचून झांज आली.. -ऋषिकेश