धोरण

आभार
आमच्या आधि या दुनियेत आलेल्या सगळ्याचे आभार,
हो तर तुमच्या शिवाय हि सुंदर स्वच्छ (? )दुनिया बघायला कशिमिळालि असति आम्हा पामरांना ?
! तुमच्या शिवाय का हि लेकुरे उदंड झाहली !
! नग्व्या मिळेना चड्डी ,भुक्या मिळेना भाकरी!
!पियाला पानि नाहि पन भरभरुन मिळ्ते हातभट्टि!

तुमच्याच तर सगळ्या लिला आहेत , म्हनुनच तर आम्हा समद्यांचा आर्जुन झाला आहे,

मिपाच्या मुखपृष्ठावर आजकाल अभ्यंकर वहिन्यांची वर्दळ असते. त्यांच्या अनुमोदनानंतर मिपाच्या तर्रीवर ताव मारायला आम्ही मिपाच्या दालनांमध्ये प्रवेश करतो. आज मात्र मिपाचे दर्शन मंगलमय वाटले. सकाळी सकाळी बाबूजींची आठवण, त्यांनी वीर सावरकर बनवताना केलेले शर्थीचे प्रयत्न, खाललेल्या खस्ता यांचे स्मरण करुन दिल्याबद्दल मिपाचे आभार!

हे प्रकटन फक्त 'कोरी पाटी' करिता आहे. मुंबई स्थित नव दांपत्यांकरिता आहे.
मी हाताच्या फ्रॅक्चरने हनिमुनला जाउ शकलो नाही. ३ महिने घरीच होतो. नंतर का कुणास ठाउक नंतर जमलेच नाही.
आता कुठ कुठ जायाच हनिमुनला
लोणावळा, खंडाळा,
कोल्हापुरचा पन्हाळा,
बेंगलोर, गोवा नि काश्मिरला
सदाबहार रेखावर चित्रित हे गाणे लागले की अगदी 'जांबुवंत' जमान्यात लग्न झालेल्या लोकांच्या चेहे-यावर सुद्धा स्मित उमटवते. उसासे येउ लागतात. लोणावळा, खंडाळा हरकत नाही. बेंगलोर, गोवा, काश्मिर जरा जास्त लांब प्रवास होतो हनिमुन करिता असे मला वाटते.

मुंबईवर झालेल्या अतिरेकी हल्ल्यानंतर सरकारने भारतीय नागरिकांना अतिशय सक्षम अशा सुरक्षाव्यवस्थेची हमी दिलेली होती. सर्व राजकारणी लोकांनी अगदी जीव तोडून सांगितले की भारताच्या सर्व तपास यंत्रणा, पोलिस,सी.बी.आय, लष्कर इत्यादींना हाय अलर्ट वर ठेवण्यात आले आहे. पण ह्या सर्व यंत्रणा खरंच कार्यरत आहेत?

बहुधा नसाव्यात अशी दाट शंका यावी अशा दोन बातम्या गेल्या काही दिवसात वाचनात आल्या. आज या दोन घटना घडून सुद्धा अनेक दिवस उलटून गेले आहेत पण सरकार किंवा सुरक्षा यंत्रणा यापैकी कुणाकडूनही काही खुलासा केला गेला नाहीय. प्रसारमाध्यमे सुद्धा मौन पाळून आहेत.

सकाळचे साडे सात वाजले होते. मी आणि चिरंजिव दोघेही जायच्या गड्बडीत होतो. बायकोने द्रोणाच्या इड्ल्या केल्या होत्या. बेल वाजली. मी टी पॉय वरचा ब्रेकफास्ट न आवरताच चुकुन दरवाजा उघडला. बघतो तर समोर दरवाजात शेजारीण उभी. बरोबर अडीच वर्षाचा छोटू. दरवाजा उघडताच छोटुने लगेच आक्रमण केले. आणि सोफावर विराजमान झाला. प्लेट मधील द्रोण बघताच 'माला पन पाय्जे' चा घोष सुरु झाला. बायको बाहेर आली. "एवढ्या सकाळी आजोबा जेवतात" शेजारणीने बॉम्ब टाकला. आता सहा द्रोण अधिक वाटीभर चटणी आणि चवीला सांबार व ताजे लोणी ह्याला काय जेवण म्हणतात. असो. बायकोने छोटुला सुद्धा एक द्रोण आणला. 'माला पण आजोबा एवदे पायजे' इती छोटू.

तुमचा अतिंद्रिय शक्तीवर विश्वास आहे का? माझा आहे. माझ्या आईला अतिंद्रिय शक्ती होती.

नमस्कार मित्रानो,
मनाच्या कुपीतले या सदरातला हा दुसरा लेख.....

(सुचना- या लेखात जेथे जेथे इश्वरवाद हा शब्द आलेला आहे त्या ठिकाणी नास्तिकानी निसर्गवाद हा शब्द वाचावा कारण तो मुद्दा फक्त त्याच द्रुष्टीने घेतला असुन त्याचा कोणत्याही धार्मीक भावनेशी काडीमात्र संबंध नाही.)

तुमचे कधी फर्निचर होते का?
परवा घाजीनी बघितला. क्निव्नियंट अम्नेशिया बद्दल मला संपुर्ण माहिती आहे. रोज बघतो. टेंपररी अम्नेशिया सुद्धा माहित असावा. त्याची गरज पण होती.
एकुलती एक प्रेमळ बायको तीची आई आली रे आली की फितुर का होते हह्याचे उत्तर गेल्या २३ वर्षात मिळालेले नाही. आणि ते आता मिळेल असे वाटत नाही. तसे सासु आल्यावर जेवणाची अंमळ चंगळ असते. पण तेवढेच.

थर्टीपस्ट नाईट
कदीची वाट बगत होतू ह्या दीवसाची.
रम्या, सूर्‍या, म्हादेव न मी चौगांनी पक्का बेत ठरवलावता.सगली तयारी केलती. बॅगपायपरचे दोन खंबे,चाकन्याला अंडी, शेंगदाने,स्टार्,बॉईल चना आनुन ठीवल व्हत.बारक्याला मटन आनाला पाटवला. सूर्‍याच्या शेतात बरूबर सात वाजता जमाच ठरल होत. अंगात येगलाच वारा येत व्हता.