Skip to main content

बालकथा

दी कॅट इन दी हॅट - अर्थात टोपीवाले मांजर

लेखक चित्रा यांनी मंगळवार, 03/03/2009 07:23 या दिवशी प्रकाशित केले.

डॉ. सूस -

आजचे गूगलचे मुखपृष्ठ पाहिले तेव्हा लक्षात आले की आज डॉ. सूस यांचा वाढदिवस. आज असते, तर ते १०५ वर्षांचे झाले असते. डॉ. सूस हे त्यांचे खरे नाव नव्हे, खरे नाव थिओडोर गीजल. सूस हे त्यांच्या आईचे लग्नापूर्वीचे आडनाव (तसेच त्यांचे मधले नाव) त्यांनी लहान मुलांच्या गोष्टी लिहीताना टोपणनाव म्हणून लावले.

कोल्हे-कुई

लेखक पुष्कर यांनी बुधवार, 04/02/2009 16:19 या दिवशी प्रकाशित केले.

(पंतांच्या पगडीच्या प्रवासातल्या, पुष्करच्या प्रेमप्रकरणातल्या प-पच्या पोपटपंचीला पुष्कळ प्रसिद्धी पावल्यानंतर पुष्करने पूर्व-प्रसिद्ध कोल्हापूरच्या काका-काकूंची कथा किंचित कष्ट करून कंप्लीट केलीये.)

केशवाचे कपट, काकांची कमाल

पुनःसंपादन आणि विस्तारास्तव तूर्तास कथा काढून टाकत आहे. क्षमस्व.

थापा - एक गोष्ट.

लेखक मॅन्ड्रेक यांनी गुरुवार, 08/01/2009 18:05 या दिवशी प्रकाशित केले.

शाळेत जायला निघतो तेव्हा रोज म्हणते आई , रस्ता नीट क्रॉस कर करु नको घाई.
डोळे ठेव उघडे रस्त्यात - दिसली गंमत काहि , घरी येउन सांग बात मारायचि नाहि.

जाहीर विचारणा आणि आवाहन

लेखक घाटावरचे भट यांनी बुधवार, 24/12/2008 08:51 या दिवशी प्रकाशित केले.

रामराम मंडळी,

मिसळपाववर सध्या नमस्ते सदा वत्सले मातृभूमे........ लैच फार्मात आहे. हा लेख लिहायच्या टैमाला हा धागा उघडून बरोब्बर ७ दिवस आणि ६ मिनिटं झालेली आहेत, त्याची ३१६६ वाचनं झालेली आहेत आणि त्यावर १४३ प्रतिसाद आहेत. आता गम्मत अशी आहे की माझा इतिहास थोडासा कच्चा आहे (आणि संस्थळांचा, विशेषतः मिपाचा इतिहास तर बिल्कूल झीरो) म्हणून मला तुमची मदत हवीये. मला पडलेले प्रश्न खाली देत आहे, कृपया मिपावरील बुजुर्ग आणि ग्यानी पब्लिकने उत्तर द्यावं.

धिरडं (बालकथा)

लेखक शाल्मली यांनी सोमवार, 10/11/2008 04:15 या दिवशी प्रकाशित केले.
धिरडं

मिसळपावचे पाहुणे संपादक ऋषिकेश यांनी केलेल्या आवाहनाला प्रतिसाद म्हणून ही बालकथा लिहित आहे.
ही बालकथा माझी आजी मला लहानपणी सांगत असे.

तनुलीचे गद्य,पद्य

लेखक श्रीकृष्ण सामंत यांनी सोमवार, 03/11/2008 04:16 या दिवशी प्रकाशित केले.

तनुलीचे आजीआजोबा जेव्हा परत जायला निघाले त्यावेळी तनुली आपल्या आईबाबा बरोबर त्यांना पोहचवायला गेली होती.त्याचवेळी तिच्या लक्षात आलं की हे आता परत येणार नाहीत,त्यांच्या डोळ्यातले अश्रू पाहून नंतर ती मनांत म्हणाली,

का असे गेलात तुम्ही
ना बोलता ना सांगता
सहवासाच्या संगतीची
हिच का हो वाच्यता?

नंतर घरी आल्यावर आईबाबांचं बोलणं तिने ऐकले.

आईबाबा आले घरी
म्हणती एकमेकामधे
ठेऊया हिला उद्या डेकेअरमधे

तनुली रात्री झोपली नाही.आजीआजोबांची तिला सतत आठवण येत होती.