मिसळपाव
काही चित्रे - माथेरानला टिपलेली...
काही माथेरानला टिपलेली ही छायाचित्रं -
माथेरानची राणी - मिनी ट्रेन
माथेरानमधिल लेक ( शार्लॉट लेक )
माथेरानमधिल लेक ( शार्लॉट लेक )
विरंगुळा
इतिहासकालीन नाण्यांचे प्रदर्शन
माझ्या नाणेपुराण आणि नोटापुराणातील ज्ञानात थोडीशी भर टाकत आज मी ठाण्यातील ब्राह्मण शिक्षण मंडळाच्या इंग्लिश मीडियम हायस्कूलमधे दुर्मिळ नाण्यांचं प्रदर्शन पाहण्यास गेलो होतो. तिथे दिसले की आपल्या तसेच दुसर्या देशांतील जुनी(काही सध्याचीही) नाणीही ठेवली आहेत. कधीतरी एखाद्या किल्ल्यात किंवा राजवाड्यात फिरताना त्यांच्या संग्रहालयात जुनी नाणी पहावयास मिळाली होती. पण इथे तर त्यांचा सुकाळ होता. प्रत्येक नाणे हातात घेउन पाहता येत होते. तसेच इतर नोटाही तिथे प्रदर्शनास ठेवल्या होत्या.
पिचकारी
उन मी म्हणत होते. त्यात आमची गाड़ी थंड हवेच्या ठिकाणी सोलापुरात थाम्बली होती. चालक वाहक बदलायचे असल्याने गाड़ी अर्धा तास तरी हलणार नव्हती. उन असले तरीही मी सवयिप्रमाणे चहाच घेउन परत गाडित येउन बसलो.
अजुन सहा तास प्रवास कसा होणार याचा विचार करत आजूबाजुच्या प्रवाशांकडे पाहत होतो. म्हणजे कोणी चांगले सह्प्रवासी आहेत का ते पाहत होतो. पण असे कोणीही प्रवासी गाडित नव्हते. बाहेर स्थानकावरतिही नव्हते. आमचे नशिबच ख़राब दुसरे काय?
गाडिमधे उजव्या बाजुच्या रांगेत सगळ्यात पुढे एक म्हातारबाबा ऐस्पैस बसले होते. त्यांनी एकटयानीच तीन सीट्चे बाकडे अडवले होते.
`अण्णा'न्न दशा!
इतुकेच तूप घेताना वरणावर कळले होते
`अन्ना'ने केली सुटका, `अण्णा'ने छळले होते!
ती आमटी फुळूकपाणी बोलून बदलली नाही
मी डाळ शोधण्या कितीदा, तळ ढवळले होते
मेलेल्या आयुष्याचा त्रास गडे विसरूया
(पाऊल कधी वासाने `मेशी'कडे वळले होते?)
मी वाहिली तेव्हाही अण्णाला शिव्यांची लाखोली
मी नाव त्याच्या बापाचे चुपचाप वगळले होते
याचेच रडू आले की जमले न मला हसणेही
मी रंग त्याच्या कन्येसह कितीक उधळले होते!
नुकतीच त्या स्मरणांची जखम भळभळा वाहिली
दिसभर मग त्या विचारांनी पोट ढवळले होते
घर माझे शोधाया `ब्युरो'त वणवण केली
जे `फोन' मिळाले ते केव्हाच केले होते
एकटाच त्या रात्री बकाबका जेवत होतो
`मधू'सह आकाशात कितीक
Taxonomy upgrade extras
"ओळख ना पाळख"... जबरदस्त नाट्यानुभव... !!
इतके दिवस आवडलेल्या नाटकांवर लिहिले. आता न आवडलेल्या नाटकाबद्दल लिहितो..
ओळख ना पाळख..
लेखक : सुरेश जयराम
दिग्दर्शक : मंगेश कदम
निमिर्ती : प्रशांत दामले फॅन फाऊंडेशन
प्रशांत दामले यांची निर्मिती असलेल्या या नाटकाबद्दल उत्सुकता होती..."ओळख ना पाळख' या नाटकाचे महाराष्ट्रात एक हजार प्रयोग होणारच असं ते मुलाखतीत म्हणाले होते...होउदेत बापडे.... भारतातच काय जगभर होऊदेत...
गांधीवादाने मिपाच्या अहितचिंतकांचे निर्मूलन होऊ शकते काय?
मित्रांनो गेले काही दिवस आपल्याकडे "गांधीवादाचा उपयोग व मिपावरचे मशिन जनरेटेड हिट्स लाऊन केलेले हल्ले" हे २ विषय वारंवार समोर येत आहे.
पाळणा हलला!
`वर्षा' बंगल्यावर मोठी लगबग सुरू होती. सगळ्या बंगल्याची रंगरंगोटी करण्यात आली होती. उत्साह ओसंडून वाहत होता. घरात चार वर्षांनी पाळणा हलला होता. बारशाचा कार्यक्रम अगदी झोकात, थाटामाटात होणार होता. सगळे नातेवाईक, पाव्हणेरावळे, महाराष्ट्राच्या कानाकोपऱ्यातले आप्तजन जमले होते. दिल्लीच्या विशेष पाहुण्यांना खास आमंत्रण होते. सगळे जण गटागटाने उभे होते. पहिला मान आपल्यालाच मिळावा, असा प्रत्येकाचा हट्ट होता.
बंगल्याचे सध्याचे मालक आले. आता ते घर सोडून जाणार होते. त्यामुळे पाळण्याला पहिला झोका देण्याचा मान त्यांचा होता. त्यांनी तो पार पाडला आणि ते बाजूला झाले.
(भणंग २)
सकाळी सकाळी चमत्कारी ह्यांची 'भणंग २' ही गजल वाचून आमच्या मनात विचारांची गर्दी झाली आणि हे लगोलग हे विडंबन बाहेर पडले! ;)
उषःपान झाले सकाळी सकाळी
तुला 'छान' झाले सकाळी सकाळी
चवीला बिडी मस्त ओठात घेता
'धुरापान' झाले सकाळी सकाळी
'तिथे' पोचता पाहिले एकमेका
कसे ध्यान झाले सकाळी सकाळी
जरा 'वेग' आल्यावरी लोक सारे
गतीमान झाले सकाळी सकाळी
इसबगोल सर्वास उ:शाप झाला
बक:ध्यान झाले सकाळी सकाळी
म्हणालाच 'रंगा', तरी शेवटाला
समाधान झाले सकाळी सकाळी
चतुरंग