विरंगुळा

सासरेबुवा सासरेबुवा सासरेबुवा काय तुमची कथा, अहो काय तुमची कथा? तुमची होते गंमत मात्र आमची होते व्यथा. अहो काय तुमची कथा. सासरेबुवा सासरेबुवा काय तुमची शिस्त, अहो काय तुमची शिस्त? एकावेळी नाश्त्याला दोन कोंबड्या फस्त. अहो काय तुमची शिस्त? सासरेबुवा सासरेबुवा काय तुमची करणी, अहो काय तुमची करणी? तुमच्या आकारापुडे फिकी पडते बरणी. अहो काय तुमची करणी? सासरेबुवा सासरेबुवा काय तुमची पोट, अहो काय तुमची पोट? एकावेळी लागतात तुम्हाला चार जणांचे कोट. अहो काय तुमचे पोट? सासरेबुवा सासरेबुवा काय तुमच्या मिशा, अहो काय तुमच्या मिशा? आता कळले सासुबाई घाबरतात कशा. अहो काय तुमच्या मिशा? सासरेबुवा सासरेबुव

गेला उंच वर, नाही थार्‍यावर खाली झरझर, आला झोका.. अंगणी बांधला, झाडाले टांगला मैत्रीने सांधला, एक झोका.. आंदोलने वेडी, निसर्गाची खोडी मारावीशी दडी, घेत झोका.. झुले पाण्यावरी, होडी नी नावाडी वल्ह असे मारी, देत झोका.. गुंजन करीतो, फ़ुलाशी रमतो भवर हसतो, घेत झोका.. पाखरांचे गाणे, आभाळ दिवाणे पाऊस बहाणे, देई झोका.. इंद्रधनुष्य ते, क्षितिजी रंगते भुईला सांधते, देते झोका.. पाण्याचे तरंग, पाहूनिया दंग माझे प्रतिबिंब, घेते झोका.. पिकावर जाई, बांधावर गाई मन माझे घेई, पुन्हा झोका.. आशेचा हिंदोळा, दु:खाचा उमाळा किती नाना कळा, दावी झोका.. जीवनाचा खेळ, गेला किती काळ नाही त्याचा मेळ, असा झोका.. -

पल्याडचे गवत नेहेमीच अधिक हिरवे वाटणार्‍यांच्या गर्दीत, एकनिष्ठ सहजीवन अंगिकारणारे नेहेमीच अपवाद असणार. आपले कोमल हात, विशाल पर्वताच्या गळयात लडिवाळपणे टाकून, त्याच्याशी प्रियाराधन करणार्‍या नदीला, सागराची धीर-गंभीर गाज मोह घालते आणि ती पर्वताला सोडून, सागरात विलीन होण्यासाठी, बेभान, बेधुंद होऊन धावत सुटते. प्रियकराला सोडून आपल्या कुशीत आलेल्या पुष्ट सरितेला पाहून समुद्रही सुखावतो पण तोही अधून्-मधून चकवा देणार्‍या चंद्रिकेच्या पाशात अडकतो. पूर्ण यौवनाने मुसमुसलेल्या पौर्णिमेच्या रात्री तर तो धीर सोडून उचंबळू लागतो! त्या एकाकी तळ्याच्या कोपर्‍यात ते हंसद्वय मात्र एकमेकांत गुंतलेले

चारवांतर = चार ओळी अवांतर मी टोमणा मारला नाही मी अपमान हि केला नाही मी स्वप्नात सुद्धा माझ्या कधी अवांतरपणा केला नाही ! महाकवी टारवांतर आमची प्रेरणा :- मी मोर्चा नेला नाही मी संप हि केला नाही .... कवी (?) संदीप खरे