विचार — वैचारिक मराठी लेखनाचा विभाग. तत्त्वचिंतन, समाजचिंतन आणि जीवनमूल्यांवरील मराठी विचार येथे वाचा व चर्चेत सहभागी व्हा.
मागल्या बाजुने भस्सकन् किंकाळींचा आवाज कानात घुसला...
कोणाच्या तरी मोबाईलवार्ता चालू असणार..
कानात धडाधडा कंपनं आणि मनात कचकचीत शिव्या आल्या...
सवयीने तोंडाला चाप लावलेत म्हणून त्या नुसत्या तोंडातच फडाफडा वाजल्या...
पुन्हा पुन्हा कानात घुसणारा कचाकचा आवाज..
कोण साला घुसतोय टाळक्यात... नडतोय खालीपिली **चा..
काळ्या पैशाची पैदास सोडलेली ही...
मान वळवून मागे बघितलं तर ती माझीच सौ फोनवर होती...
मग मी गपगुमान हातातील शॉपिंग बॅगा सांभाळत चालू लागलो..!!!!
खरेतर एवढया टोकाचं बोलायचे नव्हते. पण एवढी टोकाची परिस्थिती नसली तरी परिस्थिती विशेष बदलली पण नाहिये.
आज घरातील सर्व मंडळी काही कारणास्तव चार दिवसांसाठी बाहेरगावी गेलेली असल्याने मी घरात एकटाच पडलो होतो आणि त्यामुळेच घरातील 'स्व' जेवणाची जबाबदारीसुद्धा सर्वस्वी माझ्यावर पडली होती. तसा मी भात अगदी मस्त करतो (एकट्यापुरताच) परंतु रोज रोज भात खाण्यापेक्षा आज जरा वेगळं करुया असे वाटले. पण वेगळ म्हणजे नेमक काय करायच? कारण ऑम्लेट- भाताच्या पुढे माझी कधीच उडी गेली नव्हती; नव्हे तसं धाडसच मी कधी केलं नव्हत. (त्यात आळस हा घटकही किंचितसा कारणीभूत होताच!) पण आज मात्र काहीतरी असं धाडसी कृत्य करावच अस मनापासून वाटू लागल होतं.
रीअर व्यू मिरर मधून भळ्ळकन प्रकाश डोळ्यात घुसला..
कोणाचा तरी हॅलोजनवाला हेडलाईट असणार..
डोळ्यात चळचळीत पाणी आणि मनात कचकचीत शिव्या आल्या..
संस्कारांनी तोंडाला चाप लावलेत म्हणून त्या नुसत्या कानात खळखळ वाजल्या..
पुन्हा पुन्हा डोळ्यात घुसणारा लखलखता पारा..
कोण साला घुसतोय डोक्यात.. नडतोय खालीपीली **चा..
दिवसाच्या वेळेला हॅलोजन लावून शायनिंग मारतात...
काळ्या पैशाची पैदास हरामखोरांची...
मान वळवून मागे बघितलं तर तो सूर्य होता...
मग मी गपगुमान खाली मान घालून चालू पडलो.. !!!!
-(पूर्वप्रकाशित)
रूपे जराया भयम। अर्थात रुपाला वार्धक्याचे भय असते आणि देवाने तारुण्यात दिलेले रुप आणि सौष्ठव नाहिसे होते म्हणुन मनुष्यालादेखील वार्धक्याचे भय असते. अँटी एजिंग क्रीम्स च्या जमान्यात आज आपल्याला ते असते तर पुराणकालातील ययातीला ते असल्यास आश्चर्य वाटायला नको. त्यात वर तो गेलेला विषयसुखाच्या आहारी. स्त्रीसुखात रममाण झालेला, स्त्रियांच्या बाहुपाशात राजधर्म विसरलेला, देवयानीसारखी करारी स्त्री पत्नी असुनही राजधर्माची उपेक्षा करणारा.
असीर करके हमें क्यों रिहा किया सैयाद,
वो हमसफीर भी छूटे, वो बाग भी न मिला।
-'जलाल' लखनवी
एकटेपणाचे दु:ख अफाट असते आणि ते ओझे खांद्यावर घेउन आयुष्यभर वणवण भटकण्याची शिक्षा मृत्युपेक्षाही भयानक. लखनवी च्या शायरीमधला पक्षी म्हणुनच पारध्याला (सैयाद) म्हणतो आहे " बाबा रे कधी काळी मला कैद (असीर) केले होतेस ते होतेस पण आता असे एकट्याला सोडुन का देतो आहेस? जिथुन कैद केले होतेस ती बाग तर आता कोसो दूर आहे आणि ज्यांच्यासाठी जगायचे ते कोणी आसपास उरलेले नाही. (त्यापेक्षा सरळ मारुनच का टाकेनास?)
सध्या संधी मिळेल तेव्हा संधी मिळेल तिथे भटकंती सुरू असते.
कधी या गडावर कधी त्या टेकाडावर कधी कुणाच्या शेतात,
आपल्याला काय सब भूमि गोपालकी
मागील आठवड्यात एका मित्राचा प्रस्ताव आला
त्याच्या खेड्यात जाण्याचा. आम्ही एका पायावर तयार.
त्याचे खेडे म्हणजे अतिशय लहान गाव. बहुतेक सगळी शेती.
क्वचित कुठे एखादी झोपडी दिसावी.
त्याच्या घरी गेलो, राहीलो. नंतर परिसर पहायला बाहेर पडलो.
बघावी तिकडे सुंदर शेती. गहू झालाय. हरभरा सुरू आहे.
बाकी
पुणं कितिही बदललं,नवनविन रुप घेत गेलं तरी पुण्याच्या काही सांस्कृतिक खुणा,किंबहुना पाऊलखुणा आहेत. त्या काळानुरुप काहि तश्याच,काही बदललेल्या,तर काही अपरिहार्यपणे पुसल्या गेलेल्याही आहेत...अशीच एक जुनी आणी खास जुन्यासाठीच प्रसिद्ध असलेली एक काळाच्या ओघातही टिकलेली खुण म्हणजे आमचा लोकप्रीय जुना बाजार...
.
हा पर्जन्य वृक्षाच्या कटघराचा, १ एप्रिल २०१२ रोजी सकाळी सात वाजताच्या सुमारास काढलेला, आजदे गावातील डॉ.नानासाहेब धर्माधिकारी मार्गावरील फोटो आहे.
.
मिसळपाव